บทที่ 1 ลมหายใจรวยรินของคนที่รัก

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คือสรรพเสียงเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่ ‘นายแพทย์ปฐวี’ หรือ ‘หมอปัฐ’ เกลียดชังที่สุดในชีวิต เพราะมันคือกลิ่นที่ตอกย้ำถึงความจริงอันโหดร้าย... ความจริงที่ว่าเขากำลังจะสูญเสียดวงใจของเขาไปตลอดกาล

ร่างสูงใหญ่ในชุดกาวน์สีขาวนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย สองมือแกร่งที่เคยจับมีดผ่าตัดช่วยชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน บัดนี้กำลังกุมมือเรียวเล็กที่ผอมแห้งจนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกของภรรยาเอาไว้แน่น  ราวกับกลัวว่าหากเขาเผลอปล่อยมือเธอไปเมื่อไหร่ มัจจุราชจะฉกฉวยเอาวิญญาณของเธอไปจากเขา

“ภัทร.” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อภรรยาอันเป็นที่รักแผ่วเบา  น้ำตาลูกผู้ชายที่พยายามกลั้นเอาไว้เอ่อคลอเบ้าตาจนภาพตรงหน้าพร่ามัวบนเตียงผู้ป่วยนั้นคือ ‘ภัทรธิดา’ หญิงสาวที่เคยสวยสะพรั่งและเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส  บัดนี้ใบหน้าหวานกลับซูบตอบ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายลึกโหล ผิวพรรณที่เคยขาวอมชมพูกลับซีดเผือดไร้สีเลือด  ผมยาวสลวยที่เขาเคยชอบสางเล่นร่วงหล่นจนบางตาจากผลข้างเคียงของการทำเคมีบำบัด แต่ถึงอย่างนั้น ในสายตาของปฐวี... ภัทรธิดาก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่งดงามที่สุดและเป็นรักเดียวในหัวใจของเขาเสมอ

‘ผมเป็นหมอไปเพื่ออะไรกัน... ถ้าสุดท้ายแล้วผมรักษาชีวิตของผู้หญิงที่ผมรักที่สุดเอาไว้ไม่ได้’

ความรู้สึกผิดและสมเพชตัวเองกัดกินก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายจนปวดหนึบ ปฐวีซบหน้าลงกับฝ่ามือเย็นเฉียบของภรรยา ปล่อยให้น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินรดหลังมือของเธออย่างเงียบงัน  เขาเกลียดโชคชะตา เกลียดโรคร้ายที่พรากความสุขไปจากครอบครัวของเขา ภัทรธิดาป่วยเป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้าย อาการของเธอทรุดลงอย่างรวดเร็วในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา แม้เขาจะทุ่มเทเงินทองและสรรหาวิทยาการทางการแพทย์ที่ล้ำหน้าที่สุดมาดึงรั้งชีวิตเธอเอาไว้ แต่มันก็ทำได้เพียงแค่ยืดเวลาแห่งความทรมานออกไปเท่านั้น

“ปัฐ... ร้องไห้... อีกแล้วหรือคะ”

น้ำเสียงแหบพร่าและแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมดังขึ้น  พร้อมกับปลายนิ้วที่ขยับเกลี่ยหยาดน้ำตาบนแก้มสากของสามี ปฐวีสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบเงยหน้าขึ้นและส่งยิ้มอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความปวดร้าวไปให้เธอ

“ผมเปล่าร้องซะหน่อย แค่ฝุ่นเข้าตาน่ะ ภัทรตื่นแล้วเหรอ หิวน้ำไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า บอกผมนะ” ชายหนุ่มลุกลี้ลุกลนถามด้วยความเป็นห่วง  พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงก็ไม่อาจปิดบังคนป่วยที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานานหลายปีได้  ภัทรธิดายิ้มบางๆ รอยยิ้มของเธอยังคงอบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้าเสมอ  หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาที่อิดโรยทอดมองสามีด้วยความรักสุดหัวใจ

“ภัทรไม่เจ็บแล้วค่ะ... ไม่เจ็บเลยจริงๆ ปัฐอย่ากังวลไปเลยนะคะ”

“จะไม่กังวลได้ยังไง คุณผอมลงตั้งเยอะ ทานอะไรก็ไม่ค่อยได้”

ปฐวียกมือขึ้นลูบศีรษะของภรรยาอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปคามือ

“อดทนอีกนิดนะคนดี เดี๋ยวพรุ่งนี้หมอจักรเขาจะปรับยาตัวใหม่ให้ อาการคุณจะต้องดีขึ้นแน่ๆ”

“ปัฐคะ...” ภัทรธิดาเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“เราสองคนต่างก็รู้ดีว่า... อาการของภัทรมันไม่มีทางดีขึ้นไปกว่านี้แล้ว”

“ไม่! อย่าพูดแบบนี้นะภัทร!” ปฐวีสวนขึ้นทันควัน เสียงของเขาดังขึ้นอย่างลืมตัว ก่อนจะอ่อนลงเมื่อเห็นสีหน้าของภรรยา

“ผมไม่ยอมแพ้ คุณเองก็ห้ามยอมแพ้เด็ดขาดนะ เราสัญญาตกลงกันแล้วไงว่าจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า จะไปเที่ยวรอบโลกด้วยกัน คุณลืมสัญญาของเราแล้วเหรอ”

ความทรงจำในวันวานหวนกลับคืนมา ภาพของภัทรธิดาในชุดนักศึกษาที่วิ่งหัวเราะร่าอยู่กลางสนามหญ้าของมหาวิทยาลัย ภาพในวันแต่งงานที่เธอก้าวเดินเข้ามาหาเขาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ คำปฏิญาณที่หน้าแท่นพิธีว่าจะรักและดูแลกันไปจนตราบฟ้าดินสลาย ทุกอย่างยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

“ภัทรไม่เคยลืมค่ะ... ภัทรรักปัฐ รักมากที่สุดในชีวิต”

 น้ำตาใสๆ กลิ้งหล่นจากหางตาของหญิงสาว

“แต่ภัทรเหนื่อยเหลือเกินค่ะปัฐ ร่างกายนี้มันไม่ไหวแล้ว ภัทรสงสารคุณที่ต้องมาทนเห็นภัทรในสภาพนี้ คุณต้องทำงานหนักแล้วยังต้องมาอดหลับอดนอนเฝ้าภัทรอีก”