คนที่ถูกต้อง

ตอนที่6

คนที่ถูกต้อง

         “ภู ในที่สุดคุณก็มาเยี่ยมเมย์”

          หญิงสาวหน้าตาสวยในชุดคนป่วย รีบลุกจากที่นอนขึ้นมานั่งเมื่อเห็นอดีตคนรักมาเยี่ยม

          “เป็นอย่างไรบ้างจ๊ะหนูเมย์”

          ยังไม่ทันที่ภูษิตจะได้ตอบอะไร ภาวิณีก็ทำหน้าที่แม่สามีที่ดี ส่งเสียงตามมา

          “สวัสดีค่ะคุณแม่ เมย์คิดว่าภูมาคนเดียว” คนป่วยชักสีหน้าไม่พอใจ

          “เข้ามาเลยหนูนา”

          ภาวิณีหันไปข้างหลังและกวักมือเรียกลูกสะใภ้ที่กำลังถอดรองเท้าอยู่

          “มากันหมดเลยทั้งแม่และเมียตาภู ตอนงานแต่งงานหนูเมย์ไม่ได้ไป แม่เลยพาลูกสะใภ้มาให้หนูเมย์รู้จัก นี่หนูนานะจ๊ะ”

          หญิงสาวในชุดคนป่วยได้แต่กำมือแน่น เธอทำทุกอย่างเพื่อให้คนรักเก่ามาเยี่ยม ไม่ใช่เพื่อให้เขาเอาภรรยามาเปิดตัวแบบนี้

          “สวัสดีค่ะคุณเมย์ พี่ภูพูดถึงพี่ให้ฟังอยู่ ว่าเป็นเพื่อนที่สนิทกัน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

          เมื่อรู้ตัวว่ากำลังได้เปรียบ หญิงสาวที่มาในฐานะภรรยาที่ถูกต้องก็เอ่ยปากทักทาย

          “ใช่จ๊ะพี่กับภู สนิทกันมาก มากเสียจนรู้ว่ามีใฝที่ไหน ไว้ถ้าวันหลังอยากรู้อะไรเกี่ยวกับภูก็มาคุยกับพี่ได้นะ”

         ถึงแม้จะป่วยอยู่แต่คนอย่างเมย์ลูกสาวท่านทูต มีเหรอจะยอมให้ถูกจัดการอยู่ฝ่ายเดียว

          “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ปกติพี่ภูก็บอกหนูนาทุกเรื่อง ขนาดเรื่องที่คุณพ่อไปเจอคุณตอนพี่ภูป่วย หนูนายังรู้เลยค่ะ เอาเป็นว่าพักผ่อนเยอะๆนะคะ จะได้หายไวๆ ”

          หนูนาพูดจบก็เดินไปควงแขนสามี ที่กำลังยืนอยู่ข้างๆเตียงของคนป่วยที่นั่งอยู่ด้วยใบหน้าที่แดงด้วยความโกรธ เพราะไม่สามารถทำอะไรได้

          “หายไวๆนะครับเมย์ ”

          ประโยคเดียวและสั้นมาก ที่ภูพูดกับอดีตคนรักเพราะขืนพูดมากกว่านี้ คนที่กำลังเกาะแขนเขาอยู่ คงต้องเอาเขาตายแน่ๆ

          “หน้าดูไม่มีความสุขเลยนะคะ สงสัยจะโกรธหนูนาที่พูดแบบนั้นกับคุณเมย์....”

          หญิงสาวลากเสียงประชด เพราะตั้งแต่เดินออกมาจากโรงพยาบาล เธอยังไม่ได้ยินสามีพูดสักคำเลย

          “หาเรื่องอะไรพี่ มากับหนูนาคนสวยมีเหรอที่พี่จะไม่มีความสุข ใช่ไหมครับคุณแม่”

          ภูษิตรีบเปลี่ยนสีหน้าทันที ความจริงแล้ว เขาเห็นคนรักเก่าในสภาพใบหน้าไร้เครื่องสำอาง ถูกโยงด้วยสายน้ำเกลือ มันทำให้เขาคิดถึงวันที่เขาป่วย และเฝ้ารอว่าเธอจะมาเยี่ยมเขาแต่ก็ไม่มีแม้แต่เงา

         “หนูนาแม่ว่าเราไปดูของเข้าเรือนหอหนูกันดีกว่า นักเขียนคงต้องไปเลือกโต๊ะทำงานก่อนเลย จะได้เอาที่ถูกใจ”

          ภาวิณีชวนลูกสะใภ้เปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากให้ทั้งคู่มาทะเลาะกันเพียงเพราะคนที่เป็นอดีตไปแล้ว

         เรือนหอของทั้งคู่ปลูกสร้างด้วยเงินของภูษิตเกือบทั้งหมด อีกส่วนมาจากเงินมรดกของภาวิณีที่เธอได้รับมาจากพ่อแม่อีกที ที่ดินก็เป็นที่ดินที่ทั้งภาวิณีและพ่อเลี้ยงซื้อไว้ตั้งแต่ยังราคาถูกๆ จึงมีหลายไร่หมดเงินไปแค่ไม่กี่ล้านบาท

          “อย่าว่าแต่หนูนาเลย แม่ก็ยังไม่เคยเห็นเรือนหอของลูกทั้งสอง เสร็จเมื่อไหร่เราคงได้เห็นพร้อมกัน”

          ภาวิณีก็รู้น้อยกว่าหนูนาเสียอีก เพราะอย่างน้อยหญิงสาวก็เป็นคนเลือกแบบบ้าน เลือกสีห้องทำงานเอง แถมห้องน้ำทุกห้องในบ้านเธอก็เป็นคนออกแบบเองทั้งหมด

          “หนูนาก็ได้ร่วมออกแบบบางอย่างค่ะ ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นบ้านของพี่ภูคนเดียว”

          ทั้งสามคนใช้เวลาในการเลือกซื้อของต่างๆเข้าบ้านเกือบครึ่งวัน กว่าจะเสร็จก็มืดแล้ว

          “แน่ใจกันนะว่าบ้านพอที่จะใส่ตู้โต๊ะต่างๆ ที่ลูกซื้อกันไป แม่ล่ะเป็นห่วงจัง”

          ภาวิณีมองรายการของที่ซื้อแล้วคิดขนาดบ้านไม่ออกเลย ว่าจะใหญ่ขนาดไหน

          “คุณแม่ครับที่ซื้อวันนี้ มีแค่ของในห้องทำงานของผมกับหนูนาเพราะเราทำแยกกันสองห้อง และก็ของในห้องนอนเท่านั้นเองนะครับ ยังเหลือห้องครัวกับห้องรับแขกอีก รับรองผมหมดตัวแน่ๆ”

          ชายหนุ่มตบประเป๋าเงินตัวเอง ทำท่าเหมือนมันแบนมากตอนนี้ หนูนาเห็นแล้วอดขำไม่ได้ เพราะเธอแทบจะเป็นคนเลือกทุกอย่างด้วยมือของเธอเอง

          “เราหาอะไรกินข้างนอกกันเลยไหม เดี๋ยวแม่โทรบอกแม่บ้านว่าไม่ต้องเตรียมอาหาร”

          ขณะที่ภาวิณีกำลังคุยโทรศัพท์กับแม่บ้านอยู่ ส่วนภูษิตก็กำลังดูโทรศัพท์เพื่อหาร้านที่จะไปกินมื้อเย็นกัน หนูนาก็หันไปเจอกับพ่อเลี้ยงชนินทร์กำลังเดินออกมาจากห้างพร้อมกับจูงมือเด็กผู้หญิงอายุไม่น่าจะเกินห้าขวบและข้างๆพ่อเลี้ยงก็มีผู้หญิงที่ดูแล้วอายุน่าจะแก่กว่าหนูนาไม่กี่ปี

          เฮ้ย!

         “ตกใจอะไรหนูนา”

          ภาวิณีวางสายแล้ว จึงหันมาถามลูกสะใภ้เพราะได้ยินเสียงอุทาน และเห็นสีหน้าของหนูนาเหมือนกำลังตกใจกับอะไรบางอย่าง

          “ไม่มีอะไรค่ะ พอดีเมื่อกี้หนูนาเห็นเหมือนคนจะโดนรถชน แต่เขาข้ามถนนไปได้แล้วค่ะ”

          หญิงสาวตัดสินใจที่จะไม่บอกดีกว่า ว่าเธอเห็นอะไร เพราะหนูนาคิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่ ๆ ไว้คืนนี้เธอจะเล่าให้ภูษิตฟัง แล้วค่อยสืบหาความจริงก่อนที่จะบอกให้แม่สามีได้รู้

          “คุณแม่ครับกินอาหารญี่ปุ่นกันไหม ใกล้ๆมีร้านดังอยู่ รีวิวว่ารสชาติใช้ได้ บริการดี”

          ภูษิตและภาวิณีเวลามากินอาหารนอกบ้านทั้งคู่จะกินแต่อาหารต่างชาติ เพราะถ้าต้องกินอาหารไทยก็ไม่ต่างจากการกินที่บ้าน แม่บ้านคนเก่าคนแก่ที่พ่อเลี้ยงจ้างมาทำได้ทุกอย่างและอร่อยไม่แพ้ร้านอาหารดัง ๆเลย

          “ก็ดีเหมือนกัน แค่คิดก็ได้กลิ่นวาซาบิแล้ว”

         หนูนาได้แต่ฟังสองแม่ลูกคุยกัน เธอไม่ได้ออกความคิดเห็นใดๆ เพราะตอนนี้สมองของเธอกำลังคิดถึงแต่ภาพที่พ่อเลี้ยงชนินทร์เดินจูงมือเด็กผู้หญิงคนนั้น และไหนจะหญิงสาวที่เดินมาข้างๆอีก หนูนาได้แต่ภาวนาให้เรื่องราวอย่าได้เป็นอย่างที่เธอคิดเลย เพราะแม่สามีของเธอเป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่เธอยังอยากเอาเป็นแบบอย่าง เธอกลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้ภาวิณีเสียใจ