เรื่องวิวาห์รักของคุณหนู

ตอนที่1

คุณหนูจะแต่งงาน

          “ป้าศรีฉันล่ะเหนื่อยกับการสอนหนูนาจัง ยังเล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ แล้วเมื่อไหร่จะโตกับเขาเสียที”

         กนกวรรณระอากับกนิษฐาลูกสาวคนเล็กของเธอเหลือเกินที่วันๆเอาแต่นั่งเขียนนิยายและวิ่งเล่นเหมือนเด็กๆทั้งที่อายุก็ยี่สิบสามแล้ว

          “คุณหนูเธอก็ยังไม่โตนะคะ ป้ามองดูกี่ทีก็ยังเป็นเด็กตัวน้อยๆ ตัวเล็กๆ ที่ชอบวิ่งตามคุณท่านไปทำงานตลอด”

          ป้าศรีเป็นคนเก่าแก่ของบ้าน ตั้งแต่สมัยมารดาของกนกวรรณอีกทีและยังเป็นคนเลี้ยงหนูนามาตั้งแต่เกิดอีกด้วย

“ก็เข้าข้างกันแบบนี้ ถึงได้ไม่ยอมฟังฉันเลย” กนกวรรณไม่เคยเถียงสองคนนี้ชนะ เพราะป้าศรี

กับหนูนาจะอยู่ฝ่ายเดียวกันตลอด

          “คุณท่านคะแล้วเรื่องที่พ่อเลี้ยงชนินทร์อยากจะให้ลูกชายของเขามาดองกับเรา คุณท่านตัดสินใจหรือยัง ว่าจะเอาอย่าไร”

          จากเสียงปกติก็เบาลงเมื่อเรื่องที่พูดยังถูกปิดให้เป็นความลับอยู่

          “ฉันลองคุยกับนิ๊กแล้ว ว่าเห็นด้วยไหมที่ทางนู้นเขาอยากได้หนูนาไปเป็นสะใภ้”

          กนกวรรณสามีของเธอเสียชีวิตไปนานแล้ว เวลามีเรื่องในบ้านส่วนมากเธอก็จะปรึกษาป้าศรีแล้วก็นิ๊กลูกชายคนโตของเธอ

          “แล้วคุณนิ๊กว่าอย่างไรบ้างคะ”

          “นิ๊กกับภูษิตลูกชายบ้านนู้นเขาเป็นเพื่อนกันสมัยประถม เขาก็ว่าเพื่อนเขานิสัยดี แต่พอโตมาก็ห่างๆกันไปบ้าง ก็ยกให้ยายหนูนาตัดสินใจเอา”

          กนกวรรณคงจะสบายใจกว่านี้ถ้าพ่อเลี้ยงชนินทร์ไม่ได้มีชื่อเสียงไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องการค้าไม้เถื่อน เพราะเธออดคิดไม่ได้ ว่าที่ชนินทร์ต้องการมาดองกับครอบครัวเธอ ไม่ใช่แค่เพียงเพราะเขากับตรีโชคสามีของเธอเคยเป็นเกลอกัน แต่กลัวจะมีเหตุผลอื่นมากกว่า เพราะครอบครัวของเธอเป็นตระกูลเก่าสืบเชื้อสายมาจาเจ้าทางเหนือ ซึ่งข้าราชการหลายคนยังให้ความเคารพอยู่

          “เรื่องนี้เกี่ยวกับหนูนาแท้ๆ ทำไมนะถึงมีแต่คนอื่นรู้ยกเว้นหนูนา”

          ผู้ใหญ่ทั้งสองคนต่างสะดุ้งด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ดีๆ กนิษฐาก็โผล่มาจากหลังประตูห้องรับแขก

          “ที่แท้ก็มาแอบฟังผู้ใหญ่เขาคุยกันนี่เอง ไม่น่ารักเลยนะลูก” กนกวรรณเอ็ดลูกสาว

          “แล้วมีเรื่องแบบนี้ยังปิดบังลูก เรียกว่าน่ารักไหมคะคุณแม่”

 สาวน้อยตาหยีโอบกอดมารดาเพราะอยากฟังเรื่องราวทั้งหมด

“ย้อนแม่เก่งนะเดี๋ยวนี้ สงสัยจะเขียนนิยายมาก”

กนวรรณไม่ค่อยเข้าใจกับอาชีพการเป็นนักเขียนของลูกสาวเท่าไหร่ เพราะวันๆเธอก็เห็นแต่หนูนานั่งทำงานอยู่ในห้อง แต่ก็มีเงินใช้ตลอดแถมมีเหลือจนช่วยค่าใช้จ่ายทางบ้านได้

ตั้งแต่ตรีโชคเสียไป ฐานะทางครอบครัวก็แย่ลง เพราะกนวรรณเองถูกเลี้ยงมาแบบคุณหนูมาตลอดเธอจึงทำอะไรไม่ค่อยเป็น อาศัยเงินจากการถือหุ้นในบริษัทของตระกูลของเธอที่ไม่มากนักแต่ก็พอส่งลูกทั้งสองคนให้เรียนจบได้

“ป้าว่าคุณท่านคุยกับคุณหนูตรง ๆเลยดีกว่าค่ะ ทางนู้นเขาก็คงอยากได้คำตอบแล้ว”

ป้าศรีกลัวอิทธิพลของพ่อเลี้ยง จะสร้างความลำบากให้กับเจ้านายของเธอ ถ้าขืนยังไม่ได้คำตอบเสียที หรือได้คำตอบที่ไม่ถูกใจ

“พ่อเลี้ยงชนินทร์เขาอยากจะให้ลูกชายของเขาแต่งงานกับลูก เขาบอกว่าจะได้ช่วยดูแลครอบครัวของเรา เขาเป็นห่วงเพราะเขากับคุณพ่อเป็นเพื่อนรักกันมา”

เมื่อถึงเวลาต้องพูด กนกวรรณก็เลือกพูดแต่ในแง่มุมดีๆ เพราะไม่อยากให้หนูนาไม่สบายใจ

“พี่ภูษิตใช่ไหมคะ ถ้าอย่างนั้นหนูนาตกลงค่ะ แต่งเมื่อไหร่ดีคะ”

ป้าศรีมองหน้าเจ้านายด้วยความแปลกใจ อะไรจะง่ายขนาดนี้ ทั้งคู่หลงกลัวมาเสียหลายวัน ว่าหนูนาต้องไม่ยอมแน่ๆ

“ที่พูดออกมานี่คิดดีแล้วใช่ไหม” คนเป็นแม่ถามอีกครั้ง

“หนูนาว่าพี่เขาก็หล่อดีนะคะ ครอบครัวของเขาก็มีฐานะ หนูนาอยากให้คุณแม่สบาย อยากให้พี่นิ๊กไม่ต้องทำงานหนัก อยากเห็นบ้านเรากลับมามีหน้ามีตาเหมือนครอบครัวญาติๆของเรา”

เจ้าคุณตาของกนกวรรณซึ่งก็คือคุณทวดของหนูนามีภรรยาหลายคน และคุณพ่อของกนกวรรณเป็นเพียงลูกภรรยาน้อยจึงไม่ค่อยได้สมบัติเท่าไหร่ พอถึงคราวลำบากก็ไม่ได้รับการช่วยเหลือจากพี่น้อง เพราะความฝังใจว่าเป็นเชื้อสายจากภรรยาที่ไม่ใช่ภรรยาหลวง

“ถ้าลูกแต่งงานไปแล้วไม่มีความสุข แต่ทำเพื่อแม่กับพี่ แม่เองก็คงไม่ยินดีนะ”

“คุณแม่คะอย่าคิดมากไปเลย หนูนาวันๆก็ไม่ได้ไปไหน นั่งนอนเขียนนิยายอยู่บ้าน เต็มที่ก็ไปหาร้านกาแฟนั่ง ถ้าไม่ได้แต่งงานกับพี่ภูษิต รับรองขึ้นคานแน่ๆ”

คนพูดเธอคิดแบบนั้นจริง ๆ เพราะตัวเธอเองไม่ค่อยได้สนใจเรื่องการมีแฟน มัวแต่หลงรักพระเอกในนิยาย แต่เมื่อตอนเด็ก ๆ เธอเคยแอบชอบภูษิตอยู่ จึงคิดว่าแต่งงานกันไปเดี๋ยวก็รักกันไปเองและก็คงต้องมีความสุขแน่ ๆ

“ถ้าอย่างนั้นแม่บอกตกลงกับพ่อเลี้ยงเลยนะ จะมาเปลี่ยนใจทีหลังไม่ได้แล้วนะหนูนา นี่มันชีวิตจริงไม่ใช่นิยาย”

กนกวรรณไม่ไว้ใจลูกสาวเลย เพราะชอบคิดทำอะไรแบบเด็ก และถ้ามาเปลี่ยนใจทีหลังมีหวังได้กลายเป็นศัตรูกับพ่อเลี้ยงชนินทร์แน่ ๆ

“คุณแม่หนูนารักคุณแม่ รักป้าศรี รักพี่นิ๊ก เชื่อใจ           หนูนานะคะ”

เมื่อแน่ใจกับคำตอบที่ได้กนกวรรณจึงโทรศัพท์ไปให้คำตอบกับพ่อเลี้ยงชนินทร์ เพื่อตกลงเรื่องวันเวลาและค่าสินสอดต่าง ๆ

“ว่าอย่างไรบ้างคะคุณท่าน”

ป้าศรีตื่นเต้นอยากรู้ว่า พ่อเลี้ยงว่าอย่างไรบ้าง เพราะป้าศรีอดห่วงคุณหนูของเธอไม่ได้

“พ่อเลี้ยงจะให้สินสอดยี่สิบล้าน พร้อมปลูกบ้านให้เป็นเรือนหอหนึ่งหลัง แต่จะยกให้เป็นชื่อหลานคนแรกเท่านั้น เรื่องการจัดงานเขาจะจัดการทุกอย่างเอง และเมื่อแต่งงานกันแล้ว หนูนาต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านของเขาจนกว่าเรือนหอจะสร้างเสร็จ”

สิ่งที่พ่อเลี้ยงเสนอมันดูรู้ว่าเขาต้องได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่ามากกว่าแน่ ๆถึงได้กล้าให้สินสอดถึงยี่สิบล้าน

“ฉันก็ได้แต่หวังว่า เขาคงแค่ใช้นามสกุลความเป็นเจ้าของฉัน แต่คงไม่เอาหนูนาเข้าไปเกี่ยวกับเรื่องผิดกฎหมาย”

ความเป็นแม่อดห่วงลูกสาวไม่ได้ แต่ในเมื่อหนูนา      ยอมแต่งงานแล้ว เธอคงทำได้แค่เป็นห่วง

“ป้าศรีแต่นิ๊กเขาบอกฉันว่า เรื่องการค้าไม้เถื่อน ทั้งภูษิต น้องสาวและภาวิณี ต่างก็ไม่มีใครรู้ ทุกคนเชื่อว่าพ่อเลี้ยงถูกใส่ร้าย”

“ป้าก็ได้แต่ภาวนาว่า ให้มันเป็นแค่ตัวพ่อเลี้ยงคนเดียว ขอให้คุณภูษิตเป็นคนดี คุณหนูจะได้มีความสุข”

หัวอกของแม่ทั้งสองคน ได้แต่หวังให้การตัดสินใจครั้งนี้ เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง