14.2

อลีนาวางอ่างแก้วใบเล็กที่ใส่น้ำอุ่นมาเพื่อเช็ดตัวให้คิรากรลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วหันไปมองหน้าเขาด้วยความเคอะเขิน ได้แต่ยืนละล้าละลังทำอะไรไม่ถูกจนคนเจ็บอดแซวด้วยรอยยิ้มไม่ได้

               “แค่จะเช็ดตัวให้สามีต้องเขินขนาดนั้นเลยเหรอ”

               “เปล่าซะหน่อย” คนเป็นภรรยาปฏิเสธหน้าแดงจัด ก่อนจะหันกลับไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจุ่มลงในน้ำอุ่นแล้วบิดหมาด แต่พอหันกลับมาเห็นสายตาของสามีที่จ้องมองอยู่ด้วยแววตาเป็นประกายก็เกิดอาการทำตัวไม่ถูกขึ้นมาอีกครั้ง

               “มัวแต่ยืนเขินอยู่นั่น วันนี้ผมจะได้เช็ดตัวมั้ยครับคุณภรรยา” ชายหนุ่มกระเซ้า เธอทำเหมือนไม่เคยผ่านคืนเร่าร้อนมาด้วยกัน “ตอนที่ผมไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้นคุณก็เคยเห็นมาแล้ว แค่ถอดเสื้อเช็ดตัวให้ผมแค่นี้ไม่เห็นต้องเขินเลย”

               “ก็มันยังไม่ชินนี่นา” อลีนาก้มหน้าตอบเสียงเบาพลางนั่งลงที่ขอบเตียง

               “ถ้างั้นคุณยิ่งต้องเห็นบ่อยๆ จะได้ชิน” คิรากรจับมือเรียวเล็กข้างหนึ่งมาวางลงบนสาบเสื้อบริเวณกระดุมเม็ดแรกพลางมองสบตาเธอด้วยแววตาเว้าวอน พร้อมบอกด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ “ถอดเสื้อให้ผมสิ”

               อลีนาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อชุดคนไข้ออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าตั้งแต่เม็ดแรกจนถึงเม็ดสุดท้ายแล้วแหวกสาบเสื้อออกจากกัน และทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและตุ่มไตสีชมพูเข้มสองจุดซึ่งโดดเด่นบนผิวเนื้อขาวจัด ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้

               “ผมคงต้องหาวิธีทำให้คุณเลิกเขินสามีตัวเองแล้วละ” ว่าแล้วคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงอยู่ก็โน้มคอภรรยาลงไปแนบริมฝีปากจูบอย่างนุ่มนวลเนิ่นนานโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

               หญิงสาวตกใจในคราแรกที่ริมฝีปากสัมผัสกัน แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็โอนอ่อนผ่อนตาม ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์ในช่วงเช้าที่เธอเกือบจะสูญเสียเขาไปก็ยิ่งทำให้ ‘รัก’ ผู้ชายคนนี้มากขึ้นอีกร้อยเท่าพันเท่า

               “พอแล้วค่ะ เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเห็น”

               “หายเขินหรือยัง”

               อลีนาพยักหน้ารับทั้งที่หัวใจยังเต้นผิดจังหวะอยู่ และทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของคิรากรที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้กับอ่างแก้วก็ส่งเสียงเตือนข้อความเข้า หญิงสาวหันไปมองที่หน้าจอเห็นว่าเป็นข้อความจากดานิกา

               “คุณพายส่งรูปมาค่ะ”

               “ช่างเถอะ คุณมาเช็ดตัวให้ผมต่อดีกว่า” ชายหนุ่มบอกอย่างไม่เห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญ

               “ดูหน่อยเถอะค่ะ คุณพายเป็นห่วงคุณมากนะ ตอนที่คุณสลบอยู่เธอก็มาเยี่ยม” อลีนาหยิบโทรศัพท์มือถือมายื่นให้ แต่เขาไม่ยอมรับ

               “ถ้างั้นคุณก็เปิดดูให้ผมหน่อย”

               “เรื่องส่วนตัวของคุณ คุณดูเองเถอะ”

               “ผมไม่มีความลับกับภรรยา” คนเป็นสามีบอกด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าคุณหึงหวง อาละวาด โวยวายที่มีผู้หญิงส่งข้อความมาให้ผมก็คงดี”

               “อยากให้ฉันทำตัวร้ายๆ แบบนั้นจริงเหรอคะ”

               “ผมอยากให้คุณหึง เพราะมันหมายความว่าคุณรักผม”

               “ใครว่าฉันไม่รักคุณ” อลีนาพูดอ้อมแอ้มเสียงเบา แต่ก็ดังพอที่อีกฝ่ายจะได้ยิน

               “คุณรักผมจริงเหรอ” คิรากรยิ้มกว้างอย่างชื่นใจ ความเจ็บปวดจากบาดแผลแทบหายเป็นปลิดทิ้ง

               อลีนาพยักหน้ารับแล้วรีบยัดโทรศัพท์มือถือใส่มือเขาเพื่อตัดจบสถานการณ์ที่ชวนให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “เปิดดูรูปเถอะค่ะ เผื่อคุณพายรอข้อความตอบกลับจากคุณอยู่”

               รอยยิ้มบนใบหน้าของคิรากรเลือนหายไปทันทีที่เห็นรูปซึ่งดานิกาส่งมา เขากำโทรศัพท์มือถือแน่นจนแทบจะแหลกคามือ ความโกรธพวยพุ่งอยู่ในอกจนต้องผ่อนลมหายใจยาวเพื่อควบคุมอารมณ์

               “คุณพายส่งรูปอะไรมาคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

               คิรากรส่งโทรศัพท์มือถือให้อลีนาดูแทนคำตอบ เมื่อหญิงสาวเห็นว่าเป็นรูปที่ศิวภัทรจับมือเธอและกอดเธอที่หน้าห้องฉุกเฉินก็ใจหายวาบ

               “เรื่องนี้ฉันอธิบายได้” อลีนายังไม่ทันได้พูดอะไร ดานิกาก็โทร. เข้ามาพอดี เธอจึงส่งโทรศัพท์คืนให้เจ้าของ “คุณพายโทร. มา”

               คิรากรรับโทรศัพท์มือถือไปแนบหูแล้วบอกปลายสายด้วยน้ำเสียงกดต่ำ “พี่เห็นรูปที่พายส่งมาให้แล้ว พี่จะเคลียร์กับเมียพี่เอง พายช่วยลบรูปนี้ทิ้งให้ด้วย อย่าให้หลุดไปถึงมือนักข่าวเด็ดขาด”

               “พายไม่ให้รูปหลุดแน่นอนค่ะ เพราะพายก็เป็นห่วงชื่อเสียงของพี่คิมเหมือนกัน” ดานิกาตอบกลับมา

               ชายหนุ่มกดวางสายแล้วกระแทกโทรศัพท์มือถือลงบนเตียงอย่างแรง เขากับศิวภัทรต่างก็เป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงและเป็นที่จับตามองของสังคม โดยเฉพาะศิวภัทรซึ่งเป็นเจ้าของสื่อที่มีอิทธิพลมากเป็นอันดับต้นๆ ในประเทศ หากรูปนี้หลุดออกไปคงได้เป็นข่าวทอล์กออฟเดอะทาวน์แน่

               “แค่เห็นรูปแค่นี้คุณก็โกรธฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ” หญิงสาวถามเสียงเรียบ ไม่ได้กังวลอะไร เพราะแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ทำผิด แต่จะผิดหวังมากหากเขาหูเบาเชื่อคำยุยงของดานิกา

               “ผมไม่ได้โกรธคุณ”

               “คะ?” อลีนาแปลกใจ

               “ผมโกรธพอลที่ฉวยโอกาสกับคุณตอนที่คุณกำลังเสียขวัญ”

               “พี่พอลแค่มาปลอบใจ ตอนนั้นฉันเป็นห่วงคุณจนแทบจะเป็นลม ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”

               “ผมเชื่อคุณ” เขาบอกพลางดึงมือเล็กที่เย็นเฉียบไปกุมไว้เพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้โกรธเธอจริงๆ “แล้วผมก็โกรธพายด้วย”

               “โกรธคุณพายเรื่องอะไรคะ”

               “ผมคิดว่าพายจงใจส่งรูปนี้มาให้ผมดูเพื่อให้ผมเข้าใจคุณผิด”

               “ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นคะ”

               “ถ้าพายหวังดี ไม่อยากให้เรามีปัญหากัน พายจะไม่ส่งรูปแบบนี้มาให้ผมดู”

               อลีนาผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก “ฉันนึกว่าเราจะต้องทะเลาะกันจนบ้านแตกเพราะรูปนี้ซะแล้ว”

               “ผมกินข้าวนะ ไม่ได้กินหญ้า แต่ถ้าได้กินเมียบ่อยๆ ก็จะยิ่งรักเมีย หลงเมียมากขึ้นรู้มั้ย” ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่มพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้หมายจะจูบ แต่ถูกเธอหยุดไว้ด้วยการแตะปลายนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากและดันใบหน้าเขาให้ออกห่าง

               “รอให้แผลหายก่อนค่ะ” คนเป็นภรรยาบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน แต่ในใจยังกังวลเรื่องดานิกาอยู่ ตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่า ผู้หญิงคนนั้นอยากได้สามีของเธอ แต่ก็สบายใจอยู่อย่างหนึ่งที่คิรากรหนักแน่นและมีเหตุผล ไม่หูเบาเชื่อคนง่าย

“ผมเชื่อแล้วว่าเซนส์ผู้หญิงแรง” อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

               “เซนส์อะไรคะ”

               “ผมจำได้ว่าก่อนแต่งงาน คุณเคยบอกผมว่าพายน่าจะคิดกับผมมากกว่าพี่ชาย แต่ตอนนั้นผมไม่เชื่อคุณ”

               “ตอนนี้เชื่อแล้ว?...”