14.1

ศิวภัทรใช้กระเป๋าถือของดานิกาเป็นตัวประกันพาเธอมานั่งคุยกันที่ร้านกาแฟที่ตกแต่งสไตล์วินเทจแห่งหนึ่ง เขาเลือกมุมที่เป็นผนังกระจกใสรอบด้าน มองออกไปเห็นสวนสวยสบายตา แต่หญิงสาวที่ถูกบังคับมายังอารมณ์เสียอยู่มาก

               “เอากระเป๋าฉันคืนมาสักทีสิ” คนเอาแต่ใจบอกเสียงสะบัด ยิ่งเห็นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกไปก่อนจะส่งกระเป๋าคืนก็ยิ่งปรี๊ดหนักกว่าเดิม “นี่คุณ! เอามือถือฉันไปทำอะไร”

               ชายหนุ่มเปิดรูปที่ถูกแอบถ่ายบริเวณหน้าห้องฉุกเฉินแล้วหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เจ้าของเครื่องดู “คุณแอบถ่ายรูปผมกับเอิง”

               ดานิกาไม่คิดว่าเขาจะเห็น เพราะตอนนั้นเขาจดจ่ออยู่แต่กับการประคับประคองอลีนาที่ร้องไห้อย่างหนักจนเกือบเป็นลมล้มพับ

               “ผมรู้นะว่าคุณคิดจะทำอะไร” ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “คิดว่ารูปแค่นี้จะทำให้คุณคิมเลิกกับเอิงได้เหรอ”

               “ถ้าไม่คิดจะช่วยก็ไม่ต้องมาหัวเราะเยาะ” ดานิกาตวัดมือไปฉกโทรศัพท์มือถือคืนมาอย่างไม่พอใจ

               “คุณไปอัพสกิลนางร้ายมาใหม่ก่อนดีกว่า มุกตื้นๆ แค่นี้ไม่มีทางทำให้คุณคิมกับเอิงเลิกกันได้หรอก”

               “ถึงไม่เลิก แต่มันก็น่าจะทำให้พี่คิมระแวงความสัมพันธ์ของคุณกับคุณเอิงได้บ้างแหละ” ดานิกาบอกอย่างมั่นใจ “แล้วรูปนี้ก็เป็นแค่แผนแรก ฉันยังมีแผนที่คุณไม่รู้อีก”

               “คุณมีแผนจริงอะ” ชายหนุ่มหรี่ตาถามอย่างไม่อยากเชื่อ ดูก็รู้ว่าเธอเป็นนางร้ายมือใหม่ ไม่อย่างนั้นวันก่อนคงไม่ไปขอความร่วมมือจากเขาหรอก “ถ้าคุณไม่ได้บอร์นทูบีมาเพื่อจะแย่งสามีชาวบ้านก็อย่าฝืนทำเลย”

               “คุณรับปากว่าจะช่วยฉัน แล้วอยู่ดีๆ ก็มาบอกให้ฉันหยุดทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยเนี่ยนะ” ดานิกาไม่พอใจ

               “เกมที่รู้ว่ายังไงก็แพ้ คุณจะกระโดดลงไปเล่นให้เสียเวลาทำไม”

               “หมายความว่ายังไง” หญิงสาวข้องใจ

               “ดูไม่ออกเหรอว่าคุณคิมกับเอิงรักกันมาก” เขาเน้นคำว่า ‘มาก’ เสียงหนัก

               “ถ้าไม่รู้จริงก็อย่ามาพูด ที่พี่คิมยอมแต่งงานกับคุณเอิงก็เพราะไออุ่นคิดว่าคุณเอิงเป็นแม่ พี่คิมทำเพื่อไออุ่น เขาสองคนไม่ได้รักกัน” ประโยคสุดท้ายนั้นเธอย้ำเสียงหนักพอกัน

               “คุณคิมปกป้องเอิงด้วยชีวิตขนาดนั้น คุณยังกล้าหลอกตัวเองอยู่อีกเหรอ” ศิวภัทรไม่แน่ใจว่าผู้หญิงคนนี้ดูไม่ออกจริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รับรู้กันแน่

               “พี่คิมก็แค่ทำไปโดยสัญชาตญาณป้ะ”

               “ไม่มีใครเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อปกป้องคนอื่นขนาดนั้นหรอก ถ้าเขาไม่ได้รักคนคนนั้นมากกว่าชีวิตตัวเอง” ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เอาง่ายๆ นะ ถ้าตอนนี้มีมือปืนโผล่เข้ามายิงคุณ ผมก็คงไม่ปกป้องคุณแบบที่คุณคิมปกป้องเอิงแน่นอน”

               “ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย” หญิงสาวเบ้หน้าใส่

               “มันไม่เกี่ยวกับความเป็นสุภาพบุรุษเลยคุณ” ศิวภัทรพูดกลั้วหัวเราะในลำคอ “มันคือความรัก รอให้ถึงวันที่คุณรักใครสักคน ‘มากกว่าตัวเอง’ แล้วคุณจะเข้าใจเอง”

               “ตอนนี้ฉันก็รักพี่คิมมาก”

               “มากพอที่คุณจะกล้าเอาตัวเองเข้าไปบังกระสุนให้เขามั้ย” ชายหนุ่มยิงคำถามท้าทายทันควัน

               ดานิกาชะงักคิดนิดหนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าตอบกลับอย่างไม่อยากยอมแพ้ “กล้า!”

               ศิวภัทรแค่นยิ้ม เพราะมองเห็นความลังเลในแววตาคู่สวย “คุณรู้อะไรมั้ย”

               “รู้อะไร”

               “แววตาไม่เคยโกหก” เขาจ้องเข้าไปในดวงตาเธออย่างรู้ทัน

               “โกหกเรื่องอะไร” ดานิกาเฉไฉก้มหน้าหลบตา

               “ไม่มีอะไร” ชายหนุ่มยักไหล่แล้วยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ เขาแน่ใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้รักคิรากรมากถึงขนาดจะตายแทนได้ “ถ้าคุณรักคุณคิมมากอย่างที่พูดจริง ทำไมคุณไม่หยุดคุณคิมก่อนที่เขาจะแต่งงานกับเอิง มาคิดแย่งชิงตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว”

               “ที่พูดมาทั้งหมดเนี่ย สรุปว่าจะไม่ช่วยฉันแล้วใช่มั้ย”

               “ผมพูดขนาดนี้แล้วคุณยังคิดไม่ได้อีกเหรอ” ศิวภัทรเหนื่อยใจกับความดื้อรั้นของหญิงสาว แต่ก็รู้ดีว่าต่อให้เขาห้ามยังไงเธอก็ไม่ฟัง มีทางเดียวคือต้องปล่อยให้เธอทำให้สุดทางแล้วไปเจอกับความผิดหวังด้วยตัวเอง “เอาเป็นว่าคุณลองทำตามแผนของคุณก่อนก็แล้วกัน ถ้าไม่สำเร็จเราค่อยมาคุยกันใหม่”

               “อะไรของคุณเนี่ย ตกลงจะช่วยหรือไม่ช่วย ฉันงงไปหมดแล้วนะ”

               “คุณอยากให้ผมช่วยมั้ยล่ะ” ชายหนุ่มย้อนถามด้วยสีหน้ายียวนชวนให้กรี๊ดใส่

               “ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลืออะไรจากคุณแล้ว คนกวนประสาท” ดานิกาแผดเสียงลั่นร้านอย่างไม่อายใครแล้วลุกพรวดพราดขึ้นจนเก้าอี้เกือบล้ม

               “จะกลับแล้วเหรอ ยังไม่ได้กินเค้กเลย” ผู้บริหารสถานีโทรทัศน์หนุ่มเลื่อนจานสตรอว์เบอร์รีชีสเค้กไปตรงหน้าหญิงสาวที่โกรธจนแทบจะพ่นไฟใส่เขาด้วยท่าทางสบายๆ

               “ฉันไม่กิน!” ว่าแล้วก็สะบัดหน้าเดินจากไป

               ศิวภัทรมองตามร่างระหงในชุดเดรสเข้ารูปที่มีความยาวเลยสะโพกลงมาเพียงแค่ปิดบั้นท้ายมิดด้วยรอยยิ้มขบขัน

               ดานิกาไม่ได้เป็นนางร้ายที่น่ากลัวเลยสักนิด ในสายตาเขา เธอก็เป็นแค่คุณหนูเอาแต่ใจที่กำลังหวงของ นางร้ายตัวจริงที่ต้องระวังให้มากคือ ‘อันนา’ ต่างหาก ผู้หญิงคนนี้เคยแย่งเขามาจากอลีนาแล้วครั้งหนึ่งเพราะความอิจฉาริษยา และความต้องการเป็นที่รักของทุกคนเหนือพี่สาว ซึ่งเป็นผลมาจากการเลี้ยงดูของพ่อแม่ที่ให้พี่ยอมน้องทุกกรณีตั้งแต่เด็ก เขาคิดว่าครั้งนี้อันนาก็น่าจะกำลังจ้องคิรากรตาเป็นมันอยู่ เพียงแต่ยังคาดเดาไม่ได้ว่าเธอจะมาไม้ไหน