ホーム / รักโบราณ / อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา / บทที่ 4 ตัวประกอบที่ไม่มีในความทรงจำ

共有

บทที่ 4 ตัวประกอบที่ไม่มีในความทรงจำ

last update 公開日: 2025-12-30 13:00:19

เดิมทีสายตาแทบทุกคู่ต้องหยุดอยู่ที่หลานพินถิงเสมอ รอยยิ้มหวานละไมแห้งเหี่ยวลงช้า ๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าตนกำลังถูกมองข้ามไป

“พี่หญิงใหญ่ไม่เข้าไปหรือเจ้าคะ”

หลานพินถิงกระแอม “น้องหญิงสาม คนมากมายเกินไป ข้าว่าเราไปหาที่เดินเล่นสงบ ๆ กว่านี้ดีหรือไม่”

“พี่หญิงใหญ่ นี่มันเทศกาลนะเจ้าคะ คนน้อยสิแปลก แต่หากท่านไม่ชอบคนพลุกพล่านจะกลับไปก่อนก็ย่อมได้”

“ไม่เป็นไร ไหน ๆ ก็มาแล้ว มิสู้เดินเล่นสักหน่อย”

“มากันแล้วหรือ” เสียงใสดังแทรกบทสนทนา 

หลานอวิ๋นเจียวเอ่ย “ที่แท้เป็นพี่หญิงรอง ท่านล่วงหน้ามาก่อนคงรู้ว่าในงานมีเรื่องน่าสนุกอะไรบ้าง”

หลานเพ่ยจือจ้องหลานอวิ๋นเจียวตาไม่กะพริบ “นี่เจ้า…”

หลานอวิ๋นเจียวเอียงคอถาม “ทำไมเจ้าคะ จำน้องสาวไม่ได้แล้วหรือ”

หลานเพ่ยจือค่อนขอด “แต่งกายดี ๆ กับเขาก็เป็น ทำสกุลหลานขายหน้าอยู่ตั้งนาน” จากนั้นหญิงสาวก็ย้ายสายตาไปยังหลานพินถิงด้วยความดูแคลน

“น้องหญิงรอง ข้าคิดว่าเจ้าไม่อยากมาเดินกับพวกเราเสียอีก”

ความแตกต่างของสองพี่น้องเผยออกมาอย่างเห็นได้ชัด หลานพินถิงเป็นพวกซ่อนเร้นความร้ายกาจผ่านรอยยิ้มซ่อนคมมีด ทว่าหลานเพ่ยจือกลับเผยความในใจอย่างตรงไปตรงมา ถึงพวกนางจะเกิดจากมารดาคนเดียวกันกระนั้นกลับมิได้ลงรอยกัน 

หลานอวิ๋นเจียวเฝ้าสังเกตท่าทีของคนทั้งสอง สมองก็เริ่มประมวลผลข้อมูลอีกครั้ง ‘เป็นเช่นนี้เอง’

บรรยากาศอึมครึมประหนึ่งพายุตั้งเค้า หลานอวิ๋นเจียวถอนหายใจ จากนั้นคว้ามือพี่สาวทั้งสองไว้คนละฝั่ง “ข้าชักเบื่อแล้ว มิสู้เราเข้าไปในงานกันเถิดเจ้าค่ะ”

ทั้งหลานพินถิงและหลานเพ่ยจือต่างตกตะลึง ไม่ทันตั้งตัวก็ปลิวหวือติดมือน้องสาวต่างมารดาไปเสียแล้ว 

“ทำอะไรของเจ้า” หลานเพ่ยจือขมวดคิ้วแน่น 

“เมื่อครู่ข้าเห็นว่าด้านโน้นมีการแข่งขันโถวหู [1] อยู่ด้วย ข้าอยากเล่นอันนั้นเจ้าค่ะ”

ปึก!

โอ๊ะ

“น้องหญิงสาม!” เสียงเล็กประสานกันโดยพร้อมเพรียง

มือที่กุมหญิงสาวทั้งสองเอาไว้คลายออกทันควัน เพราะหลานอวิ๋นเจียวเอาแต่พูดไม่มองทาง ทำให้เมื่อครู่นางชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคน

ร่างระหงหงายเงิบลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้า เนื่องจากแทบไม่มีผู้ใดละสายตาจากคุณหนูทั้งสาม ทำให้หลายคนได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด 

หลานอวิ๋นเจียวยกมือลูบหน้าผากเพื่อคลายความเจ็บ 

เสียงวิจารณ์แว่วมาตามลม “เหอะ ต่อให้งามขึ้น นางก็ยังเป็นตัวตลกอยู่ดี เจ้าดูสิ”

ชายอีกคนพยักหน้า เขาถอนหายใจเอือมระอา “คุณหนูสามนางก็ยังเป็นคุณหนูสามอยู่วันยังค่ำ จะเปลี่ยนเป็นหงส์ก็คงยากหน่อย”

เสียงสะท้อนเหล่านั้นเรียกสายตาคมกริบให้ตวัดมองเข้ม ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร คำวิจารณ์เสียงขรมก็พัดผ่านไปดุจดั่งลมสายหนึ่ง หลานอวิ๋นเจียวแหงนหน้ามอง คิ้วสวยเคลื่อนเข้าหากันเล็กน้อย นางไม่รู้หรอกว่าเมื่อครู่ใครผิดใครถูก เพราะตนเองก็ไม่ทันมองทางเหมือนกัน

“แม่นางเป็นอะไรหรือไม่” ฝ่ามือกว้างยื่นไปตรงหน้า หวังช่วยคนตัวเล็กให้ทรงตัวยืน

ทว่าหลานอวิ๋นเจียวกลับเมินเขา ทั้งยังลุกขึ้นแล้วปัดฝุ่นด้วยตนเอง หญิงสาวค้อมกายเล็กน้อย ชายหนุ่มเลิกคิ้ว จากนั้นเก็บมือกลับ 

“ขออภัยคุณชาย เมื่อครู่คงเพราะข้าไม่ทันมองทางจึงเผลอชนท่านเข้า ท่านคงไม่บาดเจ็บกระมัง”

เจ้าของใบหน้าวสันต์ยิ้มละมุน “ข้าไม่เป็นไร”

หลานอวิ๋นเจียวไม่อยากเสียเวลาแห่งความสนุกไปแม้เพียงเสี้ยว นางควานหาความทรงจำแล้วทว่ากลับไม่พบข้อมูลของคนผู้นี้ แม้จะดูหล่อเหลาภูมิฐานกระนั้นกลับเป็นดั่งตัวประกอบ ก่อนเอ่ยขอทางสายตากลับเผลอไปเห็นร่องรอยสีกุหลาบประทับบนสาบเสื้อของเขา 

หลานอวิ๋นเจียวสะดุ้งโหยง ถ้าเขามีฮูหยินรออยู่ที่จวนคนผู้นี้ได้ตายโหงแน่

“ดูเหมือนข้าทำให้ท่านสกปรกเสียแล้ว”

หลานอวิ๋นเจียวคว้าแพรพกของตนขึ้นมา นางพุ่งเข้าหาคนตรงหน้าไม่ทันยั้งคิด จากนั้นจึงเร่งเช็ดคราบที่เปื้อนอยู่บนสาบเสื้อสีอ่อนอย่างเอาเป็นเอาตาย ชายหนุ่มผงะ ทุกคน ณ ที่ตรงนั้นก็ยิ่งตาค้าง โคมไฟในงานแทบไม่เป็นที่สนใจ เพราะหลานอวิ๋นเจียวได้แย่งความสว่างจากพวกมันมาหมดแล้ว

“นางใจกล้าเสียจริง ไม่รู้หรือว่าคนผู้นั้นเป็นใคร”

“นางจะไม่รู้ได้อย่างไร คงคิดจะฮุบทั้งราชวงศ์เลยกระมัง เข้าหาคนพี่ไม่ได้ก็เลยหันมาสนใจคนน้องแทน”

“นั่นสินะ ผู้หญิงอย่างคุณหนูสามหน้าไม่อาย หนนี้สกุลหลานจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด”

ฉวนหงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ครั้นอยากเข้าไปแทรกก็ถูกสายตาดุดันของบุรุษตรงหน้าขวางเอาไว้

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว”

หลานอวิ๋นเจียวแหงนหน้ามองเขาอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะเจ้าคะ จะให้ท่านถอดเสื้อออกมาก็คงไม่เหมาะ ตอนนี้ข้ารีบอยู่ด้วย ถ้าอย่างนั้นท่านก็รับนี่ไว้เช็ดไปพลาง ๆ เถิด ดูท่าราคาเสื้อผ้าของท่านคงแพงทีเดียว ข้าเป็นคุณหนูสามของสกุลหลาน ค่าเสียหายมากน้อยเท่าไหร่ ท่านสามารถส่งคนมาแจกแจงที่จวนข้าได้เลยเจ้าค่ะ อีกอย่าง...” 

หลานอวิ๋นเจียวหันรีหันขวาง พริบตาก็เขย่งปลายเท้ากระซิบชิดหูอีกฝ่าย “ชาดทาปากข้าเปื้อนเสื้อท่าน กลับไปเช่นนั้นระวังคนที่บ้านจะดุเอานะเจ้าคะ” แพรพกผืนงามถูกยัดเข้าฝ่ามือกว้างโดยมิคิดสิ่งใด หลานอวิ๋นเจียวรีบบอกลาจากนั้นไม่สนใจเขาอีก หญิงสาวคว้ามือพี่สาวทั้งสองแล้วเดินจากไปด้วยความรวดเร็ว 

หลานพินถิงและหลานเพ่ยจือตัวแข็งราวกับถูกน้ำเย็นราดลงศีรษะ กว่าจะรู้ตัวก็โดนลากออกมาไกลลิบ 

หลานพินถิงสะบัดมือออก “น้องหญิงสาม เมื่อครู่เจ้าทำอะไรลงไปรู้ตัวหรือไม่”

“ข้าทำอะไรผิดหรือ ก็เมื่อครู่เป็นอุบัติเหตุ”

“แต่เจ้าก็ไม่ควรมอบผ้าเช็ดหน้าให้กับบุรุษ ซ้ำยังทำตัวใกล้ชิดกับเขาเกินงาม” หลานเพ่ยจือโพล่ง 

หลานอวิ๋นเจียวใคร่ครวญ เพราะเคยอ่านนิยายจีนโบราณมามาก นางเองก็ลืมตระหนักถึงตรงนี้ ในยุคจีนโบราณเรื่องการมอบผ้าเช็ดหน้าให้กับบุรุษนั้นนับว่าเป็นเรื่องใหญ่ ส่วนเมื่อครู่ที่นางกระซิบเขาไปเพราะไว้หน้าชายหนุ่ม จนหารู้ไม่ว่าท่าทีเช่นนี้ประหนึ่งว่าตนกำลังทอดสะพานให้แก่เขา 

แปะ

เสียงฝ่ามือตบลงหน้าผากดังสนั่น “ข้าคิดน้อยไปจริงด้วย เช่นนั้นรอข้าครู่เดียว”

ไม่ทันพุ่งตัวออกไป หลานพินถิงก็คว้าแขนเรียวไว้แน่น “ไม่ทันแล้ว กลับไปก็คงหาเขาไม่เจอ”

“เช่นนั้นข้าควรทำอย่างไรจะได้ผ้าเช็ดหน้าคืน เมื่อครู่ก็ลืมถามชื่อแซ่เขาไว้เสียด้วย”

หลานเพ่ยจือและหลานพินถิงหน้านิ่วคิ้วขมวดโดยพร้อมเพรียง 

หลานเพ่ยจือโพล่ง “พูดเลอะเทอะอะไรของเจ้า จะไม่รู้จักได้อย่างไร”

“ข้าไม่เห็นจำได้ว่ารู้จักคนผู้นี้” หลานอวิ๋นเจียวฉงน ในเมื่อนางไม่รู้จักจะบังคับกันได้อย่างไร 

หลานพินถิงพ่นลมขึ้นจมูก “น้องหญิงสาม เจ้าตกต้นไม้จนสมองกระแทกแรงไปกระมัง จึงจำไม่ได้ว่านั่นคือองค์ชายสี่ เย่จ้านฮ่าว พระอนุชาของหานเซียนอ๋องอย่างไรเล่า”

หลานอวิ๋นเจียวกะพริบตาถี่ “อ้อ”

“อ้อ เจ้ายังจะแค่อ้อ หรือเจ้าคิดจะเบนหางเสือไปที่องค์ชายสี่ดังเขาว่า เจ้าเคยนึกถึงหน้าตาของสกุลหลานหรือไม่”

หลานอวิ๋นเจียวไม่ได้โต้กลับ ที่นางเงียบมิใช่ตกใจที่อีกฝ่ายเป็นน้องชายของพระเอกตัวดี ทว่าสิ่งที่ทำให้หลานอวิ๋นเจียวรู้สึกราวกับถูกอสนีเคราะห์ฟาดลงกลางร่างจนจิตวิญญาณหลุดลอยนั่นก็คือ นางได้เผลอยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ชายแปลกหน้าไปเสียแล้ว

‘ให้ตายเถอะ บัดซบไม่ไหว’

ร่างสูงก้าวเดินไปด้านหน้าด้วยท่วงท่าสบายอุรา เขามองผ้าเช็ดหน้าผืนบางพร้อมรอยยิ้มแพรวพราวยามเมื่อนึกถึงลมหายใจอุ่นระอุที่เป่ารดใบหูตน 

“องค์ชาย เมื่อครู่เป็นคุณหนูสามจริงหรือขอรับ เหตุใดนางไม่เหมือนที่เขาเล่าลือกันสักนิด”

คิ้วเข้มกระตุก “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่านางก็แค่สวมหน้ากาก พี่สามตาต่ำเอง ถึงตอนนี้แล้วก็อย่าคิดมายื้อแย่งกับข้า เจ้าว่านาง…งดงามใช่หรือไม่”

เย่จ้านฮ่าวเป็นองค์ชายที่มากความรู้ความสามารถเขามองคนเฉียบขาดดั่งทะลวงเข้าแก่นวิญญาณ ถึงนิสัยคุณหนูสามที่ถูกโจษจันทำให้เขาขยาดหญิงนางนี้นัก แต่เมื่อครู่ได้ยลโฉมอีกฝ่ายด้วยตาเนื้อ สิ่งที่เคยเชื่อก็พังทลายชั่วพริบตา 

องครักษ์หนุ่มกลืนน้ำลายหนืดเหนียวจนลูกกระเดือกกลางคอขยับ “งามมากทีเดียว กระหม่อมยังคิดว่าสตรีผู้นี้มิใช่นางเสียอีก”

เย่จ้านฮ่าวเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กกลับเข้าไปอย่างเบามือ เดินทอดน่องห่างไปเรื่อยไม่พูดสิ่งใดอีก 

เงาสีดำทะมึนซึ่งสังเกตเหตุการณ์มาสักพัก ค่อย ๆ ปลีกตัวออกห่าง ก่อนร่างสูงจะถูกกลืนหายเข้าไปท่ามกลางฝูงชน

เชิงอรรถ

^การแข่งขันโถวหู (投壶; Tóuhú) คือ เกมปาลูกศร (หรือวัตถุคล้ายลูกศร) ให้ลงในภาชนะโบราณที่มีปากแคบ ซึ่งเป็นกีฬาพื้นบ้านของจีนที่ใช้ในการแข่งขันกีฬาย้อนยุค

この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード

最新チャプター

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   ตอนพิเศษ ปีศาจตาแก่กับปีศาจโรคจิต

    สามปีผันผ่านเสียงธนูแหวกอากาศพุ่งทะยานด้วยความรวดเร็ว ไม่นานก็ทะลวงเป้าหมายแม่นยำประหนึ่งจับวาง ร่างระหงดีดตัวลอยขึ้นเหนือพื้นดิน พริบตาก็คว้าก้านอิงฮวามาไว้ในมือ ก่อนจะหมุนตัวร่อนลงสู่ผืนดินอย่างงดงามเจ้าของใบหน้าสะสวยยิ้มละไม นางวิ่งเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้าบุรุษตัวสูง “ให้ท่าน”ฝ่ามือกว้างเอื้อมรับก้านอิงฮวาที่ประดับด้วยบุปผางาม เขาสูดดมกลิ่นแผ่วเบา “หอมจัง”หลานอวิ๋นเจียวยกมือไพล่หลัง โยกตัวไปมาด้วยความชอบใจ “ชอบหรือไม่เพคะ”“ชอบ แต่กลิ่นอิงฮวาไหนเลยจะหอมเท่าเจ้า” เอ่ยจบชายหนุ่มก็คว้าเอวคอดเข้ามาสวมกอด“ท่านอ๋อง” หลานอวิ๋นเจียวตำหนิไม่จริงจัง เอ่ยต่อ “หม่อมฉันยังฝึกอยู่นะเพคะ”เย่ซานหลางแสร้งทำหูทวนลม เขาโน้มจรดปลายจมูกลงบนปรางแก้มเนียนนุ่ม “หอมที่สุด”หลานอวิ๋นเจียวหน้าแดงระเรื่อ “พอแล้วเพคะ เดี๋ยวมีคนเห็น”“นี่จวนของเรา มีแต่คนกันเองทั้งนั้น อายทำไม”หลานอวิ๋นเจียวยู่หน้า เอ่ยเปลี่ยนเรื่อง “ฝีมือยิงธนูของหม่อมฉันเป็นอย่างไรบ้างเพคะ พัฒนาขึ้นมากหรือไม่”นิ้วเรียวเขี่ยปลายจมูกเชิดรั้นด้วยความมันเขี้ยว “

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   บทที่ 59 ความสุขของเจ้าก็คือความสุขของข้า (จบ)

    กว่าหลานอวิ๋นเจียวจะตื่นก็เป็นช่วงบ่ายคล้อย มือเรียวขยับเล็กน้อย ทั้งยังรู้สึกว่าทั้งร่างร้าวระบมไปหมด“ตื่นแล้วหรือ”นัยน์ตาดอกท้อที่เพิ่งเปิดกว้างรีบหลุบมองต่ำ เสียงใสบ่นอุบ “คนโกหก”คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง “ข้าโกหกอันใดเจ้า”หลานอวิ๋นเจียวสะเทิ้นอายจนไม่กล้าพูด จะให้นางบอกหรือว่าที่เขารับปากจะถนอมนางนั้นโกหกทั้งเพ ไฉนเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนตรงกันข้ามเย่ซานหลางเห็นอีกฝ่ายหน้ามู่ทู่ก็รู้สาเหตุทันที เขารั้งร่างบางมากอดไว้ใต้อ้อมแขน “ขอโทษ ที่ข้าเป็นเช่นนั้นล้วนเพราะเจ้า หากเจ้าไม่หอมไปทั้งตัวข้าจะคลั่งเพียงนั้นได้อย่างไร ไว้คืนนี้แก้ตัวใหม่นะ”“ท่านยังจะแก้ตัวอะไรเพคะ”จะเรียกแก้ตัวได้อย่างไร นี่เรียกว่าซ้ำเติมมากกว่า“เอาล่ะ เด็กดีไม่ต้องงอแง เช่นนั้นข้าจะตามใจเจ้าทุกเรื่องเพื่อเป็นการไถ่โทษ ไหนบอกสวามีผู้นี้หน่อยสิ ว่าพระชายาปรารถนาสิ่งใด”หลานอวิ๋นเจียวพลิกตัวกลับมาประจันหน้ากับเขา “ทุกเรื่องจริงหรือเพคะ”เย่ซานหลางพยักหน้า “แน่นอน เว้นเรื่องเดียวคืออย่าห้ามให้ข้านอนกับเจ้า”หลานอวิ๋นเจียวอมลมจนแก

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   บทที่ 58 ผิดธรรมเนียม

    ผลัวะประตูบานหนาถูกผลักออกด้วยความรีบร้อน“เจียวเจียว”“…”เย่ซานหลางพุ่งตัวไปยังเตียงนอนที่มีผ้าม่านผืนโปร่งปลดลงเอาไว้พรึบบนเตียงนอนว่างเปล่า“เจียวเจียว เจ้าหายไปไหน” ความตื่นตระหนกถาโถมเข้าหา สิ่งที่เขาหวาดกลัวยังไม่หมดหรือ เหตุใดเจ้าสาวของเขาจึงไม่อยู่ในห้อง“เจียวเจียว เจ้าอยู่ที่ใด”“…”เย่ซานหลางลนลานสุดขีด เขาแทบประสาทกลับเพราะหาเจ้าสาวตัวเองไม่พบ“ท่านอ๋อง”เสียงใสแว่วมาจากเบื้องหลัง ทันทีที่ชายหนุ่มหันหลังกลับ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดอีกฝ่าย ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแม้เพียงเล็กน้อยหญิงสาวตรงหน้าจะเลือนหายไป“เจียวเจียว ข้าเป็นห่วงเจ้ามาก เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นเช่นนี้”หลานอวิ๋นเจียวยิ้มแห้ง นางก็อยากนั่งรอเจ้าบ่าวตามธรรมเนียมอยู่หรอก ทว่าท้องเจ้ากรรมกลับประท้วงไม่หยุด นางไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า จึงเผลอสวาปามอาหารที่เย่ซานหลางให้สาวใช้นำมาส่งจนเปรอะเสื้อผ้าดังนั้นหลานอวิ๋นเจียวจึงคิดว่าอาบน้ำเสียหน่อย จากนั้นค่อยแต่งตัวแล้วมานั่งรอเขาต่อก็คงไม่สาย เน

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   บทที่ 57 ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว

    ปลายนิ้วเรียวขยับแผ่ว เปลือกตาบางแง้มเปิดแช่มช้า เสียงสะท้อนจากเนื้อผ้าที่เสียดสียามเคลื่อนไหวปลุกให้คนที่นั่งขนาบข้างเหลียวกลับมามอง“ตื่นแล้วหรือ”หลานพินถิงสะดุ้งโหยง หญิงสาวผุดนั่งขึ้นทันใด “เจ้าเป็นใคร”ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “เป็นเจ้าสาวของข้า ยังไม่รู้จักหน้าเจ้าบ่าวตัวเองอีก”หลานพินถิงเบิกตาโพลง “หลีเจี้ยนกุ่ย! ข้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”“เจ้าหวังว่าตัวเองจะต้องอยู่ที่ใดหรือ”หลานพินถิงส่ายหน้าประหนึ่งคนเสียสติ “ไม่ จะต้องไม่ใช่ที่นี่ ข้าไม่มีทางแต่งกับเจ้า!” หญิงสาวหย่อนเท้าลงจากเตียง ไม่ทันถลาออกไปก็ถูกฝ่ามือหยาบระคายคว้าเอาไว้ หนำซ้ำเขายังออกแรงดึงจนร่างบอบบางปลิวกระเด็นลงไปนอนแผ่หลากลางเตียง หลานพินถิงรู้สึกเจ็บจนลุกไม่ไหวร่างสูงตวัดขึ้นคร่อมหญิงสาว พลางรวบมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ สีหน้าของชายหนุ่มที่ภายนอกสุขุมพลิกกลับเป็นดุดันดุจมัจจุราช“ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ คนเลว คนชั่ว ข้าไม่ได้แต่งกับเจ้า ข้าเป็นเจ้าสาวหานเซียนอ๋อง”“หน้าด้าน! ยังไม่ยอมรับความจริงอีกรึ หานเซียนอ๋องรังเกียจเจ้ายิ่งกว่ามูลสัตว์ ข้าอ้าแขนรั

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   บทที่ 56 สมน้ำสมเนื้อ

    หลานอวิ๋นเจียวนั่งมองใบหน้าของตนผ่านคันฉ่องสีอำพัน ภายในห้องแต่งตัวหาได้มีเพียงนางผู้เดียว เนื่องจากหลานพินถิงเองก็จะออกเรือนไปพร้อมนางด้วย หากแต่อีกฝ่ายแต่งให้กับบุตรชายของใต้เท้าหลี บุตรชายของเขาขึ้นชื่อว่าเป็นปราชญ์หนุ่มรูปงาม ทว่าเบื้องหลังความงามกลับซ่อนจิตใจอันดำมืดที่น้อยคนนักจะล่วงรู้แน่นอนที่หลานพินถิงยินยอมออกเรือนก็เพราะมีแผนการอยู่ในใจ หากมิใช่หานเซียนอ๋องแล้ว นางก็ไม่อยากแต่งให้ผู้ใดทั้งนั้น“น้องหญิง อาภรณ์ของเจ้างดงามกว่าข้ามากนัก ดูของข้าสิ เนื้อผ้าหยาบระคาย หนำซ้ำยังเผลอทำขาดอีกด้วย”หลานอวิ๋นเจียวลดตามองชายกระโปรงของหลานพินถิง ร่องรอยกะรุ่งกะริ่งดูคล้ายกับถูกของมีคมเกี่ยวจนขาดวิ่น“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น มิสู้เรียกคนมาซ่อมทันหรือไม่”หลานพินถิงก้มหน้าพลางส่ายหัว “ไม่เป็นไร งานแต่งของข้าหาได้มากพิธีเช่นเจ้า น้องหญิงสาม…”“เจ้าคะ”“เอ่อ…คือ…” หลานพินถิงอ้ำอึ้งคิ้วสวยเลิกขึ้น “มีอะไรหรือเจ้าคะ”“ข้าเห็นว่าเราต่างก็จะออกเรือนแล้ว พี่สาวเช่นข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทนเจ้า เช่นนั้นยันต์คุ้มภัยนี่ข้ามอบให้เจ้า รับไป

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   บทที่ 55 เงื่อนไขสามประการ

    กว่าจะเรียกสติกลับมาได้น้ำชาก็แทบเย็นชืด หลานจงฝูปรายตามองผู้ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า “ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร”“ที่ข้าพูดไม่ชัดเจนหรือ”หลานอวิ๋นเจียวกุมขมับ นางปรี่เข้าหาเขาเพื่อดึงอีกฝ่ายให้ยืนขึ้น ทว่าแรงมดหรือจะขย่มต้นไม้ใหญ่ให้สั่นคลอนได้ “ท่านอ๋อง…ลุกขึ้น ทำอะไรเพคะ”“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าบิดาของเจ้าจะรับปากยกเจ้าให้กับข้า”“แต่…”“เจียวเอ๋อร์” หลานจงฝูตัดบท เขาสาวเท้ามาเบื้องหน้า จากนั้นคว้าร่างเล็กไปยืนซ้อนหลังตน“เมื่อครู่ท่านอ๋องบอกว่าชอบเจียวเอ๋อร์ แต่กระหม่อมไม่อยากให้บุตรสาวพัวพันกับความยุ่งเหยิงของวังหลัง อีกอย่างกระหม่อมรู้ว่าที่ท่านอ๋องอยากอภิเษกกับนางก็เพราะผลประโยชน์ของอำนาจใช่หรือไม่”เย่ซานหลางช้อนตาขึ้นมองอย่างแน่วแน่ “ไม่ผิด”หลานจงฝูแค่นเสียง “เช่นนั้นกระหม่อมคงไม่อาจยกลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนผู้นี้ให้ท่านอ๋องได้แล้ว อย่างไรท่านก็รูปงามเป็นอันดับหนึ่ง เกรงว่าคงไม่ขาดแคลนนารีเคียงข้าง”เย่ซานหลางส่ายหน้า “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ที่ข้าบอกไม่ผิด นั่นคือความรู้สึกเมื่อก่อนของข้า ทว่าตอนนี้ข้าชอบเจียวเจียว

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   บทที่ 33 รอดไปด้วยกัน

    เย่ซานหลางคลำที่ข้างเอวของตน จากนั้นคว้าร่างบอบบางเข้ามาสวมกอด“กอดข้าไว้ให้แน่น”หลานอวิ๋นเจียวใจกระตุกวูบ “ท่านอ๋อง อย่าบอกว่าท่านคิดจะกระโดด”“วางใจเถิด เจ้าไม่ตายหรอก”เหงื่อเริ่มซึมระหว่างปลายเท้า หลานอวิ๋นเจียวกลัวความสูงมาก ยิ่งมองลงไปจิตใจก็ยิ่งสั่นหวิว ทว่าตอน

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   บทที่ 30 เหตุระทึก (2)

    ระหว่างพิธีกำลังดำเนินไปตามกระบวนการ เย่จ้านฮ่าวก็หันมองคนร่างเล็กที่ยืนอยู่เบื้องหลังของเย่ซานหลางชายหนุ่มกระแอม “ท่านพี่ นี่ไม่ใช่คุณหนูสามหรอกหรือ”“อืม” เย่ซานหลางตอบกลับดุจทองไม่รู้ร้อน“นางเป็นสตรี เหตุใดท่านจึงให้นางติดตามไปด้วย”“ทำไม เจ้าดูถูกความสามารถของสตร

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   บทที่ 30 เหตุระทึก (1)

    งานล่าสัตว์ที่รอคอยในที่สุดก็มาถึง ใช้เวลาราวสามวันในการเดินทางก็ไปถึงจุดหมาย บุตรสาวทั้งสามของสกุลหลานก็ร่วมเดินทางมาพร้อมบิดาเฉกเช่นทุกปี เหล่าคุณหนูคุณชายจากตระกูลขุนนางอันดับต้นจึงได้มารวมตัวกันก็คราวนี้หลานอวิ๋นเจียวไม่สนิทกับใครเลย ทุกครั้งเมื่อถึงเวลานางก็จะเก็บตัวเองอยู่ในห้อง หลา

  • อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา   บทที่ 26 คนที่เคยมองข้าม (1)

    เย่ซานหลางที่ตั้งตารอการมาของศิษย์คนแรกได้ยินว่านางมาไม่ได้เพราะติดธุระก็ถึงกับทำหน้าดุจกลืนยาขม หลังจากฉวนหงกลับไปซุนเหว่ยก็กลับเข้ามาพอดี“เป็นอย่างไร” เย่ซานหลางถามเสียงเข้ม“นางอยู่กับหัวขโมยน้อยคนนั้นพ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มประหลาดใจ “หัวขโมยเด็กที่ถูกลูกธนูของนางเมื่อตอนนั้น

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status