18

กุลนิดาพาน้ำอิงมาจนใกล้ถึงตึกเรียนแล้ว ระหว่างทางเดิน เธอยอมรับว่าสงสารลูกสาวไม่น้อยที่ต้องไหว้เก้าอี้แทนพ่อ บางครั้งก็อยากให้ทางโรงเรียนเลิกจัดกิจกรรมที่ต้องให้นักเรียนพาบิดามาร่วมงานเพราะเป็นการทำร้ายจิตใจเด็กที่ไม่มีพ่อ ครั้นจะหาทางแก้ปัญหาด้วยการแปลงร่างแต่งกายเป็นคุณพ่อแบบที่เคยเห็นตามข่าว กุลนิดาก็บอกตัวเองว่าใจกล้าไม่พอ

“มอร์นิ่งครับคุณกุล” เสียงทุ้มมาพร้อมกับดวงตาสีฟ้าพราวระยับ ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็กสีสุภาพมองมาที่คุณแม่คนสวยในชุดสีสันสดใสด้วยแววตาดีใจ กุลนิดาเป็นซิงเกิลมัมที่มีลูกสาวน่ารัก และน้ำอิงก็เป็นลูกศิษย์ตัวน้อยที่ฉลาดเกินวัย

อลันยิ้มกว้าง เขาเคยมีครอบครัวมาก่อนแต่หย่ากับอดีตภรรยาไปแล้ว พวกเขาไม่ได้มีลูกด้วยกัน อลันเป็นคนรักเด็ก เขาเดินทางมาประเทศไทย ประเทศที่ผู้คนน่ารักใจดี เพื่อนของเขาเป็นครูสอนอยู่ที่สถาบันแห่งนี้จึงชักชวนมา อลันเห็นว่าเป็นช่องทางที่ดี เขาจึงยอมทิ้งตำแหน่งผู้จัดการของบริษัทมหาชนยักษ์ใหญ่ เงินเดือนหลายแสนบาทหากเทียบเป็นเงินไทยที่อเมริกาเพื่อมายึดอาชีพครูในสถาบันแห่งนี้ที่เงินเดือนน้อยกว่าอาชีพเก่าเป็นสิบเท่า แต่เขามีความสุขมากกว่า

ต้องยอมรับว่า อลัน ฮัตสัน มีดวงตาและรอยยิ้มอบอุ่นชวนมอง จนคุณแม่ทั้งหลายอดใจขอถ่ายรูปด้วยไม่ได้ ยิ่งเป็นผู้ปกครองนักเรียนใหม่อาจคิดว่ามีพระเอกฮอลลีวูดมาเดินเล่นในสถาบันการศึกษาแห่งนี้ เวลามีงานโรงเรียน ทีเชอร์อลันจึงกลายเป็นหนุ่มฮ็อตที่ผู้ปกครองสาวๆ มาขอถ่ายรูปด้วยเสมอ

วันนี้ก็เช่นกัน ทีเชอร์อลันยิ่งยิ้มกว้างก็ยิ่งขับผิวขาวอมชมพูให้ดูน่ามอง

“มอร์นิ่งค่ะทีเชอร์อลัน” กุลนิดาส่งยิ้มให้อย่างรักษาท่าที เธอเป็นแม่คนแล้วจะแสดงออกอะไรต้องคิดถึงหน้าลูกเสมอ

อลันยิ้มให้กุลนิดาแล้วเผื่อแผ่ไปถึงลูกศิษย์ตัวน้อย

“น้ำอิงครับ เชื่อทีเชอร์นะครับ ทุกคนมีแด๊ดดี้ ถึงแด๊ดดี้ของน้ำอิงจะไม่ได้มาร่วมงาน ไม่ได้หมายความว่าน้ำอิงไม่มีแด๊ดดี้เหมือคนอื่น แด๊ดดี้ของน้ำอิงอยู่ในนี้ไงครับ” อลันทาบฝ่ามือลงบนตำแหน่งของหัวใจ

“ใช่แล้วค่ะ ทีเชอร์พูดถูก” กุลนิดาหันไปหาลูก พลางตอบด้วยน้ำเสียงชื่นชมที่ปิดไม่มิด

“ผมคิดแบบนั้นจริงๆ ครับ บางทีการจัดงานก็ไม่สำคัญเท่ากับการเลี้ยงดูอย่างเอาใจใส่จากคนในครอบครัว”

ยิ่งได้ฟังอลันพูดแบบนี้ ความอบอุ่นที่ขาดแคลนในหัวใจของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวก็ยิ่งสั่นคลอน มันเหมือนมีแรงกระเพื่อมบางอย่างมากระทบใจเธอ

ขณะที่กุลนิดากำลังขอบตาร้อนผะผ่าว อลันก็ยื่นตุ๊กตาหมีตัวน้อยสีเหลืองให้กับน้ำอิง

“ทีเชอร์ให้ครับ แล้วปีหน้า ทีเชอร์จะซื้อตัวใหญ่ๆ เอามาให้น้ำอิง”

“จริงๆ นะคะ แต่น้ำอิงไม่อยากได้ตุ๊กตาอยากให้ทีเชอร์มาเป็น...”

กุลนิดาหายจากอาการตื้นตันเปลี่ยนมาเป็นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือบางรีบปิดปากกระจับเล็กๆ นั้นไว้

กุลนิดายิ้มแหยๆ ให้อลัน พลางแอบส่งสายตาดุใส่ลูกสาว เธอรู้ว่าน้ำอิงแอบปลื้มทีเชอร์อลันมากแค่ไหน เมื่องานฉลองครบรอบยี่สิบปีของโรงเรียน ทีเชอร์อลันต้องแต่งกายเป็นซูเปอร์ฮีโร่ร่วมเดินขบวนพาเหรด น้ำอิงปลื้มหนักถึงกับวาดภาพทีเชอร์อลันในชุดซูเปอร์ฮีโร่เต็มฝาผนังบ้านจนกุลนิดาต้องซื้อวอลล์เปเปอร์มาติดทับ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะทีเชอร์ ทีเชอร์ต้องรีบไปเตรียมการสอนไม่ใช่เหรอคะ เชิญค่ะ”

อาการตกใจเหมือนถูกไฟช็อตของกุลนิดาทำให้อลัน ฮัตสัน ยิ้มเบาๆ แค่นั้นแต่ก็ทำให้กุลนิดาพูดไม่ออก ตั้งแต่เริ่มเป็นสาว กุลนิดาก็ตั้งใจว่ารอให้เรียนจบก่อนค่อยมีแฟน พ่อแม่จะได้ไม่เครียดเพราะห่วงว่าเธอจะเรียนไม่จบ แต่พอเรียนจบ ยังไม่ทันมีแฟนก็มีสามีทันทีเลย แล้วยังเป็นคนที่เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย...จะเรียกว่าสามีผีผลักมาให้ก็ไม่ผิดนัก

“อืม คือ...” ฝ่ายอลันเองก็มีท่าทีอึกอัก ยังแสดงออกอะไรได้ไม่มากนักเพราะสถานะคุณครูกับผู้ปกครองย่อมถูกมองไม่ดี อยู่ในสถานะนี้ เขาต้องคอยระวังคำพูดและการกระทำ แต่อีกไม่นาน...

“พอดีผมได้บัตรละครเวทีเรื่องทัมเบลิน่ามาหลายใบ” เขายื่นให้เธอ “ถ้าว่าง คุณพาน้ำอิงไปดูนะครับ ต้นเดือนหน้าเด็กๆ คงชอบ”

กุลนิดาพยายามสะกดกลั้นความดีใจเอาไว้ ทั้งที่หัวใจดวงน้อยเผลอเต้นระรัวด้วยความดีใจ ตรงข้ามกับสายตาคู่หนึ่งที่กำลังลอบมองดูแล้วเก็บความขุ่นข้องใจนั้นเอาไว้

เสียงเค้นต่ำลอดไรฟันเรียกลูกน้องคนสนิท “ครูซ แกมานี่สิวะ ฉันมีงานให้แกทำ”

เสียงประกาศเรียกให้ผู้ปกครองระดับอนุบาลไปรวมกันที่หอประชุมของโรงเรียนพร้อมกับลงชื่อเพื่อรับหมายกำหนดการ ซึ่งจะมีรายละเอียดบอกว่าเด็กแต่ละห้องจะทำการแสดงโชว์ในช่วงเวลาใด กุลนิดาลงชื่อรับเอกสารและเดินเข้าไปในหอประชุม

ส่วนใหญ่ผู้ปกครองที่มาส่งลูกเองมักจะคุ้นหน้าค่าตากันเป็นอย่างดี ห้องของน้ำอิงแสดงเป็นห้องสุดท้าย จากนั้น พิธีกรประกาศเรียกผู้ปกครองให้ขึ้นไปบนเวทีซึ่งจัดเก้าอี้ไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย คุณป้าสุรีเป็นคุณย่าของน้ำผึ้ง เด็กหญิงนักเรียนร่วมชั้นเดียวกับน้ำอิง หันมายิ้มกับกุลนิดา

“ป้าเพิ่งรู้ว่าหนูน้ำอิงแกหน้าเหมือนพ่อ ยังกับเคาะออกมาจากเบ้าเดียวกัน”

“หา คุณป้ารู้ได้ยังไงคะ!” กุลนิดาตกใจรีบถามออกไป ไรอันเที่ยวไปโพนทะนาบอกใครต่อใครอย่างนั้นหรือ

“แหม อย่าปิดบังป้าเลยจ้ะ” ป้าสุรีหัวเราะเบาๆ คิดว่ากุลนิดาคงอายจนไม่ยอมพูด

ส่วนคุณแม่ยังสาวหลายคนมองมาด้วยสายตาแปลกๆ มีคนหนึ่งใจกล้าหน่อย จึงถามขึ้นมาเลย

“ไหนว่าคุณน้องเป็นซิงเกิลมัม แล้วนั่นอะไร เปิดตัวอลังการมาก”

กุลนิดาไม่คิดว่าคำวิงวอนต่อพระแม่มารีย์ของน้ำอิงจะเห็นผลทันตา แต่ว่าพระแม่ไม่ได้จูงมือแด๊ดดี้ของน้ำอิงมาจากสวรรค์ แต่พระแม่พาอะไรกลับมา ซูเปอร์ฮีโร่ ซูเปอร์แมน หรือว่าซูเปอร์แด๊ดดี้ นั่นมันซูเปอร์ฮีโร่พันธุ์ไหนกัน...

“บ้าจริง ทำอะไรของเขานั่น” กุลนิดามองเห็นทุกอย่างบนเวทีแล้วจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ ใครจะไปคิดว่ามหาเศรษฐีระดับหมื่นล้านจะใจกล้าบ้าบิ่นแต่งคอสเพลย์มาโรงเรียนลูกในธีมกู้โลกแบบนี้

ขณะที่ผู้ปกครองทั้งหลายต่างมองไปบนเวที พร้อมกับมีเสียงพึมพำสนั่นห้องว่าหล่อๆ แต่กุลนิดาไม่ได้สนใจที่ความหล่อ แต่สนใจชุดซูเปอร์ฮีโร่ที่เขาใส่มา

“อีตาบ้า ทำไปได้ อย่าบอกใครนะว่าเป็นพ่อของลูกสาวฉัน” กุลนิดาหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ผู้ปกครองหลายคนกำลังกระซิบกระซาบกันแล้วหันมามองที่หญิงสาว

ฝ่ายไรอันที่ยืนอยู่บนเวทีก็กำลังรู้สึกเขินจนขาสั่น วันนี้เขาไม่ได้มากู้โลกเสียหน่อย แต่มากู้เมียกับลูกคืนต่างหาก ชุดนี้ ไอ้พนาบอกว่าใส่แล้วเกิด น้ำอิงต้องใจอ่อนยอมรับเขาเป็นพ่อแน่ๆ ตั้งแต่เขาเห็นภาพวาดของน้ำอิงวันนั้น เขาก็อยากทำให้ความฝันของลูกสาวเป็นจริง

น้ำอิงอยากมีพ่อเป็นซูเปอร์ฮีโร่

แต่เมื่อมองไปเห็นสายตาว่างเปล่าของกุลนิดาแล้ว เธอมองเขาเหมือนมนุษย์สายพันธุ์ประหลาดมากกว่าเป็นฮีโร่ของลูก