LOGINShare
บทที่ 3 รูปโฉมจิ้งจอกที่ถูกซ่อนเร้น (1)
publish date:
2025-12-28 13:00:49ใช้เวลาไม่นานเครื่องประดับที่หลานอวิ๋นเจียวรังสรรค์ด้วยสมองและสองมือก็ออกมาเป็นรูปร่าง นอกจากดูแปลกใหม่ยังผสมกลิ่นอายแบบร่วมสมัยอยู่ด้วย ครั้นนำมาประดับลงบนเส้นผมก็ยิ่งโดดเด่นสะดุดตา
“บ่าวมิได้ฝันอยู่กระมัง นี่คุณหนูสามจริงหรือ สวรรค์!” ฉวนหงแทบไม่เชื่อสายตา
เดิมทีโครงหน้ารูปไข่รับกับผิวสีหิมะของหลานอวิ๋นเจียวก็นับว่าเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาคุณหนูสกุลหลานอยู่แล้ว หากแต่เมื่อก่อนการแต่งกายของนางมักดูขัดตาเพราะการใช้สีเสื้อผ้ากับเครื่องประดับที่ไม่ลงตัว ทำให้รัศมีที่ควรเปล่งประกายเจิดจ้าถูกลดทอนลงไปด้วย ทว่าเพียงเท่านี้จะทำลายรูปโฉมนางได้อย่างไร ถ้ามิใช่การฉาบหน้าหนาคล้ายนางเอกละครงิ้ว ไม่ต้องอธิบายซ้ำก็คงรู้ดีว่าเป็นฝีมือใคร บวกกับความสมองทึบที่เคยมีทำให้หลานอวิ๋นเจียวผู้นี้ถูกจูงจมูกและผูกให้เดินตามหลังพี่สาวดอกบัวขาวอยู่ตลอด
ฉวนหงยิ่งคิดก็ยิ่งหดหู่
หลานอวิ๋นเจียวหันหลัง มือเรียวคว้าแก้มนุ่มป่องแล้วดึงหยอกล้อ
“คุณหนูทำอะไรเจ้าคะ บ่าวเจ็บ…” ฉวนหงหน้ายับยู่
หลานอวิ๋นเจียวคลี่ยิ้มซุกซนก่อนจะลดมือลงพลางกล่าว “เจ็บก็ถูกต้องแล้ว”
ฉวนหงยกมือลูบแก้ม เปลือกตาบางกะพริบถี่ “ถูกอย่างไรเจ้าคะ”
“ก็ถ้าเจ็บ นั่นคือเจ้าไม่ได้ฝันอย่างไรเล่า”
ฉวนหงตาโต “คุณหนูช่างเย้าจริงเชียว ว่าแต่คุณหนูคิดได้อย่างไรเจ้าคะ เครื่องหัวเช่นนั้นดูแปลกตามาก”
ปลายนิ้วชี้เคาะกระหม่อมเบา ๆ “เขาเรียกว่าความคิดสร้างสรรค์”
“คุณหนูสามเรียบร้อยหรือยังเจ้าคะ คุณหนูใหญ่ให้บ่าวมาตามเจ้าค่ะ”
บทสนทนาสิ้นสุดเท่านั้น ดูเหมือนหลานพินถิงเตรียมตัวพร้อมแล้ว
หลานอวิ๋นเจียวตอบ “เดี๋ยวข้าตามไป”
“เจ้าค่ะ”
เสียงฝีเท้าถอยห่างออกไปจนเสียงเงียบลง หลานอวิ๋นเจียวจึงหันมาจัดระเบียบตัวเองเพิ่มเล็กน้อย
“คุณหนู หากนั่งรถม้าไปกับคุณหนูใหญ่ เอ่อ…”
“อ้ำอึ้งทำไม อยากพูดอะไรก็ว่ามาเถิด”
ฉวนหงรู้ดีว่าเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ ปกติหลานอวิ๋นเจียวไม่เคยฟังเสียงของนาง แต่หนนี้ดูท่าจะต่างออกไป ฉวนหงรวบรวมความกล้า เหลือบซ้ายแลขวาพลางกระซิบ “อย่าไว้ใจคุณหนูใหญ่นะเจ้าคะ”
หลานอวิ๋นเจียวขมวดคิ้ว ฉวนหงเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกใจสั่น ไม่รู้คำพูดนั้นจะสร้างแรงกระเพื่อมไปมากน้อยเท่าใด หากหลานอวิ๋นเจียวยังเป็นคนเดิมที่เชื่อฟังพี่สาว ฉวนหงคงไร้ทางรอดแล้ว
หลานอวิ๋นเจียวมองสีหน้าขาวซีดของฉวนหงพักหนึ่ง มือเรียวคว้าไหล่แคบบางเบา ริมฝีปากสีกุหลาบเผยยิ้มอบอุ่น “วางใจเถิด ต่อไปไม่มีใครรังแกข้าได้อีกแล้ว”
จากหัวใจที่เต้นโครมใหญ่สงบลงทันควัน ฉวนหงตื้นตันจนน้ำตาคลอ ครั้นได้เอ่ยความอัดอั้นออกไปถึงจะไม่เพียงกี่ประโยค ทว่ากลับรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก ในที่สุดคุณหนูของนางก็แยกแยะถูกผิดเป็นแล้ว
“ดูทำหน้าเข้า ตาแดงหมดแล้ว ระวังไม่สวยนะ”
ฉวนหงยิ้มทั้งน้ำตา “คุณหนูละก็”
“ไม่ต้องห่วงนะ ต่อไปนี้ข้าจะปกป้องเจ้าและตัวข้าเอง ไปกันเถอะ”
ฉวนหงพยักหน้าระรัว ประหนึ่งรอยยิ้มของเจ้านายตรงหน้ากำลังย้อมทาสีทองเคล้าความอ่อนโยนทำให้นางรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย “เจ้าค่ะ”
หลานพินถิงได้ยลโฉมรูปแบบใหม่ของน้องสาวก็แทบลืมหายใจ เครื่องหน้าอันหมดจดงดงามแต้มเครื่องประทินโฉมบางเบา ทำให้หลานอวิ๋นเจียวดูสดใสกว่าทุกวัน ขนตางอนโค้งรับกับใบหน้ารูปไข่ งดงามดั่งเทพธิดาช่างขาวบริสุทธิ์ดุจนางเซียน
“พี่หญิงใหญ่”
“…”
“พี่หญิงใหญ่”
“…”
“พี่หญิงใหญ่!”
เสียงใสที่เพิ่มระดับการเรียกดึงสติของหลานพินถิงให้หลุดจากภวังค์ หญิงสาวกระแอมกลบเกลื่อน “น้องหญิงสาม ข้าว่าเครื่องประดับเจ้ามันแปลกตาไปหรือไม่ ปากก็ซีดเซียวนัก สีชุดนั่นก็โดดจากผิวของเจ้าไปมาก มิสู้เปลี่ยนชุดใหม่ที่ห้องของข้าก่อน อย่างไรเสียก็คงมีที่เหมาะกับเจ้ามากกว่านี้”
หลานอวิ๋นเจียวยิ้มตาปิด “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ก็แค่ไปเดินเที่ยวเล่น มิได้ไปงานเลือกคู่คงไม่ต้องงดงามประณีตเพียงนั้นกระมัง”
หลานพินถิงทำหน้าดุจกลืนยาขม นางสะอึกตั้งแต่คำว่าเลือกคู่ หลานอวิ๋นเจียวเอ่ยเหมือนไม่ตั้งใจ แต่ทำไมนางถึงรู้สึกราวกับถูกมดกัดเมื่อได้ฟัง “แต่ว่า…”
“อย่าเสียเวลาเลยเจ้าค่ะ ไปช้าอีกนิดฟ้าก็คงมืดแล้ว” ไม่รอช้าหลานอวิ๋นเจียวก็ปีนขึ้นไปบนรถม้าทันที ทว่าหลานพินถิงกลับยืนนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งไม้แกะสลัก
ริมฝีปากสีกุหลาบเหยียดยิ้มแผ่วเบา ดูเหมือนพี่สาวดอกบัวขาวประสาทกินไปแล้ว มือเรียวแง้มม่านตรงหน้าต่างเล็กน้อย “พี่หญิงใหญ่ ท่านไม่ไปแล้วหรือ หรือว่ากำลังรอพี่หญิงรอง”
หลานพินถิงสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง ริมฝีปากเม้ม ๆ คลาย ๆ เพื่อข่มอารมณ์ หญิงสาวหันหลังกลับ พริบตาก็เผยยิ้มอ่อนหวาน “น้องหญิงรองบอกว่านางอยากไปผู้เดียว เจ้าก็รู้ว่านางไม่ชอบร่วมเดินทางกับเรา”
หลานอวิ๋นเจียวพยักหน้า “เช่นนั้นพี่หญิงใหญ่ก็ขึ้นมาเถิด”
“อืม”
Latest chapter
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา ตอนพิเศษ ปีศาจตาแก่กับปีศาจโรคจิต
สามปีผันผ่านเสียงธนูแหวกอากาศพุ่งทะยานด้วยความรวดเร็ว ไม่นานก็ทะลวงเป้าหมายแม่นยำประหนึ่งจับวาง ร่างระหงดีดตัวลอยขึ้นเหนือพื้นดิน พริบตาก็คว้าก้านอิงฮวามาไว้ในมือ ก่อนจะหมุนตัวร่อนลงสู่ผืนดินอย่างงดงามเจ้าของใบหน้าสะสวยยิ้มละไม นางวิ่งเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้าบุรุษตัวสูง “ให้ท่าน”ฝ่ามือกว้างเอื้อมรับก้านอิงฮวาที่ประดับด้วยบุปผางาม เขาสูดดมกลิ่นแผ่วเบา “หอมจัง”หลานอวิ๋นเจียวยกมือไพล่หลัง โยกตัวไปมาด้วยความชอบใจ “ชอบหรือไม่เพคะ”“ชอบ แต่กลิ่นอิงฮวาไหนเลยจะหอมเท่าเจ้า” เอ่ยจบชายหนุ่มก็คว้าเอวคอดเข้ามาสวมกอด“ท่านอ๋อง” หลานอวิ๋นเจียวตำหนิไม่จริงจัง เอ่ยต่อ “หม่อมฉันยังฝึกอยู่นะเพคะ”เย่ซานหลางแสร้งทำหูทวนลม เขาโน้มจรดปลายจมูกลงบนปรางแก้มเนียนนุ่ม “หอมที่สุด”หลานอวิ๋นเจียวหน้าแดงระเรื่อ “พอแล้วเพคะ เดี๋ยวมีคนเห็น”“นี่จวนของเรา มีแต่คนกันเองทั้งนั้น อายทำไม”หลานอวิ๋นเจียวยู่หน้า เอ่ยเปลี่ยนเรื่อง “ฝีมือยิงธนูของหม่อมฉันเป็นอย่างไรบ้างเพคะ พัฒนาขึ้นมากหรือไม่”นิ้วเรียวเขี่ยปลายจมูกเชิดรั้นด้วยความมันเขี้ยว “
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 59 ความสุขของเจ้าก็คือความสุขของข้า (จบ)
กว่าหลานอวิ๋นเจียวจะตื่นก็เป็นช่วงบ่ายคล้อย มือเรียวขยับเล็กน้อย ทั้งยังรู้สึกว่าทั้งร่างร้าวระบมไปหมด“ตื่นแล้วหรือ”นัยน์ตาดอกท้อที่เพิ่งเปิดกว้างรีบหลุบมองต่ำ เสียงใสบ่นอุบ “คนโกหก”คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง “ข้าโกหกอันใดเจ้า”หลานอวิ๋นเจียวสะเทิ้นอายจนไม่กล้าพูด จะให้นางบอกหรือว่าที่เขารับปากจะถนอมนางนั้นโกหกทั้งเพ ไฉนเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนตรงกันข้ามเย่ซานหลางเห็นอีกฝ่ายหน้ามู่ทู่ก็รู้สาเหตุทันที เขารั้งร่างบางมากอดไว้ใต้อ้อมแขน “ขอโทษ ที่ข้าเป็นเช่นนั้นล้วนเพราะเจ้า หากเจ้าไม่หอมไปทั้งตัวข้าจะคลั่งเพียงนั้นได้อย่างไร ไว้คืนนี้แก้ตัวใหม่นะ”“ท่านยังจะแก้ตัวอะไรเพคะ”จะเรียกแก้ตัวได้อย่างไร นี่เรียกว่าซ้ำเติมมากกว่า“เอาล่ะ เด็กดีไม่ต้องงอแง เช่นนั้นข้าจะตามใจเจ้าทุกเรื่องเพื่อเป็นการไถ่โทษ ไหนบอกสวามีผู้นี้หน่อยสิ ว่าพระชายาปรารถนาสิ่งใด”หลานอวิ๋นเจียวพลิกตัวกลับมาประจันหน้ากับเขา “ทุกเรื่องจริงหรือเพคะ”เย่ซานหลางพยักหน้า “แน่นอน เว้นเรื่องเดียวคืออย่าห้ามให้ข้านอนกับเจ้า”หลานอวิ๋นเจียวอมลมจนแก
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 58 ผิดธรรมเนียม
ผลัวะประตูบานหนาถูกผลักออกด้วยความรีบร้อน“เจียวเจียว”“…”เย่ซานหลางพุ่งตัวไปยังเตียงนอนที่มีผ้าม่านผืนโปร่งปลดลงเอาไว้พรึบบนเตียงนอนว่างเปล่า“เจียวเจียว เจ้าหายไปไหน” ความตื่นตระหนกถาโถมเข้าหา สิ่งที่เขาหวาดกลัวยังไม่หมดหรือ เหตุใดเจ้าสาวของเขาจึงไม่อยู่ในห้อง“เจียวเจียว เจ้าอยู่ที่ใด”“…”เย่ซานหลางลนลานสุดขีด เขาแทบประสาทกลับเพราะหาเจ้าสาวตัวเองไม่พบ“ท่านอ๋อง”เสียงใสแว่วมาจากเบื้องหลัง ทันทีที่ชายหนุ่มหันหลังกลับ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดอีกฝ่าย ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแม้เพียงเล็กน้อยหญิงสาวตรงหน้าจะเลือนหายไป“เจียวเจียว ข้าเป็นห่วงเจ้ามาก เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นเช่นนี้”หลานอวิ๋นเจียวยิ้มแห้ง นางก็อยากนั่งรอเจ้าบ่าวตามธรรมเนียมอยู่หรอก ทว่าท้องเจ้ากรรมกลับประท้วงไม่หยุด นางไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า จึงเผลอสวาปามอาหารที่เย่ซานหลางให้สาวใช้นำมาส่งจนเปรอะเสื้อผ้าดังนั้นหลานอวิ๋นเจียวจึงคิดว่าอาบน้ำเสียหน่อย จากนั้นค่อยแต่งตัวแล้วมานั่งรอเขาต่อก็คงไม่สาย เน
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 57 ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว
ปลายนิ้วเรียวขยับแผ่ว เปลือกตาบางแง้มเปิดแช่มช้า เสียงสะท้อนจากเนื้อผ้าที่เสียดสียามเคลื่อนไหวปลุกให้คนที่นั่งขนาบข้างเหลียวกลับมามอง“ตื่นแล้วหรือ”หลานพินถิงสะดุ้งโหยง หญิงสาวผุดนั่งขึ้นทันใด “เจ้าเป็นใคร”ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “เป็นเจ้าสาวของข้า ยังไม่รู้จักหน้าเจ้าบ่าวตัวเองอีก”หลานพินถิงเบิกตาโพลง “หลีเจี้ยนกุ่ย! ข้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”“เจ้าหวังว่าตัวเองจะต้องอยู่ที่ใดหรือ”หลานพินถิงส่ายหน้าประหนึ่งคนเสียสติ “ไม่ จะต้องไม่ใช่ที่นี่ ข้าไม่มีทางแต่งกับเจ้า!” หญิงสาวหย่อนเท้าลงจากเตียง ไม่ทันถลาออกไปก็ถูกฝ่ามือหยาบระคายคว้าเอาไว้ หนำซ้ำเขายังออกแรงดึงจนร่างบอบบางปลิวกระเด็นลงไปนอนแผ่หลากลางเตียง หลานพินถิงรู้สึกเจ็บจนลุกไม่ไหวร่างสูงตวัดขึ้นคร่อมหญิงสาว พลางรวบมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ สีหน้าของชายหนุ่มที่ภายนอกสุขุมพลิกกลับเป็นดุดันดุจมัจจุราช“ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ คนเลว คนชั่ว ข้าไม่ได้แต่งกับเจ้า ข้าเป็นเจ้าสาวหานเซียนอ๋อง”“หน้าด้าน! ยังไม่ยอมรับความจริงอีกรึ หานเซียนอ๋องรังเกียจเจ้ายิ่งกว่ามูลสัตว์ ข้าอ้าแขนรั
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 56 สมน้ำสมเนื้อ
หลานอวิ๋นเจียวนั่งมองใบหน้าของตนผ่านคันฉ่องสีอำพัน ภายในห้องแต่งตัวหาได้มีเพียงนางผู้เดียว เนื่องจากหลานพินถิงเองก็จะออกเรือนไปพร้อมนางด้วย หากแต่อีกฝ่ายแต่งให้กับบุตรชายของใต้เท้าหลี บุตรชายของเขาขึ้นชื่อว่าเป็นปราชญ์หนุ่มรูปงาม ทว่าเบื้องหลังความงามกลับซ่อนจิตใจอันดำมืดที่น้อยคนนักจะล่วงรู้แน่นอนที่หลานพินถิงยินยอมออกเรือนก็เพราะมีแผนการอยู่ในใจ หากมิใช่หานเซียนอ๋องแล้ว นางก็ไม่อยากแต่งให้ผู้ใดทั้งนั้น“น้องหญิง อาภรณ์ของเจ้างดงามกว่าข้ามากนัก ดูของข้าสิ เนื้อผ้าหยาบระคาย หนำซ้ำยังเผลอทำขาดอีกด้วย”หลานอวิ๋นเจียวลดตามองชายกระโปรงของหลานพินถิง ร่องรอยกะรุ่งกะริ่งดูคล้ายกับถูกของมีคมเกี่ยวจนขาดวิ่น“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น มิสู้เรียกคนมาซ่อมทันหรือไม่”หลานพินถิงก้มหน้าพลางส่ายหัว “ไม่เป็นไร งานแต่งของข้าหาได้มากพิธีเช่นเจ้า น้องหญิงสาม…”“เจ้าคะ”“เอ่อ…คือ…” หลานพินถิงอ้ำอึ้งคิ้วสวยเลิกขึ้น “มีอะไรหรือเจ้าคะ”“ข้าเห็นว่าเราต่างก็จะออกเรือนแล้ว พี่สาวเช่นข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทนเจ้า เช่นนั้นยันต์คุ้มภัยนี่ข้ามอบให้เจ้า รับไป
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 55 เงื่อนไขสามประการ
กว่าจะเรียกสติกลับมาได้น้ำชาก็แทบเย็นชืด หลานจงฝูปรายตามองผู้ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า “ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร”“ที่ข้าพูดไม่ชัดเจนหรือ”หลานอวิ๋นเจียวกุมขมับ นางปรี่เข้าหาเขาเพื่อดึงอีกฝ่ายให้ยืนขึ้น ทว่าแรงมดหรือจะขย่มต้นไม้ใหญ่ให้สั่นคลอนได้ “ท่านอ๋อง…ลุกขึ้น ทำอะไรเพคะ”“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าบิดาของเจ้าจะรับปากยกเจ้าให้กับข้า”“แต่…”“เจียวเอ๋อร์” หลานจงฝูตัดบท เขาสาวเท้ามาเบื้องหน้า จากนั้นคว้าร่างเล็กไปยืนซ้อนหลังตน“เมื่อครู่ท่านอ๋องบอกว่าชอบเจียวเอ๋อร์ แต่กระหม่อมไม่อยากให้บุตรสาวพัวพันกับความยุ่งเหยิงของวังหลัง อีกอย่างกระหม่อมรู้ว่าที่ท่านอ๋องอยากอภิเษกกับนางก็เพราะผลประโยชน์ของอำนาจใช่หรือไม่”เย่ซานหลางช้อนตาขึ้นมองอย่างแน่วแน่ “ไม่ผิด”หลานจงฝูแค่นเสียง “เช่นนั้นกระหม่อมคงไม่อาจยกลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนผู้นี้ให้ท่านอ๋องได้แล้ว อย่างไรท่านก็รูปงามเป็นอันดับหนึ่ง เกรงว่าคงไม่ขาดแคลนนารีเคียงข้าง”เย่ซานหลางส่ายหน้า “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ที่ข้าบอกไม่ผิด นั่นคือความรู้สึกเมื่อก่อนของข้า ทว่าตอนนี้ข้าชอบเจียวเจียว
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 20 คนที่ถูกเลือก (1)
เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อนทำให้ต้องเลื่อนการเลือกคู่ออกไปชั่วคราว กระนั้นที่บอกว่าเลื่อนก็เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น สบายใจได้ไม่เท่าไหร่ภาพเหมือนของเหล่าคุณชายก็ถูกส่งมาถึงห้องของหลานอวิ๋นเจียวทันทีหลานอวิ๋นเจียวทิ้งกายลงนอนแผ่หลาจ้องมองเพดานตาปริบ ๆ ราวกับว่ายามนี้จิตวิญญาณข
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 18 แขกไม่ได้รับเชิญ (2)
หลานหงเหยาเบนหน้ามองหลานอวิ๋นเจียว หญิงสาววางถ้วยชาในมือลง “หลานเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ”“ย่าก็คิดว่าเจ้านัดแนะสหายเอาไว้เสียอีก”หลานอวิ๋นเจียวยิ้ม “เปล่าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ให้นางรอไปก่อน” หลานหงเหยาหันไปสั่งหลานอวิ๋นเจียวหน้ากระตุก “ท่านย่า บางทีอาจมีเรื่องสำคัญก็ได้ ม
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 18 แขกไม่ได้รับเชิญ (1)
สามวันในการส่งมอบของหมั้นและแลกเปลี่ยนเทียบวันเกิดก็มาถึง ตระกูลหยางพาแม่สื่อมาเยือนตระกูลหลานตามที่นัดหมาย หยางโม่ก็มาด้วยเช่นเดียวกัน เขาแทบอดรนทนไม่ไหวที่จะได้พบหน้าว่าที่เจ้าสาวตั้งแต่ได้ยลโฉมหลานอวิ๋นเจียวในเทศกาลโคมไฟวันนั้น หยางโม่ก็เอาแต่เพ้อฝันถึงใบหน้าอันงดงามของนางอยู่ทุกเมื่อเ
อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา บทที่ 17 ชายโฉดชั่ว
วันนี้แขกคนสำคัญกลับมานั่งร่ำสุราชมระบำเสียที หลังจากที่เขาไม่ได้แวะเวียนมาที่นี่ร่วมเดือนนัยน์ตาคมกริบจับจ้องชายผู้หนึ่งไม่ละสายตา “นั่นเขา ใช่หรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ นั่นก็คือคุณชายหยางโม่”ริมฝีปากได้รูปกดลึกเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก จอกสุราในมือถูกยกขึ้นจิบแช่มช้าหนึ่งว
You May Also Like
ท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน63.5K viewsจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.9K viewsลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.4K viewsปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.9K viewsนางบ่าวขัดดอกกับคุณหลวงหน้าเลือดแห่งคลองบางหลวง
Naranin17 viewsฉันทะลุมิติไปเป็นนางร้ายในนิยายที่ตัวเองเขียน
VChaRin75 viewsคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี422 viewsเกิดใหม่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ท่านอ๋องไม่มีวันรัก
Camellia.ma218 views
