ถามหัวใจตัวเอง

ตอนที่13

ถามหัวใจตัวเอง

          เช้านี้กวินตัดสินใจที่จะเล่าทุกอย่างให้พ่อกับแม่ฟัง ทั้งคู่ไม่โทษว่าเป็นความผิดของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่มันเกิดจากความรู้สึกที่ไม่มั่นใจในกันแล้วกันมกกว่า ปัญหาต่างๆถึงได้ตามมา

         “กวินลูกเป็นคนที่มองโลกในมุมบวกเสมอ แต่อย่าลืมว่าไม่ใช่ทุกคนจะคิดแบบนั้น ก้ามปูเองเธอคงรู้สึกมาตลอด ว่าการแต่งงานไม่ได้เกิดจากความรัก และลูกก็คงไม่เคยทำให้เธอรู้สึกว่าที่เธอคิดมันไม่จริง แม่เองยังไม่แน่ใจเลยว่าลูกรักเมียของลูกไหม”

          มณีเธอเคยเตือนลูกชายเรื่องขวัญวิภาแล้ว แต่กวินรับฟังแล้วก็ไม่เคยทำตาม จนเรื่องเล็กกลายมาเป็นปัญหาที่ใหญ่โต

          “ผมก็ดูแลก้ามปูทุกอย่างนะครับ”

          “ที่กลับบ้านดึกเกือบทุกคืนตลอดครึ่งปีเต็มที่แต่งงานกันมานี่นะ ที่ลูกเรียกว่าดูแล สำหรับพ่อ พ่อเรียกมันว่าทอดทิ้งมากกว่า โดยเฉพาะก้ามปูเขามาอยู่ที่บ้านของเรา เขาทั้งเหงา ทั้งคิดถึงบ้าน และสามีก็ยังไม่มีเวลาให้ ด้วยเหตุผลว่าต้องดูแลคนอื่น ไม่ว่าจะแฟนเก่าหรือลูกค้า”

          กรณ์อยากพูดเรื่องนี้มานาน อย่าว่าแต่ก้ามปูเลย ตัวเขาเองยังหาโอกาสคุยกับลูกชายไม่ค่อยจะได้

          “ทุกคนพูดเหมือนผมเป็นคนผิดคนเดียวเลย”

          กวินเริ่มรู้สึกน้อยใจ เพราะเขาไม่เคยรู้ว่าก้ามปูคิดอะไร รู้สึกอะไร เขาถึงได้ทำทุกอย่างตามที่เขาคิดว่าดี

          “ก้ามปูก็ผิด ผิดที่ได้แต่คิดแต่ไม่เคยพูดความรู้สึกออกมา เธอเลือกที่จะเก็บ เลือกที่จะทน และเมื่อความอดทนมันหมดผลมันก็เป็นแบบนี้”

          มณีเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงโดยเฉพาะผู้หญิงที่ใจเด็ดอย่างก้ามปู

          “พ่อกับแม่ก็มีส่วนผิด เราคิดว่าลูกกับก้ามปูคงจะรักกันได้ เหมือนกับพี่ของลูก แต่ดูแล้วคงมีแต่ก้ามปูที่รักลูกเท่านั้น”

          “ทำไมพ่อคิดแบบนั้นล่ะครับ เมียผมทั้งคนทำไมผมจะไม่รัก” ชายหนุ่มเถียง

          “รักแต่ไม่แสดงออกเท่ากับไม่รัก จำไว้ ไม่มีใครรู้ใจใครหรอกถ้าไม่พูดไม่แสดงออก พ่อกับแม่ก็ช่วยลูกได้แค่นี้ ที่เหลือก็ตัดสินใจกันเอา ถ้าอยู่ด้วยกันไม่ได้จะเลิกลากันก็เป็นเรื่องของคนสองคนพ่อกับแม่คงไม่เข้าไปยุ่ง”

          ผ่านไปห้าวันแล้วกวินยังคิดไม่ออกว่าจะไปตามหาภรรยาที่ไหน ไปแอบดูที่บ้านของเธอก็ไม่มี เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ พอเสียคนรักไป กวินถึงเพิ่งรู้ว่าก้ามปูสำคัญกับเธอแค่ไหน

          เมื่อหัวใจมันไม่เบิกบาน สมองก็ไม่ทำงาน กวินจึงขอลางานเดินทางไปหาพี่ชาย เพราะอยากให้กวีช่วยให้คำปรึกษาด้วยว่าเขาควรทำอย่างไร

          เมื่อขับรถไปถึงกวินหัวใจเต้นแรงทันที เขาดีใจจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นว่ามีรถของภรรยาจอดอยู่ เขาค่อยๆแอบเดินเขาไปในบ้าน เพื่อไม่ให้ก้ามปูรู้ตัว เพราะกลัวเธอจะหนีเขาไปอีก

          “อุ๊ย!”

          หญิงสาวตกใจเมื่อถูกร่างหนากอดจากข้างหลัง ไม่ต้องหันมาดูหญิงสาวก็จำได้ทันที ว่าคืออ้อมกอดของสามีของเธอ

          “จะมาต่อว่าเรื่องที่ทำให้เสียลูกค้า หรือจะมานัดวันหย่าคะ”

          ก้ามปูถามด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์เพราะเธอเตรียมใจไว้แล้ว ว่าอะไรจะเกิดเธอก็พร้อมจะเผชิญกับมัน

          “พี่จะมารับภรรยาของพี่กลับบ้าน”

          “กลับไปเพื่อมีหน้าที่นอนรออยูที่บ้าน หน้าที่รอเศษเสี้ยวเวลาที่เหลือจากคนอื่นก้ามปูไม่กลับค่ะ ชีวิตที่เหลือก้ามปูขออยู่ตรงที่ที่มีค่าที่สุดดีกว่า”

          “ในหัวใจของพี่ ก้ามปูมีค่าที่สุดแล้ว พี่ขอโทษที่ไม่ค่อยแสดงออก ขอโทษที่ไม่เคยบอกรัก ขอโทษที่ทำให้รู้สึกว่าไม่สำคัญ แต่ไม่มีวันไหนเลยนะที่พี่ไม่รัก”

          “ต้องเชื่อใช่ไหมคะ” หญิงสาวยังคงยืนนิ่งไม่หันมาสบตาหรือกอดตอบสามี

          “ยังไม่ต้องเชื่อที่พี่พูดก็ได้ ขอแค่ให้โอกาส เราอาจไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก แต่นั่นไม่ได้หมายถึงพี่นะ เพราะตั้งแต่ที่พ่อกับแม่บอกว่าอยากให้พี่แต่งงานกับเรา พี่ก็ไปแอบดูก้ามปูที่มหาวิทยาลับบ่อยๆ ไปดูสาวกระโปรงยาว ที่ไม่ยอมทาแม้แต่แป้ง สาวมหาลัยที่ชอบการเข้าห้องสุดที่สุด และทุกวันพุธก้ามปูจะไปดูหนังเพราะลดครึ่งราคา ”

          เมื่อได้ยินกวินพูดแบบนี้ หญิงสาวถึงกลับหมุนตัวหันมาสบตาคนพูด นี่เขาไปแอบดูเธอจริงๆถึงได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอได้ละเอียดแบบนั้น

          “ภาพที่มีคนส่งมา ก็คือขวัญวิภา เขาทำทุกอย่างเพื่ออยากได้พี่คืน แต่คนที่ผิดคือพี่เอง ที่ไม่ทำอะไรให้เด็ดขาด จนเขาคิดว่าพี่ยังมีใจ และการที่พี่เอาใจลูกค้าเกินไป เพียงเพื่อต้องการผลประโยขน์ให้บริษัท จนเป็นการไม่ให้เกียรติภรรยา พี่สำนึกแล้ว ต่อไปนี้ถ้าพี่ทำอะไรไม่ถูกใจ หรือก้ามปูอยากให้พี่ทำอะไร ขอให้เราพูดกันตรงๆนะ กลับบ้านไปอยู่กับพี่เถอะ ไม่ได้นอนกอดมาหลายคืนแล้ว มันนอนไม่หลับ”

          เมื่อได้ยินคำอ้อน พร้อมกับการเปิดใจคุยกันแบบนี้ก้ามปูจึงยอมให้โอกาสสามี เพราะเธอก็คิดว่าเรื่องทั้งหมดเธอก็มีส่วนผิดที่เอาแต่เก็บความรู้สึกไว้ไม่ยอมพูดออกไป จึงทำให้กวินไม่เข้าใจว่าเธอคิดหรือต้องการอะไร

          “ชีวิตคู่ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก ความรักยังไม่สำคัญเท่าความเข้าใจ กลับไปอยู่ด้วยกันคราวนี้ก็ไม่ต้องเล่นอะไรกันแบบนี้อีกนะ เจ้าสาวก็แสบเจ้าบ่าวก็เจ้าเสน่ห์ มีอะไรก็คุยกัน พี่จะได้มีหลานเสียที ตัวพี่เองนานแล้วยังไม่มีวี่แววเลย”

          กุ้งนางส่งกระเป๋าเสื้อผ้าให้น้องสาว เธอยิ้มดีใจที่ก้ามปูไม่ต้องนอนร้องไห้อีกแล้ว

          สองคนสามีภรรยามองหน้ากัน ถ้าไม่เกิดเรื่อง คงไม่มีวันเข้าใจกันแบบนี้แน่ๆ

          “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ ภรรยาจอมแสบ”

          กวินโอบกอดหญิงสาวหอมแก้มด้วยความคิดถึง ก่อนจะรีบขับรถกลับบ้านเพราะอยากจะไปทวงความเป็นสามีคืนจนใจจะขาดอยู่แล้ว

จบบริบูรณ์

ขอบคุณทุกยอดโหลดจากใจนักเขียนนะคะ การเป็นนักเขียนคือความฝัน แต่ปะหนันก็ยังเริ่มต้นบนเส้นทางนี้ได้ไม่นาน หากมีส่วนใดที่ผิดพลาดไป นักเขียนก็ขออภัยและจะพยายามปรับปรุงพัฒนาให้ดีขึ้นเรื่อย ๆ  

ขอให้นักอ่านทุกคนเป็นกำลังใจให้ปะหนันด้วยนะคะ

            ปะหนัน