13.4

               “คนร้ายไม่รู้ว่าคุณเอยมีคู่แฝดที่หน้าเหมือนกันมาก และไม่รู้ว่าตอนนี้คุณเอยอยู่ต่างประเทศมันก็เลยตามคุณ”

               “แล้วเอยไปมีเรื่องกับใครคะ ร้ายแรงถึงขนาดต้องส่งคนมาฆ่ากันเลยเหรอ”

               “เป็นเรื่องชู้สาวครับ ผู้จ้างวานเป็นภรรยาของคุณมาร์ชที่น้องสาวคุณไปพัวพันด้วย”

               “เท่าที่ฉันรู้ คุณมาร์ชไม่มีภรรยานี่คะ” อลีนาแปลกใจ

               “เบื้องต้นคนร้ายให้การมาแบบนี้ครับ ผมออกหมายจับภรรยาคุณมาร์ชแล้ว รอให้ได้ตัวมาสอบปากคำก่อน ถ้าได้ข้อมูลเพิ่มเติมแล้วผมจะแจ้งคุณมาอีกที แต่ตอนนี้คุณสบายใจได้แล้วนะครับ ไม่มีใครมาลอบทำร้ายคุณอีกแล้ว”

               “ขอบคุณผู้กองมากนะคะ”

               หลังจากสายฟ้ากลับไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ศรียุดาก็พรวดพราดเข้ามาในห้องหน้าตาตื่นพร้อมกับสนธยา ช่วงเวลาที่เกิดเรื่องเธอกับสามีอยู่ระหว่างการเดินทางกลับจากเชียงใหม่โดยเครื่องบิน จึงเปิดระบบโทรศัพท์เป็น Airplane Mode เอาไว้ พอลงเครื่องปุ๊บก็รู้ข่าวว่าคิรากรถูกยิงจึงรีบตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาลทันที

               “เกิดอะไรขึ้น ทำไมคิมถึงถูกยิง!”

               อลีนาเล่าความจริงทุกอย่างให้ศรียุดาฟังและเตรียมใจรับคำก่นด่าจากผู้อาวุโสที่เป็นต้นเหตุทำให้ลูกชายของเธอได้รับบาดเจ็บ แต่ผิดคาด แม่สามีไม่โกรธเธอ แถมยังโอบกอดปลอบขวัญอีก

               “ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูก”

               “คุณศรีไม่โกรธเอิงเหรอคะ” หญิงสาวจำได้ว่าศรียุดาไม่อนุญาตให้เธอเรียกท่านว่า ‘คุณแม่’

               “เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันจะโกรธเธอได้ยังไง” ศรียุดาบอกอย่างมีเหตุผล “คนที่ผิดคือน้องสาวเธอโน่น ตัวเองไปเที่ยวสบายใจเฉิบอยู่ต่างประเทศ จะรู้บ้างมั้ยว่าพี่สาวต้องเกือบมาตายแทน เก่งแต่สร้างเรื่องให้คนอื่นเดือดร้อน!”

               “อย่าเสียงดังคุณ จะรบกวนคิม” สนธยาผู้ใจเย็นอยู่เป็นนิตย์สะกิดเตือนภรรยาให้เบาเสียง

               “ก็ฉันโมโหนี่ กี่คนแล้วที่ต้องรับกรรมจากผลการกระทำของเจ้าหล่อน จบเรื่องนี้ก็ไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า” ศรียุดาพูดอย่างหนักใจ

               “เอิงต้องขอโทษแทนเอยด้วยนะคะ ที่สร้างความเดือดร้อนให้ครอบครัวคุณศรีอย่างไม่น่าให้อภัย” อลีนาเลื่อนตัวลงกราบที่ตักของผู้อาวุโส เหตุการณ์ครั้งนี้เกือบทำให้ลูกชายคนโตของท่านต้องถูกยิงตายซ้ำรอยลูกชายคนเล็กไปอีกคน ก็สมควรแล้วที่ท่านจะโกรธมาก

               “ถ้ารู้สึกผิดแทนน้องสาวก็ดูแลคิมกับไออุ่นให้ดีก็แล้วกัน” ศรียุดาลูบศีรษะอลีนาด้วยความเอ็นดูแล้วจับตัวเธอให้ลุกขึ้นมานั่งเคียงข้างกันบนโซฟา “ลูกกับหลานฉันรักเธอมาก อย่าทำให้พวกเขาเสียใจ”

               “เอิงไม่มีวันทำให้คุณคิมกับไออุ่นเสียใจเด็ดขาดค่ะ” หญิงสาวให้คำมั่น

               ศรียุดายิ้มพอใจ “เธออยู่ดูแลคิมเถอะนะ ฟื้นขึ้นมาเขาคงอยากเห็นหน้าเธอเป็นคนแรก เดี๋ยวฉันจะไปรับไออุ่นที่โรงเรียนให้เอง แล้วค่ำๆ จะพามาเยี่ยมพ่อ”

               “ขอบคุณค่ะ เอิงฝากไออุ่นด้วยนะคะ” อลีนายกมือไหว้มารดาของสามีอย่างซาบซึ้งใจ ในการวางตัวอย่างมีระยะห่าง เธอรู้ว่าผู้อาวุโสก็มีความเอ็นดูเธออยู่ไม่น้อย

               อลีนานั่งเฝ้าคิรากรอยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปไหนอยู่หลายชั่วโมง กระทั่งชายหนุ่มเริ่มขยับมือข้างที่เธอบีบกุมอยู่

               “คุณคิม ฟื้นแล้วเหรอคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองหน้าคนเจ็บที่เพิ่งลืมตาขึ้นมายิ้มให้เธอด้วยความดีใจ

               “ร้องไห้เหรอ ตาบวมเชียว” เขายกมือขึ้นลูบที่แก้มนวลแผ่วเบาอย่างปลอบโยน “เรายังไม่มีน้องให้ไออุ่นเลย ผมไม่ยอมตายง่ายๆ หรอก”

               “ยังจะมีอารมณ์มาพูดเล่นอีก” เธอต่อว่าน้ำตาซึม ทั้งดีใจที่เขาฟื้น และรู้สึกผิดที่เธอและน้องสาวเป็นต้นเหตุให้เขาต้องเจ็บตัว

               “ผมพูดจริง รอให้แผลหายก่อนเถอะ ผมจะเปิดโรงงานผลิตน้องให้ไออุ่นทั้งวันทั้งคืนเลย” คนเจ็บฝืนยิ้มเพื่อให้คนเสียขวัญผ่อนคลายขึ้น

               “ฟื้นขึ้นมาก็พูดไม่หยุดเลยนะ ไม่เจ็บแผล ไม่มึนยาสลบบ้างหรือไงคะ”

               “เจ็บ แต่ทนได้ แค่เห็นคุณปลอดภัยผมก็ดีใจแล้ว” ว่าแล้วก็ดึงมือเรียวนุ่มไปจูบอย่างแสนรัก “ทีนี้เชื่อหรือยังว่าผมรักคุณ รักมากกว่าชีวิตของตัวเองอีก เห็นมั้ย”

               “เชื่อแล้วค่ะ” อลีนาตอบรับเสียงแผ่วหวานอย่างซาบซึ้งใจ “แต่คราวหลังไม่ต้องทำถึงขนาดนี้นะคะ เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉันคงเสียใจไปตลอดชีวิต”

               “เรื่องแบบนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีกเอิง ผมจะเร่งสายฟ้าให้จับคนร้ายให้ได้โดยเร็วที่สุด”

               “จับคนร้ายได้แล้วค่ะ ผู้กองสายฟ้ามาบอกตอนที่คุณสลบอยู่”

               อลีนาเล่าความจริงทุกอย่างให้คิรากรฟัง โดยไม่คาดหวังว่าเขาจะเข้าใจเหมือนที่ศรียุดาเข้าใจ เพราะมุมหนึ่งเขาก็เป็นผู้ชายใจร้อนเจ้าอารมณ์อยู่เหมือนกัน

               “ผมจะทำยังไงกับน้องสาวคุณดี!” ชายหนุ่มทุบกำปั้นลงบนเตียงด้วยความโกรธจัดหลังจากได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างจากปากภรรยา “เขาเกิดมาเพื่อสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นจริงๆ คุณเกือบต้องตายเพราะเขา แล้วไม่รู้ว่าต่อไปจะสร้างเรื่องเดือดร้อนอะไรให้อีก”

               “ใจเย็นๆ ค่ะ เดี๋ยวสะเทือนแผล” อลีนาจับมือใหญ่ที่กำหมัดแน่นให้คลายออกแล้วบีบกุมไว้ด้วยมือเล็กทั้งสองข้าง “เรื่องนี้มันจบแล้วค่ะ ตำรวจจับคนร้ายได้แล้ว คุณอย่าโกรธเลยนะ พักรักษาตัวให้หายดีก่อนดีกว่า”

               คิรากรยอมสงบลงเมื่อเห็นหน้าจ๋อยๆ ของภรรยา เขาเข้าใจดีกว่าการที่เธอต้องเป็นคนกลางระหว่างเขากับน้องสาวของตัวเองเป็นเรื่องที่น่าลำบากใจ ต่อให้อันนาจะทำตัวไม่น่ารักขนาดไหน แต่ความเป็นพี่น้องก็ตัดกันไม่ขาด “หมอบอกหรือเปล่าว่าอีกกี่วันแผลผมถึงจะหาย”

               “หมอบอกว่าประมาณสองอาทิตย์ค่ะ โชคดีนะคะที่ไม่โดนจุดสำคัญ ไม่งั้นรักษากันยาวเลย”

               “คุณรู้มั้ยว่าอะไรคือจุดสำคัญที่สุดของผม” คนถามทำหน้ากรุ้มกริ่มต่างกับเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

               “นี่คุณ อย่ามาพูดทะลึ่งนะ เดี๋ยวพยาบาลมาได้ยิน อายเขา” อลีนาปรามใบหน้าแดงก่ำ แววตาของเขาทำให้เธอคิดดีไม่ได้เลยจริงๆ

               “พูดทะลึ่งอะไร คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย”

               “คิดอะไร ไม่ได้คิด” หญิงสาวก้มหน้าปฏิเสธเสียงเบา

               “คิดว่าคิมน้อยละสิ”

               “บ้า!”

               “จุดสำคัญของผมคือคุณต่างหาก โชคดีที่คุณไม่เป็นอะไร” คิรากรบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและชัดเจนในความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ