3

“มาครั้งแรกเหรอครับ” เมฆาเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับมองเสื้อผ้าหน้าผมของพลอยชมพูอย่างพินิจพิเคราะห์ จริงอยู่ว่า เขาเองก็มีเงินทองมากมายจนไม่ต้องมานั่งดูราคาเสื้อผ้าและเครื่องประดับบนกายของหญิงสาว แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้ เขากลับมองอย่างประเมินค่า

และเมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าการแต่งกายและเครื่องประดับของเธอ แม้จะดูสวยและทันสมัย แต่ทุกอย่างล้วนราคาถูก ไม่ใช่ของมีราคา ทำให้รู้ว่าสาวเจ้าไม่น่าจะมีฐานะอะไรมาก แต่คงอยากจะลองเข้าผับหรูเพื่อหิ้วไฮโซหนุ่มกลับบ้านแน่นอน และคืนนี้ เขายินดีที่จะเป็นคนที่โดนสาวน้อยคนนี้หิ้วกลับ!

“ใช่ค่ะ พอดีดิฉันอยากเปิดหูเปิดตา”

“ไปกับผมไหมครับ” ไม่ทันที่พลอยชมพูจะพูดจบ เมฆาก็พูดแทรกขึ้นมาทำเอาหญิงสาวงุนงงกับคำพูดของเขา

“คะ? ไปไหนเหรอคะ” เธอถามออกไปด้วยสีหน้าสับสน

“พูดกันตรงๆ ดีกว่า ผมสนใจคุณ และผมก็รู้ว่าที่คุณมาเที่ยวที่นี่เพราะต้องการอะไร ฉะนั้นไม่ต้องกังวลนะครับ ผมมีจ่าย”

เมฆาพูดสีหน้ายิ้มแย้ม ในขณะที่พลอยชมพูที่ได้ยินคำนั้นถึงกับหน้าถอดสีทันที ก่อนความโมโหที่พุ่งสุดขีดจากการโดนดูถูกจะทำให้เธอห้ามตัวเองไม่ได้ ยกแก้วค็อกเทลสาดใส่หน้าแขกไม่ได้รับเชิญอย่างลืมตัว

ซ่า!

“นี่เธอ!”

เมฆาลุกขึ้นพร้อมกับมองหน้าพลอยชมพูอย่างเอาเรื่อง ขณะเดียวกัน นักเที่ยวคนอื่นๆ ก็เริ่มมองมาด้วยความสงสัย

พลอยชมพูตกใจกับสิ่งที่ทำ “ฉะ ฉันขอโทษค่ะ ฉัน…”

ฝ่ายหญิงสาวก็ช็อกกับสิ่งที่ทำลงไปไม่แพ้กัน แม้ลุคจะดูแรง แต่ความจริงแล้ว พลอยชมพูเองไม่ใช่สาวห้าวหรือใจกล้าอะไรที่จะไปโต้เถียงกับใครได้ เพียงแต่เหตุการณ์เมื่อครู่เกิดจากความโมโหจนขาดสติล้วนๆ

“ขอโทษงั้นเหรอ เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร!”

เมฆาไม่พูดเปล่า เดินเข้ามากระชากร่างบางเข้ามากอด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มอย่างหนักกับเฮฟเว่นเมื่อครู่ทำให้ตอนนี้ เขาเองก็ขาดสติและปล่อยให้ความโกรธครอบงำเช่นกัน

“ปล่อยฉันนะคะ ปล่อยสิ!” พลอยชมพูร้องและดิ้นอยู่ในก้อมกอดของเมฆาอย่างขยะแขยง

“แล้วถ้าไม่ปล่อยล่ะ เธอจะทำอะไรฉันได้ อย่าเล่นตัวหน่อยเลย ฉันรู้ว่าเธอมาที่นี่ก็เพื่อหาลูกค้า แล้วเธอขายได้แล้วหนึ่ง ฉันจะหายโกรธถ้าคืนนี้เธอจะทำให้ฉันสนุกเต็มที่”

เมฆาพูดพร้อมกับก้มลงไปพยายามซุกไซ้ซอกคอของพลอยชมพูโดยไม่สนใจสายตารอบข้าง เพราะอยากจะลิ้มลองหญิงสาวเหลือเกิน ยิ่งพลอยชมพูแสดงท่าทางรังเกียจมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากได้เธอ!

“แล้วแกเป็นใคร! ปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ!” พลอยระวีตวาดเสียงดังลั่นไม่อายใครหน้าไหนทั้งนั้น พร้อมกับเดินเข้าไปกระชากตัวของพลอยชมพูออกจากการกอดรัดของเมฆา

“อย่ามายุ่ง นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอ” เมฆามองหน้าพลอยระวีอย่างเอาเรื่อง

“แกนั่นแหละ อย่ามาแตะต้องตัวเพื่อนฉันอีก ไอ้ระยำ แตะเพื่อนฉันอีกทีจะหาว่าฉันไม่เตือน”

พลอยระวีสวนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว เพราะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด อาจด้วยเพราะทำงานในแวดวงสื่อจึงมองว่าบ้านเมืองมีขื่อมีแป กฎหมายมีไว้ป้องปรามและลงโทษคนฝ่าฝืน ละเมิดสิทธิ หรือทำผิดต่อผู้อื่น ในเมื่อชายตรงหน้ากำลังลวนลามเพื่อนรักอยู่ โดยไม่ลายใจ ก็อย่าคิดว่าเธอจะไว้หน้า เธอก็ไม่ควรเกรงกลัวเด็ดขาด

เมฆาที่สะดุดตากับพลอยชมพูเมื่อครู่ แต่เวลานี้ความสวยเฉี่ยว ดูมีสไตล์เป็นของตัวเองของพลอยระวีกระแทกตาเขายิ่งกว่า แต่ก็เหมารวมเอาว่าสองสาวคงมาจับลูกค้าไฮโซที่ผับแห่งนี้

“ฮ่าๆ ปากดีจริงๆ นะ อยากอัปค่าตัวกันรึไงครับสองสาว เหมาทั้งสองคนเลยก็ได้” เมฆาพูดพร้อมกับเข้าไปกระชากแขนพลอยชมพูอีกข้าง!

“ไอ้ปากหมา!” ผลัวะ!

พลอยระวีชกเข้าที่ใบหน้าของคนปากพล่อยอย่างแรงจนเลือดไหลซิบที่มุมปาก คราวนี้ เมฆาหันมามองนักข่าวสาวด้วยสายตาดุดัน พร้อมกับง้างมือเตรียมจะตบสวนทันที

“อย่าครับคุณเมฆา! คุณเฮฟเว่นขอให้คุณกลับไปก่อนครับ”

ทันใดนั้น การ์ดของผับก็เข้ามาดึงตัวเมฆาไว้ทันที ก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายไปมากกว่านี้

“ปล่อยกู! มึงอยากตายใช่ไหม! ไอ้พวกกระจอก” เมฆาพยายามดิ้นจากการเกาะกุมของการ์ดสามคนที่รัดตัวแน่น พร้อมชี้หน้าขู่พลอยระวีที่กล้าดีมาชกหน้าเขา แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอกลัวแม้แต่น้อย

“นี่แค่สั่งสอน อย่ามายุ่งกับเพื่อนฉันอีก ไม่ว่าคุณจะรวยมาจากไหน บ้านเมืองมีกฎหมาย แต่ถ้ากฎหมายมันทำอะไรคุณไม่ได้ ฉันก็จะจัดการคุณแบบนี้แหละ รู้ไว้ด้วยว่าผู้หญิงไม่ได้เป็นของเล่นของคุณ และฉันก็ไม่กลัวคุณด้วย ไป ชมพู กลับ!”

พลอยระวีพูดจบก็กระชากแขนพลอยชมพูเดินออกจากผับทันที ทิ้งให้เมฆาโมโหจนดิ้นพล่านอยู่อย่างนั้น

เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของเฮฟเว่นทุกอย่าง เขาเดินไปเข้าห้องน้ำเพียงไม่นาน กลับมาอีกทีก็พบว่าเมฆาก่อเรื่องเหมือนที่กังวลไว้ในคราแรก โดยที่ไม่สนใจว่าลูกค้าคนอื่นจะมองยังไง ชายหนุ่มกำลังจะเรียกให้การ์ดมาจัดการ แต่ทันใดนั้น สาวแว่นชุดดำที่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นคนใจกล้าก็เข้ามากระชากหญิงสาวที่ถูกลวนลาม แถมยังมีทีท่าไม่เกรงกลัวสักนิด ต่างจากผู้หญิงคนอื่นซึ่งถ้าเจอผู้ชายประเภทนี้ก็ต่างพากันกลัว และไม่กล้าต่อกรด้วย ทำให้เขาหยุดชะงัก

แต่แม่สาวคนนั้นกล้าเกินผู้หญิงทั่วไป เขายืนดูเธอต่อปากต่อคำกับเมฆาไม่นานก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นว่าเธอชกหน้าเมฆาอย่างแรง นาทีนั้น เฮฟเว่นรีบเรียกการ์ดให้เข้าไปห้ามเหตุการณ์ทันทีก่อนที่เมฆาจะหันกลับมาทำร้ายร่างกายผู้หญิง เพราะเขารู้มันเป็นพวกหน้าตัวเมีย แต่ที่ยังเก็บเอาไว้ก็เพราะคำว่า ‘ผลประโยชน์’

ทว่า หญิงสาวคนนั้นก็ยังแสบไม่หยุด สาดถ้อยคำสั่งสอนเมฆาไปอีกหนึ่งยก จนเขาเองอดยิ้มพอใจในความดูนิ่งๆ เหมือนจะไม่มีอะไร แต่ที่จริงไม่ยอมคนของผู้หญิงคนนี้ไม่ได้

เฮฟเว่นมองแม่สาวชุดดำอย่างพินิจพิเคราะห์…แม้เธอจะสวมแว่นหนาเตอะแต่ด้วยใบหน้าและนิสัยห้าวแบบนั้นทำให้มีเสน่ห์…ไหนจะหุ่นเย้ายวนนั่นอีก ถ้าเธอไม่ใช่ลูกค้าของที่นี่ เขาเองก็อาจจะเข้าไปเสนอราคาให้แลกกับการได้ปราบพยศเธอสักครั้งเหมือนกัน!

‘น่าปราบพยศสักครั้งจริงๆ หึๆ ’

ไม่เข้าใจสักนิด เธอก็ไม่ได้สวยกว่าใครที่เขาเคยนอนด้วย แต่ทำไมรู้สึกติดตรึงในใจ อยากจะลากขึ้นเตียงตั้งแต่เห็นหน้าเลยก็ว่าได้ ที่สำคัญไม่อยากจะเชื่อว่าหล่อนมีอิทธิพล ทำให้คืนนี้เขาไม่อยากฟาดสาวคนอื่น ในหัวมันมีแต่หน้ายัยตัวร้ายที่เขาเจอมาคืนนี้

ห้องนี้เรียกได้ว่าเป็นห้องที่เฮฟเว่นพาผู้หญิงมานอนด้วยเพียงชั่วข้ามคืน บรรยากาศในห้องรวมไปถึงการตกแต่งส่วนใหญ่ก็เน้นไปในการสร้างความโรแมนติกให้เหมาะสมกับการร่วมรักโดยเฉพาะ ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ชายหนุ่มมาที่นี่แล้วจะพักผ่อนเฉยๆ มีผู้หญิงมากมายที่ต้องการขึ้นเตียงกับเขา ยกเว้นคืนนี้ที่เขาสั่งให้แองจี้สาวคู่ขาที่ลูกน้องส่งขึ้นมาให้กลับบ้านเพราะเขาไม่รู้สึกที่จะมีเรื่องอย่างว่ากับใคร

ภาพแม่สาวคนนั้นตามหลอกหลอนจนเขาอดคิดไม่ได้ว่า รู้อย่างนี้ไม่น่าปล่อยเจ้าหล่อนเดินออกจากผับไปง่ายๆ ตั้งแต่เกิดมา น่าจะยื่นข้อเสนอที่ตรงไปตรงมาที่ได้ผลประโยชน์อย่างเท่าเทียมกับหล่อนสักหน่อย

เฮฟเว่นยอมรับว่าเขาไม่เคยถูกตาต้องใจผู้หญิงคนไหนขนาดนี้ แม้จะเคยเจอผู้หญิงสวยหุ่นดีมามากมาย แต่ก็ไม่มีใครเหมือนกับเธอ ความกล้า ไม่กลัวใคร ทำให้หญิงสาวมีเสน่ห์ รูปร่าง หน้าตาเรียกว่าโดนใจไปหมด ทำให้เขาอยากจะเป็นผู้ชายที่ได้ครอบครองร่างบางอันเย้ายวนนั้น

“หึ ฉันสาบานเลยว่าถ้าเจอเธออีกฉันจะไม่ปล่อยเธอไปแน่”

เฮฟเว่นเหยียดยิ้มออกมา เขาจะไม่สืบหาแม่สาวชุดดำคนนั้น และปล่อยให้ความต้องการนี้เลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ถ้าวันไหนได้เจอเธออีก เขาสาบานเลยว่าจะทำให้เธอยอมสยบใต้ร่างตนเองให้ได้!

‘แต่ตอนนี้ ทำไม ทำไม...!’

‘เอาเธอออกจากหัวไม่ได้!’