Se connecterด้านปีเตอร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปส่งแดเนียลกับแมทธิวเข้านอน เห็นเมียรักหลับอยู่บนเตียงแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คงจะเหนื่อยมากสินะลูกตั้งสามคนปีเตอร์คิดในใจ เดินไปชะโงกหน้ามองดูลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หายเข้าในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับชุดนอนไปล้มตัวลงนอนข้า
"หนูเปล่านะคะ คุณพ่อ" นีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "เอาล่ะ จอห์นลูกเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น" โรสถามขึ้น "เห็นครับ ลิลลี่ยืนหันหลังพอดี นีน่ากำลังจะสาดน้ำหวานใส่แต่โชคดีที่น้องแดเนียลมาเห็นก่อนก็เลยปัดมือออกก่อนครับ" จอห์นมองหน้านีน่าที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กอะไรนิสัยไม่ดีพี่สาวตัวเองแท้ๆยังจะแก
ช่วงเย็นของวันปีเตอร์กับพิมพ์กำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องนอน เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของวิลเลียมพ่อของปีเตอร์ ส่วนลูกๆ พิมพ์ให้พี่เลี้ยงคอยดูให้ก่อน ร่างบางยืนใส่ต่างหูกับเครื่องเพชรอยู่ตรงหน้ากระจก วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีครีม ส่วนปีเตอร์ก็ใส่สูทผูกไทด์สีดำ ร่างหนาเดินเข้าไปสวมกอดร่า
เช้าวันใหม่หลังจากที่พิมพ์จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้เดซี่เสร็จก็พาตัวเองกับลูกไปลงนอนข้างร่างหนาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ พิมพ์ลุกขึ้นนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ข้างๆสามีที่รัก เสียงพิมพ์กับเสียงอ้อแอ้ของลูกน้อย ทำให้ปีเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่เห็นเมียกับลูกอยู่ข้างๆกาย "ว่าไงสองแม่ลูกเล่นอะไรกันแต่เช
หลายเดือนต่อมา ร่างอุ้ยอ้ายท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที นั่งถักไหมพรมอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข โดยมีปีเตอร์สามีที่รักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนลูกชายอีกสองคนก็นั่งเล่นของเล่นกันอยู่ตรงพื้นในห้องเดียวกัน ปีเตอร์ใช้มือหนาลูบท้องนูนใหญ่เบาๆด้วยความรักใคร่ พร้อมกับหอมแก้มเมียรักเบาๆ "ชื่นใจจังเลยเมียจ๋า" "ค
"ค่ะ" "บ๊ายบายครับ" แดเนียลโบกมือให้พ่อกับแม่ "ไปก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่" พิมพ์เอ่ยลามิเชลกับวิลเลียม "จ้ะ ไปเถอะ"มิเชลส่งยิ้มให้พิมพ์ "รอรับขวัญหลานคนใหม่ด้วยนะครับ คุณพ่อคุณแม่" "จ้ะรีบไปเถอะ เดี๋ยวลูกก็งอแงไม่ได้ไปกันพอดี" มิเชลเอ่ยเตือน "ครับ" ปีเตอร์เดินจูงมือพิมพ์เดินออกจากบ้านไปทันที
"พิมพ์เธอเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมหน้าซีดๆ" วิถามขึ้น "เปล่า ฉันขอลางานได้ไหม วันนี้" "เธอจะบ้าเหรอ พึ่งจะมาเข้างานจะลาได้ยังไงกัน อยากโดนผู้จัดการด่าหรือไง"วิมองค้อนพิมพ์ "คือฉันจำเป็นจริงๆ" "จะจำเป็นอะไร ถ้าเธอลางานก็เหลือฉันคนเดียวล่ะสิ" วิทำหน้างอไม่พอใจ "ก็ได้ ไม่ลาก็ไม่ลา" เธอจะพยายามเลี่ยงไม
ชัยวัชบึ่งรถตรงไปยังบ้านด้วยความเร็วสูง พอเข้ามาในบ้านก็กวาดสายตามองหาพิมพ์ไปทั่วบ้าน พร้อมกับตะโกนเรียกหา "พิมพ์!" ตะโกนลั่นบ้าน "คุณมีอะไรคะ เรียกลูกเสียงดังทำไม" กนกวรรณตกใจกับเสียงของชัยวัชจึงรีบออกมา "มันอยู่ไหน ฉันถามว่ามันอยู่ไหน"ชัยวัชตวาดเสียงดัง "ลูกอยู่บนห้องค่ะ มันเรื่องอะไรกันทำไมคุ
"รับไปสิครับ" "ขอบคุณค่ะ" รับมาเช็ดหน้าตัวเองทันที "ไม่ว่าคุณจะเจอเรื่องอะไรมา ผมหวังว่าคุณจะผ่านมันไปได้นะครับ" "ขอบคุณค่ะ " "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" "ค่ะ" พอพิมพ์รวบรวมความกล้าและสติขึ้นมาได้ ก็เดินลากกระเป๋าออกไปตรงหน้าสนามบินเพื่อจะโบกแท็กซี่กลับบ้าน แต่อยู่ๆ ก็มีผู้ชายสูงวัยคนหนึ่งเดินม
"โรสคุณเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมดูไม่ค่อยสดใสเลย" "เปล่าค่ะ ฉันแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย" จริงๆแล้วเธอคิดถึงหลุยส์ต่างหากเพราะเขาไม่กลับบ้านหรือติดต่อเธอเลยหนึ่งวันแล้วหลังจากที่เขาออกจากบ้านไป "แล้วหลุยส์ล่ะ ผมยังไม่เห็นเลย" "เอ่อ เขาไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ" ตอบออกไปไม่เต็มปาก "ปีเตอร์นายว่างไหมวั







