แสดงตัว

ตอนที่8

แสดงตัว

         ตั้งแต่โตมาก้ามปูก็ยังไม่เคยคิดที่จะทำมาหากินอะไร เพราะตอนเรียนเธอก็มีหน้าที่เรียนเพียงอย่างเดียว พอเรียนจบก็ยังไม่ทันได้คิดอะไรก็ถูกจับให้แต่งงานทันที

          ร้านเสื้อผ้าที่ขายส่งเต็มไปหมด หญิงสาวค่อยๆเดินเข้าไปดูเข้าไปเลือกที่ละร้านจนได้ร้านที่ถูกใจ ทางร้านจะส่งภาพสินค้าไปให้โดยให้ก้ามปูสามารถนำรูปไปโพสขายโดยไม่ต้องซื้อเสื้อผ้าไปเพื่อจะได้ไม่ต้องเสี่ยงต่อการลงทุน เมื่อมีลูกค้าสั่งทางร้านก็จะทำหน้าที่จัดส่งให้

          จากที่คิดไว้ว่าคงต้องใช้เวลานาน แต่สุดท้ายไม่ถึงครึ่งวันก็เสร็จ หญิงสาวจึงตั้งใจจะไปชวนสามีออกไปกินอาหารกลางวัน เพราะที่ทำงานก็อยู่ไม่ห่างจากที่เธอมาดูเสื้อผ้าเท่าไหร่

          “สวัสดีค่ะ ฉันมาขอพบคุณกวินค่ะ”

          ก้ามปูไม่ได้แนะนำตัว เพราะเธอคิดว่าเลขาหน้าห้องน่าจะพอจำหน้าเธอได้

          “นัดไว้หรือเปล่าคะ”

          “ไม่ได้นัดค่ะ” หญิงสาวตอบตมตรง

          “ถ้าอย่างนั้น ดิฉันขอสอบถามคุณกวินก่อนนะคะว่าสะดวกให้พบไหม จะให้ดิฉันบอกว่าใครมาพบคะ”

          “ภรรยาค่ะ”

          เลขาหน้าห้องถึงกลับตกใจยกมือไหว้ขอโทษก้ามปู เขาจำเธอไม่ได้จริงๆ เพราะเมื่อมาครั้งที่แล้วมณีจับเธอแต่งตัวแต่งหน้า แต่ครั้งนี้หญิงสาวมาแบบหน้าสด

          “ถ้าอย่างนั้นคงไม่ต้องถามคุณกวินมั้งคะ ว่าสะดวกจะให้ภรรยาพบไหม ”

          พูดจบหญิงสาวก็เปิดประตูห้องทำงานของสามีเข้าไปทันที และภาพที่เธอเห็นคือหญิงสาวที่มีชื่อว่าขวัญวิภากำลังยืนอยู่ด้านหลังสามีของเธอ โน้มตัวมองลงมาที่เอกสารที่อยู่บนโต๊ะ คอเสื้อที่กว้างทำให้เห็นเนินหน้าอกอย่างชัดเจน

          “สวัสดีค่ะ ขอโทษที่เข้ามาโดยที่ไม่ได้เคาะประตู ไม่รู้ว่าจะต้องเข้ามาเจอการเสนองานในสภาพแบบนี้”

          “ก้ามปูทำไมไม่โทรมาก่อน”

          ชายหนุ่มรีบลุกจากเก้าอี้ทำงาน จนเผลอชนขวัญวิภาที่อยู่ด้านหลังจนแทบล้ม

          “ก้ามปูไม่ได้ไม่ได้ตั้งใจจะมาค่ะ พอดีมาธุระแถวนี้เลยแวะมา ตั้งใจจะชวนพี่กวินไปกินอาหารกลางวันแต่ถ้าพี่ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ”

          “งอนอะไรพี่หรือเปล่าทำไมพูดแบบนี้ ภรรยามาหาถึงที่ทำงาน ใครจะไม่สะดวกล่ะครับ”

          กวินเดินมาโอบกอดภรรยาอย่างเอาใจ ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของหญิงสาวอีกคนตลอดเวลา ที่ยืนดูด้วยความรู้สึกไม่พอใจแต่ก็ทำได้แค่อดกลั้นไว้

          “ก้ามปูจะไปงอนพี่กวินทำไมล่ะคะ เราเป็นสามีภรรยากันจะกินข้าวด้วยกันตอนไหนก็ได้ ไม่ใช่ว่าต้องลักกินขโมยกินถึงต้องรู้สึกน้อยใจ ใช่ไหมคะคุณขวัญวิภา”

          หญิงสาวที่ยืนดูภาพสามีภรรยาแสดงความรักต่อกัน สะดุ้งตกใจเมื่อถูกอีกฝ่ายเอ่ยชื่อถาม

          “ค่ะ แต่พอเป็นสามีภรรยากันมันก็จะลดความตื่นเต้นลงนะคะ เพราะเมื่อไหร่ก็ได้”

 มีเหรอที่อีกฝ่ายจะปิดปากเงียบจะยอมให้ถูกพูดจาแดกดันอยู่คนเดียว

“ก็ถูกของคุณขวัญนะคะ เรื่องแบบนี้มันขึ้นอยู่ว่าถูกเลี้ยงดูมาแบบไหน คนเราถ้าคิดเหมือนกันหมดก็คงไม่มีคนดี คนเลว”

“ผมว่าเราออกไปกินข้าวกันเถอะ ผมเริ่มหิวแล้ว”

กวินพูดตัดบทขึ้นมาเพราะถ้าขืนยังปล่อยให้ยืนปะทะคารมกันอยู่แบบนี้รับรองเรื่องจะยาวแน่ๆ

“ค่ะคุณสามี ก้ามปูหิวมาก คุณขวัญไปด้วยกันไหมคะ”

“ขอบคุณแต่ไม่ดีกว่า”

เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่สามารถที่จะอดทนกับภรรยาของเจ้านายได้แล้ว ขวัญวิภารีบเดินออกจากห้องไปด้วยความโกรธที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากอดทน

“ทำไมพูดจาแบบนั้นกับขวัญเขาล่ะ หึงพี่ใช่ไหม”

กวินถามภรรยาเหมือนกำลังแซวเธอว่าหวงเขาใช่ไหมที่เห็นเขากับลูกน้องใกล้ชิดกัน

“ใช่ค่ะหึงตามสถานะและความเหมาะสม พี่กวินก็ควรรู้ว่าตอนนี้พี่มีภรรยาแล้ว ทำอะไรให้เกียรติกันบ้างนะคะ”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาจริง ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนเรื่องพูดและพาภรรยาไปกินอาหารร้านที่เขาคิดว่าอร่อยที่สุดในแถวนั้นเพื่อหวังให้อีกฝ่ายอารมณ์ดีขึ้น

ระหว่างที่กินมื้อกลางวัน ก้ามปูรู้สึกได้ ว่าโทรศัพท์ของสามีเธอสั่นอยู่เรื่อยๆเหมือนมีข้อความเข้า แต่ที่เธอทำวันนี้ก็คงพอให้เขารู้ว่าต่อไปควรทำอย่างไรเธอจึงไม่อยากที่จะวุ่นวายความเป็นส่วนตัวของเขามากไปกว่านี้

“รอกลับบ้านพร้อมพี่ไหม เดี๋ยวรถของก้ามปูพี่ให้คนขับรถขับกลับบ้านให้”

กวินพยายามที่จะแสดงความบริสุทธิ์ใจ ว่าตัวเขาเองไม่มีอะไร จึงอยากให้ภรรยาได้นั่งดูเขาทำงานแล้วค่อยกลับบ้านด้วยกัน

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ กินอิ่มแล้วตาก็เริ่มจะง่วง”

ความเป็นคนไม่พาลรู้จักควบคุมอารมณ์ความรู้สึก ทำให้กวินยิ่งรู้สึกเกรงใจภรรยา

ด้วยความเหนื่อยที่เดินดูเสื้อผ้ามาทั้งวัน แถมท้องก็เริ่มตึง เจอแอร์เย็นๆเข้าไป ก้ามปูจึงเผลอหลับอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของสามี

บรรดาพนักงานด้านนอกต่างพากันซุบซิบถึงการมาของภรรยาเจ้านายในวันนี้ หลายคนคิดว่าเธอต้องการมาแสดงตัวแสดงความเป็นเจ้าของในตัวสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย

“ตัวจริงเขามาแสดงตัวแบบนี้ ไม่รู้ว่าตัวปลอมจะยอมถอยไหมนะ”

ลูกน้องคนสนิทของมณีที่คอยทำหน้าที่ส่งข่าวรายงานความเคลื่อนไหวตลอด พูดลอยๆเสียงดังขึ้นมาเพื่อหวังให้ใครบางคนได้ยิน

“มันก็ขึ้นอยู่กับความด้านของอีกฝ่าย บางคนก็รู้ดีรู้ชั่วแต่บางคนก็แยกไม่ออกเพราะทำชั่วคนไม่รู้ว่าความดีเขาทำกันแบบไหน”

เลขาสาวหน้าห้องของกวินพูดเสริมเพื่อนพนักงาน เพราะทุกคนต่างก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างขวัญวิภากับเจ้านายมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เมื่อถูกรุมแบบนี้ หญิงสาวก็อดทนที่จะนั่งฟังต่อไปไม่ไหว ขวัญวิภาจึงเดินออกมาแอบนั่งร้องไห้คนเดียวอยู่ที่บริเวณบันไดหนีไฟ

“ร้องไห้มันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นนะ” 

เสียงของสายฟ้าทำให้หญิงสาวต้องปาดน้ำตา เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเธอกำลังอ่อนแอแค่ไหน

“คุณกวินเขาแต่งงานแล้ว เธอก็มีลูกถึงแม้จะเลิกกับสามี แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปทำลายครอบครัวคนอื่นนะ”

สายฟ้าเป็นเพื่อนพนักงงานที่สนิทกับขวัญวิภาที่สุด เพราะเข้ามาทำงานพร้อมกันและเป็นคนที่มาจากจังหวัดเดียวกันด้วย

“แต่คุณกวินเขาแต่งงานเพราะพ่อกับแม่เขาบังคับ นายก็รู้ว่าเขารักฉันมากแค่ไหน ถ้าฉันไม่ท้องป่านนี้คนที่ยืนเป็นเจ้าสาวในงานแต่งต้องเป็นฉันไม่ใช่แม่ก้ามปู”

ขวัญวิภาเธอเป็นคนรักเก่าของกวิน แต่ตัวเธอเองที่เป็นฝ่ายนอกใจไปมีสัมพันธ์กับลูกค้าที่มาจากเมืองเกาหลีจนเธอตั้งท้อง และอีกฝ่ายก็ดันมีภรรยาอยู่แล้ว เธอจึงได้เงินไว้ก้อนหนึ่งเพื่อเลี้ยงลูกแต่ทางนู้นก็ยังคงส่งเสียและหาโอกาสมาหาลูกชายอยู่ตลอด เพียงแต่ยุติความสัมพันธ์สามีภรรยากับขวัญวิภาทันทีที่กลับไปประเทศเกาหลี

เมื่อไม่เหลือใคร หญิงสาวจึงคิดจะกลับมาทวงคนรักของเธอคืนถึงแม้ว่าเขาจะแต่งงานแล้วก็ตาม

“เขาเคยรักเธอมากกว่าขวัญ ถ้าตอนนี้เขายังรักเธออยู่เขาไม่ทำแบบนี้หรอก ที่เขายังดูแลยังช่วยเหลือเธอทุกอย่าง เพราะสงสารและเห็นแก่ความรักที่เคยมีให้กันมากกว่า เราก็เตือนเธอได้แค่นี้นะ เจ็บตอนนี้ ยอมรับความจริงแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ดีกว่า”

ขวัญวิภารู้ว่าสิ่งที่เพื่อนเตือนคือความจริงทั้งหมด แต่เธอยังยอมรับไม่ได้ จึงขอเลือกที่จะหลอกตัวเองต่อไป