ตอนที่ 5

“เห็นคุณบอกว่าอยากได้ผู้ช่วยใช่ไหม?”

                ฤทธิเอ่ยถามผู้เป็นภรรยาระหว่างรับประทานอาหารเย็นกันเพียงลำพัง แม่ของเขาไปปฏิบัติธรรมกับเพื่อนที่วัดแห่งหนึ่งแถวนครราชสีมา จึงไม่ได้อยู่ร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเย็นเช่นเคย

นับแต่พ่อไม่อยู่ แม่ก็เข้าวัดปฏิบัติธรรมมากขึ้น

“ค่ะ” ฝ่ายนั้นตอบก่อนเงยหน้าจากจานข้าวที่เจ้าตัวทำท่าเขี่ยข้าวในจานเล่นมากกว่าจะกิน

“คุณจำเด็กคนนั้นได้ไหม? ที่แม่เขาเคยมาทำงานที่นี่อยู่พักหนึ่ง แล้วก็ลาออกไป บ้านอยู่ในชุมชนซอยเดียวกับเรานี่แหละ” ผู้เป็นภรรยาทำท่านึกอยู่ครู่ก่อนจะร้องออกมาเมื่อระลึกได้ว่าเขากำลังพูดถึงใคร

“อ๋อ...คุณหมายถึงพรรณีใช่ไหม ลูกสาวเขาชื่อ...” เจ้าตัวเอานิ้วเคาะข้างปากอย่างใช้ความคิด “นันท์ ชื่อจริงชื่ออะไรไม่รู้ ลินินจำได้แต่ชื่อเล่น ทำไมเหรอคะ? คุณเจอแกเหรอคะ?”

“ใช่ เมื่อเช้าตอนฝนตก ก็เลยรับขึ้นรถไปส่ง” ฤทธิตอบเพียงนั้น มิได้เอื้อนเอ่ยว่าไปส่งที่ใดหรืออย่างไร “มีโอกาสได้คุย เห็นว่ากำลังหางานพิเศษทำ ผมเลยนึกถึงคุณขึ้นมา ถ้าคุณสนใจผมจะได้ให้มาลองคุยกับคุณดู ท่าทางแกเป็นเด็กใช้ได้ คุณน่าจะชอบ”

“ถ้าคุณชอบ ลินินก็ชอบค่ะ” เจ้าตัวพูดพร้อมยิ้มกว้าง “พรุ่งนี้คุณบอกให้แกมาหาลินินได้เลยนะคะ”

แม้จะพยักหน้ารับทว่าฤทธิกลับแปร่งหูกับประโยคแรกไม่น้อย เขาสบตาคนพูดทว่าไม่พบแววผิดปกติใดๆ ในดวงตาคู่นั้น นอกจากแววเศร้าจางๆ ที่ปรากฏเสมอนับแต่ความสูญเสียคราวนั้น

“จริงสิ...ศุกร์ที่แล้วผมไม่อยู่ คุณไปหาหมอไม่ใช่เหรอ หมอว่าไงบ้าง?” ฤทธิเปลี่ยนเรื่อง ตั้งแต่กลับจากภูเก็ตเมื่อวานก็ยังไม่มีโอกาสได้ซักถามภรรยาถึงเรื่องนี้สักครั้ง ชายหนุ่มสังเกตเห็นรอยเศร้าในแววตาภรรยากลับชัดเจนขึ้นกว่าเดิม “ผลออกมา...ไม่ดีเหรอ?”

คำถามแฝงความห่วงใยจริงจังนั้นทำให้คนฟังน้ำตาซึม รอยยิ้มในตอนแรกกลับเหือดหาย

ลินินพยักหน้าน้อยๆ

“ค่ะ ฤทธิ ผลมันออกมาไม่ดีเลย”

วันศุกร์ที่ผ่านมา

‘วันนี้ฤทธิไม่ได้มาด้วยเหรอหนูลินิน’

‘ค่ะ ลุงหมอ ช่วงนี้ฤทธิบินไปภูเก็ตเกือบทุกอาทิตย์ค่ะ โรงแรมทางนั้นกำลังเซ็ตระบบเตรียมเปิดในอีกเดือนสองเดือนข้างหน้านี้แล้วค่ะ’

ณรงค์มีทีท่าหนักใจ เขาเป็นแพทย์ประจำตัวของหญิงสาวผู้นี้มานานหลายปี รู้จักหล่อนดีพอๆ กับลูกตัวเองนั่นแหละ อาการผิดปกติที่เกิดขึ้นจนเป็นเหตุให้ต้องทำการตัดชิ้นเนื้อไปตรวจสอบถือเป็นสัญญาณที่ไม่ดี และสิ่งที่เขากลัวก็เป็นจริง ชายสูงวัยขยับแว่นเล็กน้อย ดวงตามีแววครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

‘มีอะไรหรือเปล่าคะ’

‘อันที่จริงลุงอยากให้พาใครสักคนมาด้วย จะได้มารับฟังด้วยกัน’

เขาเอ่ยออกมาในที่สุด และนั่นก็ทำให้คนฟังตระหนักว่า...เรื่องที่อีกฝ่ายกำลังจะบอกน่าจะเป็นเรื่องไม่สู้ดีนัก

‘ลุงบอกมาเถอะค่ะ ลินินรับได้’

แม้จะปรับเสียงให้เข้มแข็ง แต่หล่อนรู้ตัวเองดีว่าขณะนี้หัวใจสั่นไหวเพียงไร

‘ผลชิ้นเนื้อออกมาแล้ว ไม่ดีเท่าไร’

‘มะเร็งเหรอคะ?’ หล่อนถามอย่างไม่อ้อมค้อม ทว่าเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับเบาๆ ใจกลับหล่นวูบลงแทบเท้า

มะเร็ง...

‘มะเร็งรังไข่ ระยะที่สี่’

‘ระยะ...ที่สี่’ หล่อนทวนคำของผู้สูงวัยด้วยน้ำเสียงเบาหวิว...ก่อนที่ปลายเสียงจะขาดหาย เหมือนที่หัวใจร่วงหล่นและหายไปก่อนหน้านั้นแล้ว ถ้อยคำถามต่อมาจึงเบาแสนเบา แต่กระนั้นคนฟังก็ได้ยิน ‘อีกนานไหมคะ?’

‘หกเดือน...ถึงหนึ่งปี’

ลินินมิได้เล่ารายละเอียดทั้งหมดที่คุยกับลุงหมอ โดยเฉพาะเรื่องระยะของโรคและระยะเวลาที่คาดการณ์ไว้ หล่อนรู้ว่าบอกไปก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายกังวลเปล่าๆ

                สิ่งที่บอกจึงมีเพียงเรื่องที่ต้องการบอกเท่านั้น

                “ฤทธิคะ ลินิน...” น้ำเสียงหล่อนขาดหายไปเมื่อต้องเอ่ยประโยคนี้ “คงมีลูกให้คุณไม่ได้แล้ว”

                ฤทธิฟังแล้วก็วางช้อนส้อม เอื้อมมากุมมือหล่อนไว้แน่น ปลอบใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

                “ช่างมันเถอะ ไม่มีก็ไม่เป็นไร ไม่สำคัญหรอก ขอแค่คุณหายป่วยก็พอ”

แม้จะได้ยินสามีบอกเช่นนั้น ทว่าลินินไม่อาจนิ่งเฉย หล่อนอยากมีลูก และรู้ว่าผู้เป็นสามีก็อยากมีลูกเช่นกัน หลังจากสูญเสียครั้งนั้น ทั้งเขาและหล่อนต่างก็ทุกข์ตรมไม่แพ้กัน ทว่านอกจากหล่อนจะต้องทุกข์เพราะการสูญเสียลูกแล้ว ก็ยังต้องต่อสู้กับอาการป่วยที่เกิดจากความผิดปกติของต่อมใต้สมองที่ส่งผลให้สุขภาพของหล่อนย่ำแย่

แล้วนี่ยังมาเจอโรคร้ายอีก ความหวังที่น้อยยิ่งกว่าน้อยจึงเหลือเพียงศูนย์

ในเมื่อหล่อนมีลูกให้เขาไม่ได้ ก็แค่ต้องให้คนอื่นมีให้ก็เท่านั้น ไม่ว่าหล่อนจะอยู่ทันเห็นผลของมันหรือไม่ แต่หญิงสาวคิดว่าคงต้องลงมือทำอะไรสักอย่างตั้งแต่ตอนนี้

“แต่ลินินอยากมีลูก คุณก็รู้”

“ใจเย็นน่า...เอาไว้ปรึกษาหมออีกทีก็ได้ มีทางออกเยอะแยะไป ตอนนี้คุณเอาเวลาไปดูแลรักษาตัวเองก่อนไม่ดีกว่าเหรอ” คนพูดเอื้อมมากุมมือหล่อนเพื่อให้กำลังใจ

“แล้ว...ถ้าไม่มีวันนั้นละคะ...ถ้าลินินไม่หายล่ะคะ”

“อย่าพูดแบบนั้น!” ฤทธิดุ “ต้องหายสิ”

ยิ่งได้ยินเช่นนั้นน้ำตาที่เพิ่งเหือดหายกลับเอ่อล้น หรือควรบอกความจริงกับเขา...

“อะไรๆ มันไม่แน่นอนหรอกค่ะฤทธิ เรา...หาคนมาอุ้มบุญดีไหมคะ?” หล่อนโพล่งออกไป

นับแต่วันที่ไปพบลุงหมอ หล่อนก็คิดหาทางที่จะทำให้ตนได้อุ้มลูกโดยเร็วที่สุด แน่นอนล่ะว่ามันไม่ใช่แค่การอุ้มบุญ ในเมื่อมะเร็งระยะที่สี่นั้นได้แพร่ไปยังรังไข่ทั้งสองข้างและมดลูกจนหมดสิ้น

ลินินไม่สามารถตั้งท้องได้ ไม่ว่าจะมีวิทยาการล้ำสมัยใดๆ ก็ตาม ทางเดียวที่หล่อนจะมีลูกได้ ก็คืออาศัยไข่และมดลูกของผู้หญิงคนอื่น

ผู้หญิงคนนั้นจะต้องยังสาว แข็งแรง ไร้พันธะผูกพัน และเป็นคนที่ลินินเลือกแล้วว่าเหมาะสม หล่อนมีตัวเลือกในใจแล้ว ที่สำคัญลินินเข้าไปคุยกับพ่อแม่ของเจ้าหล่อนเรียบร้อย ตอนนี้เหลือแค่รอว่าฝ่ายนั้นจะตกลงหรือไม่ แต่จำนวนเงินก้อนโตที่เป็นค่าตอบแทนนั้นน่าจะจูงใจได้ไม่น้อย