เพื่อนหญิงคนสนิท

ตอนที่3

เพื่อนหญิงคนสนิท

          วันนี้ภูชิตตั้งใจจะพาหนูนากลับบ้านไปหาแม่ของเธอ เพื่อค่อยๆให้เธอหายคิดถึง เพราะชายหนุ่มเข้าใจดีว่าภรรยาของเขาเป็นคนอ่อนไหว

          “แม่ฝากขนมไปให้กนกวรรณด้วยนะ เมื่อเช้าแม่ไปตลาดมาเจอขนมโบราณหลายอย่าง”

         ภาวิณีมารดาของภูชิตเธอเป็นแม่บ้านตัวจริง ที่ชีวิตมีแต่งานบ้านดูแลลูกและสามี ส่วนเรื่องนอกบ้านต่าง ๆพ่อเลี้ยงชนินทร์ไม่เคยให้เธอเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลย

          “ขอบคุณนะคะ” ลูกสะใภ้ยกมือไว้อย่างนอบน้อม

          “คุณแม่ครับน้องล่ะ”

          ภูชิตถามหาสมิตา เพราะตั้งแต่ตื่นเช้ามายังไม่เห็นน้องสาวเลย

          “น้องกลับไปมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าแล้ว เห็นว่ากำลังยุ่งใกล้จะจบเหลือวิจัย”

          สมิตาเรียนต่อปริญญาโทสาขากฎหมาย ซึ่งเป็นสาขาที่พ่อเลี้ยงอยากให้ลูกสาวเรียนมาก ๆ และสมิตาเองก็ชอบทางด้านนี้ด้วย เพียงแต่พ่อและลูกมีจุดมุ่งหมายที่ต่างกัน

          “ขยันจริง ๆ แต่ก็ดีครับจะได้รีบจบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนคุณพ่อคุณแม่ เพราะอีกหน่อยผมก็ต้องออกไปอยู่ข้างนอก”

          ตั้งแต่ที่ตกลงจะแต่งงาน หนูนาเป็นคนเลือกแบบเรือนหอ แต่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันถูกปลูกที่ไหน เพราะพ่อเลี้ยงบอกว่าภูษิตขอให้เก็บเป็นความลับ จะรอให้เสร็จเรียบร้อยพร้อมเข้าอยู่แล้วถึงจะพาหนูนาไปทีเดียว

          “เตรียมจะทิ้งแม่แล้วนะ รีบมีหลานให้แม่เร็ว ๆ  เดี๋ยวยิ่งแก่ช่วยเลี้ยงไม่ไหวนะ”

          เมื่อถูกพูดถึงเรื่องนี้ เจ้าสาวหมาดๆก็หน้าแดงทันที ภาพบนเตียงเมื่อคืนมันผุดขึ้นมาจนเธอรู้สึกเขินตัวเอง

        

         บ้านของทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่มาก ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เมื่อรถเข้ามาจอดในรั้วบ้าน หนูนามองบริเวณรอบ ๆบ้านด้วยความคิดถึง

          “ไว้วันหลัง เราก็มานอนที่บ้านนี้บ้างก็ได้ กว่าบ้านเราจะเสร็จคงเป็นเดือน”

          ภูษิตมองภรรยาอย่างสงสาร เธอยังเป็นเด็กน้อยในสายตาเขาเสมอ ถึงแม้ตอนนี้เธอจะเป็นสาวสวยและเป็นภรรยาของเขาแล้วก็ตาม

          “อะไรกันเจ้าสาวเจ้าบ่าว แทนที่จะพากันเที่ยวไหน ดันพากันกลับมาบ้าน”

          กนกวรรณเดินมารับลูกสาวที่รถพร้อมรับขนมจากมือหนูนาที่แม่ของภูษิตฝากมาให้

          “ขนมคุณแม่บ้านนู้นฝากมาให้ค่ะ”

          “ฝากบอกภาวิณีว่าขอบใจมากนะ”

          แม่ยายหันไปบอกลูกเขย ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างหนูนาที่กำลังทำท่าจะร้องไห้อีกแล้ว

          “ไปๆ เข้าบ้านกัน เริ่มมีคนจะดรามาแล้ว”

          คนเป็นแม่รู้ทันลูกสาว จึงรีบเปลี่ยนบรรยากาศเดินเข้าไปในตัวบ้าน เพราะกลัวลูกสาวจะร้องไห้ออกมา

          “ภูษิตมีอะไรก็บอกก็สอนน้องนะ แม่เลี้ยงหนูนามาแบบไม่ค่อยให้ทำอะไร แถมยังมีป้าศรีคอยช่วยทุกเรื่อง งานบ้านต่าง ๆ น้องคงต้องค่อยๆเรียนรู้ ”

          กนกวรรณเธอเลี้ยงลูกโดยลืมคิดไปว่าสักวัน ลูกสาวของเธอต้องมีครอบครัว จึงให้ป้าศรีทำให้ทุกอย่างจนหนูนาแทบจะทำไรไม่เป็นนอกจากเรียนหนังสือ

          “ไม่ต้องเป็นห่วงครับ รับรองผมทิ้งไว้กับคุณแม่ผมสักสองวัน งานบ้านจะเก่งทันที”

          กนกวรรณส่งยิ้มเห็นด้วยให้กับลูกเขย เพราะเรื่องงานบ้านงานครัวต้องยกให้ภาวิณีเลย ใคร ๆก็บอกว่าที่พ่อเลี้ยงชนินทร์สิ้นลายความเจ้าชู้เพราะติดใจฝีมือทำกับข้าวและความเอาใจเก่งของภาวิณี

          “หนูนาไปเอาขนม เอาน้ำมาให้พี่เขากินเล่นหน่อยสิ ป้าศรีไปตลาดยังไม่กลับมาเลย”

          กนกวรรณอยากคุยกับลูกเขยอย่างเป็นส่วนตัว ไม่อยากให้หนูนาได้ยิน

          “ภูแม่จะขอให้เราดูแลหนูนาหน่อยนะ เธอเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยจะได้เจอผู้คน แม่กลัวจะหลงเชื่ออะไรใครง่ายๆ และอีกอย่างเวลาหนูนาโกรธขึ้นมา เธอจะเป็นอีกคนเลย ภูก็ต้องอดทนนะ ไม่นานน้องก็จะอารมณ์ดีเอง”

          ด้วยความเป็นคุณหนู เวลาที่หนูนารู้สึกไม่พอใจอะไรขึ้นมา เธอพร้อมจะชนและกล้าที่จะทำทุกอย่างเพื่อระบายความโกรธ เพียงแต่เธอไม่ค่อยได้โกรธหรือโมโหใคร จึงไม่ค่อยมีคนอื่นได้รู้นอกจากคนใกล้ชิด

          “ครับ ผมเข้าใจครับ ผมก็มีส่วนที่น้องต้องทนเหมือนกัน คนเราถูกเลี้ยงดูมาต่างกัน นิสัยก็คงไม่เหมือนกันไปหมดทุกเรื่อง คงต้องใช้เวลาในการเรียนรู้กันไป”

          คนเป็นแม่ได้ยินคำตอบแบบนี้ก็สบายใจขึ้นเยอะ เพราะเธอกลัวลูกเขยจะไม่เข้าใจ

          “แอบนินทาหนูแน่ ๆเลยใช่ไหมคะ”

          หนูเดินกลับมาพร้อมกับจานขนมและน้ำหนึ่งแก้ว ปากก็ถามในขณะที่เคี้ยวขนมไปด้วย

          “ทำไมต้องระแวง มีอะไรให้นินทาเยอะแน่ ๆ เลย”

          สามีแซวภรรยาแบบทีเล่นทีจริง แต่หนูนาก็ถามไปอย่างนั้นเธอคิดว่าตัวเธอไม่มีอะไรมากมายให้พูดถึงอยู่แล้ว

          กริ๊ง กริ๊ง

          เสียงโทรศัพท์ของภูษิตดังขึ้นมาขัดจังหวะ พอชายหนุ่มมองหน้าจอว่าใครโทรมา เขาก็ทำท่าจะไม่รับ หนูนาตาไวมองทันว่าปลายสายที่โทรมาถูกบันทึกชื่อว่า เมย์

          “พี่ภูรับโทรศัพท์ก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูนากับแม่จะขึ้นไปเก็บของบนห้องนอนว่าจะขนไปบ้านนู้นค่ะ”

          หัวใจของหนูนามันเต้นแรงกว่าปกติ ใบหน้าของเธอรู้สึกร้อนไปหมด กนกวรรณสังเกตได้ทันทีว่าลูกสาวของเธอกำลังโมโห

          “คงไม่มีอะไรหรอกลูก อาจจะเป็นเพื่อน”

กนกวรรณพยายามปลอบใจลูกสาวทันทีเมื่อขึ้นมาบนห้องนอนขั้นสองของบ้าน

“ถ้าไม่มีอะไร ทำไมต้องทำท่าไม่กล้ารับ หนูนาไม่โวยวายหรอกค่ะคุณแม่ เรื่องบางเรื่องมันต้องใช้เวลา พี่ภูอาจจะมีผู้หญิงเข้ามายุ่งในชีวิตมาก่อนที่จะแต่งงาน หนูจะให้เวลาเขาจัดการตัวเองให้เรียบร้อย”

ถึงแม้หนูนาจะดูพูดจามีเหตุผลมากขึ้น แต่คนเป็นแม่กลัวใจลูกสาวจะอดกลั้นอารมณ์ไม่อยู่จริง ๆ โดยเฉพาะอารมณ์หึงของผู้หญิง ปกติมันก็น่ากลัวอยู่แล้ว และยิ่งเป็นหนูนาด้วย กนกวรรณหวาดแทนลูกเขยเลย

“พอดีเพื่อนพี่โทรมาขอโทษเรื่องที่ไม่ได้มางานแต่ง”

ชายหนุ่มตามขึ้นมาบนห้องนอนทันทีหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ และรีบบอกภรรยาทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามา

“หนูนาไม่ได้ถามค่ะ”

ดีนะที่แม่ยายเตือนไว้ก่อนว่าลูกสาวของเขาเวลาโกรธขึ้นมาไม่ธรรมดา

“พี่ภูช่วยขนนิยายลงไปที่รถให้หนูนาหน่อยมีแต่เรื่องที่ชอบทั้งนั้น นางเอกในเรื่องแซบทุกเรื่อง ตบได้เป็นตบค่ะ”

แม่ยายลูกเขยมองหน้ากัน แต่ก็ยังยิ้มให้กันได้ เพราะถือว่าแบบนี้ยังแค่เบาๆ

เมื่อทั้งคู่กำลังเดินทางกลับ หนูนาก็หายใจแรงและกำมือตลอด จนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจพูดออกมา

“พี่ภูคะ หนูนารู้ว่าพี่ไม่ได้รักหนูนา การแต่งงานเกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้พี่คือผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว พี่ควรจัดการเคลียร์เรื่องผู้หญิงของพี่ให้จบให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นหนูนาจะไปช่วยเคลียร์ให้”

ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพราะผู้หญิงที่โทรมาคือแฟนเก่าของเขาจริง ๆ ที่เพิ่งเลิกกันก่อนงานแต่งไม่ถึงสัปดาห์