6.2

            “ก็อยากรู้ข้อมูลของเจ้า อาจช่วยเจ้าไม่ให้โดนกลั่นยาก็ได้ไงล่ะ” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา เซาโลถอนใจ ก่อนจะพูดว่า

            “มันสำคัญนักหรือไง ไม่ว่าข้าเป็นอะไรพวกเจ้าก็คิดจะฆ่าข้าอยู่ดีเหมือนกับที่ผ่าน ๆ มาไงล่ะ” เซาโลพูดขึ้นมา

            “ที่ผ่าน ๆ มา หมายถึงอะไร” อวี่จิ้งเซียงถามขึ้นมาแววตาของเธอประกายแสดงถึงความอยากรู้อยากเห็น เซาโลมองแล้วรู้สึกแปลก ๆ เขาก็เลยบอกว่า

            “มันเรื่องก่อนเจ้าเกิดอีกมั้ง และมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เกิดในดินแดนหรอก อย่าใส่ใจเลย อีกอย่างหนึ่งเจ้าอยากจะฆ่าอยู่แล้วนี่จะสนใจเรื่องราวของคนที่พวกเจ้าอยากฆ่าไปทำไมกัน” เซาโลพูดขึ้นมา

            “พูดเกินไปมั่ย เจ้าก็ไม่ได้ดูแก่กว่าข้าสักเท่าไหร่นี่” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา เซาโลหัวเราะเสียงลั่นราวกับว่ามีเรื่องสนุกสนานอยู่ตรงหน้า

            “คิดว่าข้าอายุน้อยหรือไงกัน เอาเป็นว่าข้าน่ะอยู่มานานกว่าที่เจ้าคิดก็แล้วกันนะ”

            “อย่างน้อย ๆ ก็ให้ข้ารู้เรื่องราวของคนที่จะช่วยฮ่องเต้ของเราหน่อยก็ดีนะ ว่าเขาเป็นใครหรืออะไรกันแน่” อวี่จิ้งเซียงถามอีก

            เซาโลนิ่งคิดก่อนจะตอบว่า

            “ข้ามาจากยุโรปเจ้ารู้แค่นี้ก็พอ แล้วก็ไอ้ที่พวกเจ้าคิดว่าจะได้จากข้า มันอาจไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าอยากได้หรอก ข้าเป็นยาพิษนะ ไม่ใช่ยาวิเศษอะไรหรอก”

อวี่จิ้งเซียงไม่ได้ถามอะไรต่อ นางก็สับสนเหมือนกันว่าตอนนี้นางกำลังทำอะไรกันแน่

            สาขาของสำนักกงเยวี่ยนเหนือที่มา ตั้งในเขาที่เรียกว่า เขาแห่งยา เพราะมีสมุนไพรปลูกอยู่เต็มไปหมด ศิษย์ของสาขานี้จะเชี่ยวการปรุงยาเป็นพิเศษ ทำให้ที่นี่เกือบจะโรงหมอมากกว่าสำนักปราบผีไปแล้ว หัวหน้าสาขามีนาม เย่หัว เขาเป็นชายวัยสี่สิบต้น ๆ หน้าตาใจดี มีรูปร่างแข็งแรงสมส่วนแบบคนฝึกยุทธิ์  เมื่อได้รู้ว่าพวกอู๋ซานมาทำอะไร เขาก็หน้าเสียทันที

            “นี่มันเรื่องจริงเหรอครับ จะบอกว่าไอ้คนที่ท่านจับมัดมาเนี่ยเป็นโอสถทิพย์เหรอขอรับ”

            “เจ้าเจียงสือตัวนั้นเป็นหลักฐานแล้วนี่ แล้วข้าเข้าญาณมาแล้วมันไม่ผิดแน่” อู๋ซานยืนยัน

            “ท่านเจ้าสำนัก แต่ว่าต้องคนเป็นมาใส่หม้อหลอมยาแบบนี้ข้าคิดว่า มัน” เย่หัวพูดด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจและเต็มไปด้วยความกังวล

            “เจ้านี่ไม่ใช่คนหรอกนะ อีกอย่างการทำเช่นนี้ก็ถือว่าเป็นช่วยสรรพชีวิตด้วยนะ” เย่หัวมองเซาโลเขารู้สึกถึงไอปีศาจในตัวของเซาโล เลยตัดสินใจบอกว่า

            “ยังไงเอามันไปแช่ยาไว้ก่อนดีกว่านะท่านเจ้าสำนักกลิ่มเลือดหึ่งเลยเนี่ย ยังไงก็ต้องไล่สารพิษออกจากตัวมันก่อน ต้องใช้เวลาหน่อยแล้วนะ”

            “กี่วันกันล่ะขอรับ” เถี่ยวเสี่ยวฟูถามขึ้นมา

            “ขอเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืนครับ ถ้าเป็นโอสถทิพย์จริงมันก็อาจมีพิษด้วย ต้องล้างในสมุนไพรและให้มันกินยาพิเศษเพื่อไล่พิษอีกด้วย”

            บิงโก้โดนจับแยกไปขังอีกห้อง ส่วนเซาโลโดนเขียนยันต์เอาไว้ที่ตัวทำให้เขาใส่พลังไม่ได้เลย โดนจับให้ลงแช่ในอ่างน้ำขนาดใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยมั่งที่ต้องอาบน้ำแล้วมีคนมาเฝ้า และพวกนั้นก็ไม่ยอมให้เขาใส่เสื้อผ้าด้วย ให้กินยาแปลก ๆ แทนอาหาร รสชาตของมันเลวร้ายสุดจนไม่อาจบรรยาย ยานั่นทำให้มีการอาการทั้งลงทั้งราก[1] ไม่หยุดจนร่างกายอ่อนแอแล้ว ตอนนี้คือสภาพร่างกายของเขาอ่อนแอลงไปมาก บิงโก้ได้แต่กัดฟันด้วยความโกรธแค้นที่ช่วยอะไรนายของมันไม่ได้เลย อวี่จิ้งเซี่ยงมาเห็นนางไม่กล้ามองตรง ๆ เลย

            “นี่มันจำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ”

            “ก็เป็นไล่สารพิษออกจากร่างของมันก่อนไงล่ะ ไม่งั้นก็ปรุงยาไม่ได้นะ” อู๋ซานตอบหน้าตาเฉย อวี่จิ้งเซียงถอนใจแล้วพูดว่า

            “อย่างน้อย ๆ เอาน้ำให้เขาดื่มหน่อยได้มั้ยเนี่ย ไม่งั้นเขาอาจตายก่อนก็ได้นะ”

            “เอามันไปปรุงยายังไงมันก็ต้องตายอยู่แล้วล่ะ ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก” อู๋ซานตอบ อวี่จิ้งเซียงถอนใจ และหันไปถามซุ่นมู่ซานว่า

            “ถ้าจริง ๆ เถอะยังคิดว่านี่เป็นการปรุงยาอยู่มั้ยเนี่ย”

            “เอาตรง ๆ จิ้งเซียงข้าก็ไม่แน่ใจแล้วล่ะ เรื่องการปรุงโอสถทิพย์ไม่มีบันทึกที่ชัดเจนให้ศึกษาเลย คงทำได้แต่เชื่อญาณของเจ้าสำนักอู๋ซานนี่ล่ะ”

            “หวังว่าเราคงกำลังทำสิ่งที่ถูกนะ” อวี่จิ้งเซียงถอนใจอีกครั้งหนึ่ง

เซาโลหันมามองเหล่ามือปราบและอู๋ซานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเหมือนกับจะบอกว่า อย่าให้เขาออกไปได้นะ

            พวกเขาไม่ทันได้รู้ว่า ตอนนี้พวกเสียงสวรรค์นำกำลังมาแล้ว คราวนี้ ผู้นำของพวกมัน เป็นชายชรานั่งอยู่หลังของลา แต่เขานั่งกลับหลัง ที่หลังสะพายกระบองไม้ไผ่ที่ทำเป็นเบ็ดตกปลา เขาคือเฮ่ยจางกั๋วเหล่า[2]

            “ท่านจางกั๋วเหล่า พวกเราพร้อมแล้วขอรับ ขอเชิญท่านสั่งมาได้เลย” เฮ่ยจางกั๋วเหล่าตัวกระดาษเป็นคนจำนวนมา และพูดว่า

            “เอาติดตัวไปด้วย มันจะเพิ่มพลังให้กับพวกเจ้า และทำให้พวกเจ้าไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด”

เหล่าผู้ติดตามบุกเข้าไปทันที ทำให้เหล่าศิษย์สำนักกงเยวี่ยนใต้ เข้าต่อสู้แต่ว่าเขาต้องมาเจอ คนที่ไม่กลัวเจ็บ ไม่กลัวตาย ทำให้ ไม่ว่าจะโจมตีรุนแรงขนาดไหนก็ตาม มันก็ไม่ถอยเลยสักนิด แม้จะไม่มีวรยุทธิ์ก็ตามที เหล่าสี่มือปราบเข้าต่อสู้สักพักใหญ่ เฮ่ยจางกั๋วเหล่าก็ขี่ลาเข้ามา

            “เฮ่ย ! เสียเวลาซะมัดเลยนะ” เฮ่ยจางกั๋วเหล่าพูดและเอาตุ๊กตากระดาษรู้คนมีหัวเป็นวัวกับม้า ออกมา ร่ายมนตร์

            “ขออัญเชิญยมบาลหัววัวหน้าม้า[3]” ร่างของชายร่างสูงใหญ่สองร่างปรากฎขึ้นมา คนหนึ่งมีหัวเป็นวัวถือง้าว อีกคนมีหัวเป็นม้าถือโซ่ติดตะขอ เหล่าศึกสำนักกงเยวี่ยนเหนือตกใจมาก

            “นี่มันอัญเชิญยมบาลมาได้เชียวเหรอ” คังหวั่นฟางกลับรีบพูดออกมาว่า

            “ไม่ใช่ นี่แค่เอาวิญญาณสัตว์กับมนุษย์มาหลอมรวมกัน แต่นี่มันมนตร์ดำนี่ !”

อู๋ซานร่ายมนตร์และซัดยันต์ไปทันที่ แต่เจ้าปีศาจสองตัวนั่นหลบได้ และเขาต่อสู้ คังหวั่นฟางกับอู๋ซานต้องเป็นฝ่ายที่รับมือกับปีศาจสองตนนี่

            “ดิ้นรนไปก็เท่านั้น เพราะวิญญาณมนุษย์ที่ข้าเอามาหลอมนะเป็นวิญญาณของพวกนักโทษประหารทั้งนั่นล่ะ มันเลยมีพลังเฮี้ยนสูงมาก พวกเจ้าเอามันลงไม่ได้ง่ายหรอก” เฮ่ยจางก๋วยเหล่าพูดขึ้นและร่ายมนตร์ต่อไป ทำให้ทั้งสองตัวเหมือนจะโจมตีแรงขึ้น

            คนของเสียงสวรรค์อีกกลุ่มหนึ่ง เข้ามาต่อสู้กับพวกมือปราบทั้งสี่ และมีหนึ่งในนั้นใช้ดาบเป็นอาวุธ เพลงดาบก็ไม่ธรรมดาเลย

            “แกเป็นใครกันแน่”

            “คนเขาเรียกข้าว่า คลื่นพายุ” ชายคนนั้นตอบ

            “คลื่นพายุเหรอ เจ้าของเพลงดาบเจ็ดมรสุมงั้นเหรอ ทำไมถึงมารับใช้พวกโจรแบบนี้” เฟิ่งต้ายงพูดเสียงดังลั่น

            “หุปปากไปเลย ข้าแค่ทำตามบัญชาสวรรค์เท่านั้น” เพลงดาบอันรวดเร็วและรุนแรงทำให้มือปราบทั้งสี่ต้องรับมืออย่างยากลำบาก และยังไม่ทันไร อวี่จิ้งเซียงก็ถูกลอบโจมตี โดนชายร่างผอม ใช้อาวุธประหลาดรูปร่างเหมือนไม้เกาหลังแต่เป็นเหล็ก ! และมีปลายแหลม ยังดีที่กางร่มทัน

            “ฮิ ๆ ว่าไงจ๊ะแม่งนางคนสวย สนจะมาร่วมเตียงกับข้า กรงเล็บพิฆาตนารีมั้ยล่ะจ๊ะ” มันพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มที่ชวนขนลุกออกมา

            “นี่พวกโจรบ้ากามก็มาร่วมกับไอ้ลัทธินี่ด้วยงั้นเหรอ” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา และยังไม่ทันไรก็มี กรงจักรถูก ขว้างมา ทำให้ทุกคนหลบแทบไม่ทัน เถียวเสี่ยวฟู่รีบดีดพิณทำให้กงจักรถูกปัดไป ชายสูงหัวโล้นปรากฏตัวขึ้นมา

            “บ้าน่า จักรปลิดชีพเหรอ ! ทำไมมันมาอยู่นี่อีกคนหนึ่งล่ะ พวกเสียงสวรรค์มันทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ”

และยังไม่ทันไรก็มีชายอีกคนหนึ่งกระโดดมา ใช้เพลงเตะเข้าเล่นงานซุ่นมู่ซานเอาไว้

            “เพลงเตะกำลังม้าหรอ ! อะไรกันเนี่ย ! ทำเหล่ายอดฝีมือถึงมาร่วมด้วยแบบนี้  !”

            “พวกเราทำตามบัญชาสวรรค์ !”

เล่ามือปราบต่างต่อสู้กันอย่างดุเดือด จนทำให้ไม่ได้สนใจว่า มีสาวกสองคนเป็นคู่หูอ้วนผอมแอบไปที่ห้องขังแล้ว บิงโก้เห็นเจ้าสองคนเดินเข้ามา ก็พยายามจะส่งเสียงขู่ แต่ว่าโดนกระจอกแปดแหลี่ยมส่องหน้าทำให้ต้องถอยไป

            “ไอ้ตัวนี้หรือเปล่าโอสถทิพย์” สาวกอ้วนพูดขึ้นมา แต่ถูกไอ้ผอมตบหัว

            “ดูสภาพเจ้านี่สิ มันใช้คนต่างชาติมั้ยมั่ยไอ้หน้าโง่ โน้นที่นอนอยู่โน้น”

ทั้งสองหันไปดูเซาโล พวกเขาทำจมูกย่นเพราะตอนนี้รอบตัวเซาโลมีของเสียเต็มไปหมด

            “นี่ต้องเอาไปจริง ๆ เหรอวะโคตรเหม็นเลย ยังกะศพเน่า มันจะยังมีชีวิตอยู่มั้ยเนี่ย” เจ้าอ้วนพูดขึ้นมาและทำหน้าเหมือนจะอ้วก

            “ยังไงก็ต้องเอามันกลับไปด้วยนั่นล่ะ เอ็งเข้าไปเลย เดี๋ยวข้าคอยส่องให้” ไอ้ผอมพูดขึ้นมา

            “อ้าว ! แล้วทำไมเอ็งไม่เข้าไปกันเล่า”

            “เอ็งตัวใหญ่กว่าข้านะโวย ข้าแบกมันไม่ไหวหรอกโวย รีบเข้าไปเร็วเข้า บัญชาสวรรค์เราต้องทำตาม”

ชายอ้วนเดินเข้าไป จัดการสะเดาะกุญแจเปิดกรงเข้าไป เขาทำจมูกย่นเพราะกลิ่นเหม็นมันยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ พอชายอ้วนเข้าใกล้ เซาโลกระโจมกัดคอของชายอ้วนเลือดไหลเข้ามาในปาก ยันต์ที่เขียนบนตัวเริ่มจางลงเรื่อย ๆ แล้ว

[1] ท้องร่วงและอาเจียน

[2] หนึ่งในแปดเซียน เล่ากันว่ามีชีวิตอยู่ในสมัยคริสต์ศวรรษที่ 7 หรือ 8  ภาพลักษณ์ที่ปรากฏตัวคือ จะขี่ลาและนั่งกลับหลัง สัญลักษณ์ประจำตัวคือข้องใส่ปลาที่กระบอกไม้ไผ่โดยมีกระบอกเล็ก ๆ โผล่ตรงปากกระบอกใหญ่นับถือกันว่าเป็นผู้นำบุตรชายมาให้

[3] ยมบาลหัววัวหน้าม้า ตามความเชื่อจีน หนิ่วโถว : มีหัวเป็นวัว ถือง้าว โซ่ สามง่าม

หม่าเมี่ยน : หัวเป็นม้า ถือมีด ตะขอ โซ่

ทั้งสองเป็นองครักษ์ของเหงี่ยมล่ออ๋อง  หรือพระยมของจีน ตำแหน่งของจ้าวแห่งยมโลกเรียกว่าไจ้เฟิงตู้ต้าตีหน้าที่ของทั้งสองคือ ดูแล ควบคุมสะพานข้ามเหวนรกทั้งสองฝั่ง หากเจอดวงวิญญาณคนชั่วก็จะจับโยนลงเหวนรกทันที นอกจากนี้ก็ดูแลการลงโทษวิญญาณในนรกแต่ละขุมตามเวลาที่กำหนดด้วย บางตำนานรูปลักษณ์ก็เป็นคน แต่สวมหมวกที่เป็นหัวม้าและวัว