ตอนที่ 6.1

                                                                                 ตอนที่ 6

“ท่านยังคิดว่ามันเป็นคนเหรอ ! มันทำขนาดนี้มันคือปีศาจชั้นต่ำที่ได้กินโอสถทิพย์เข้าไป โอสถทิพย์ต้องอยู่ในร่างของมัน ให้ข้าสกัดมันออกมาจะดีกว่าที่ท่านจะขนมันไปแบบนั้น เกิดมันบ้าขึ้นมาอีก พวกท่านนั้นล่ะจะตกอยู่ในอันตราย” อู๋ซานพูดจบ เฟิงต้ายงในฐานะของหัวหน้ากลุ่มจึงตัดสินใจ

            “ได้เอาตามที่ท่านว่าเลย เดี๋ยวข้าจะแจงข่าวไปยังท่านอ๋องก็แล้วกัน แล้วท่านต้องการอะไร ข้าเชื่อนะว่าคนอย่างท่านไม่คิดจะมาทำอะไรแบบนี้ฟรี ๆ หรอก”

            “ท่านเฟิงช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก หลังจากสกัดยาเสร็จ ข้าขอแค่ส่วนแบ่งเล็กน้อยเท่านั้น เพราะข้าเองก็อยากได้โอสถทิพย์ไปช่วยเพื่อการบำเพ็ญของข้าเหมือนกัน ไม่ต้องกลัวหรอกด้วยร่างกายของมันเราจะได้โอสถทิพย์จำนานมากพอควรเลยละ” อู๋ซานพูดขึ้นมา

            “ตกลงตามนั้น”

อวี่จิ้งเซียงกำลังจะแย้งแต่เฟิงต้ายงบอกว่า

            “มันเป็นสิ่งที่เราได้รับมอบหมายมาให้ทำตั้งแต่แรก”

อวี๋จิ้งเซียงไม่อาจพูดอะไรได้อีก

            ในตอนเช้า คราวนี้ เซาโลโดนคุมตัวหนักยิ่งกว่าเดิน โดยมีพวกสำนักกงเยวี่ยนใต้มาช่วยร่ายมนตร์อีกครั้งหนึ่ง แต่เวทย์ที่ร่ายคราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิมทำให้ ทั้งบิงโก้และเซาโลรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว จนร้องโหยหวน อวี่จิ้งเซียงเริ่มสงสารเลยถามคังหวันฟางว่า

            “ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ”

            “เวทย์นี้ใช้สะกดปีศาจระดับสูงเลยคะ แสดงว่าเขานี่จะพลังมากไม่งั้นฝ่ายใต้จะไม่ทำอะไรแบบนี้หรอก” คังหวั่นฟางตอบจริง ๆ เธอก็รู้สึกเห็นใจเซาโลอยู่เหมือนกัน

            “อย่าไปเห็นใจมันสิ จำไม่ได้เหรอว่ามันทำอะไรได้” เยี่ยตงลิ้วพูดขึ้นมา

            “จำได้สิยะ แล้วตอนนั้นพวกแกก็หนียังกะหมา”

            “ผายลมเจ้าพูดอะไร” เยี่ยตงลิ้วทำเป็นพูดเสียงดัง อู๋ซานกลับพูดว่า

            “หุปปากนางพูดถูก เจ้าอยู่เงียบ ๆ เถอะ” เยี่ยตงลิ้วเงียบไป แต่ในใจของเขาตอนนี้กำลังคิดว่า หากสกัดโอสถทิพย์ได้แล้ว เขาจะหาทางชิงมันมา และจะยึดสำนักซะเองด้วยเลย จำต้องอดทนเอาไว้ก่อน

            เซาโลพยายามสังเกตโดยรอบ แม้ว่าเขาจะอยู่ในรถเทียมล่อที่ปิดทึบ แต่เขาก็พยายาม ตรวจสอบว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ตรงไหนจากเสียงล้อที่กระทบกับพื้น ทำให้รู้ว่าตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ในเขตเมืองแล้ว แต่จู่ ๆ รถก็หยุด

            มีกลุ่มชาวบ้านมาขว้างเอาไว้ โดยมีผู้นำเป็นชายร่างอ้วนไว้หนวดเคราใส่เสื้อไม่ติดกระดุม เผยให้เห็นพุงพลุ้ย ในมือถือพัด เมื่อเห็นแบบนั้น เฟิงต้ายงเลยต้องไปเจรจากับชาวบ้าน

            “ช่วยหลีกทางให้ด้วย”

            “บังอาจนี่คือ ท่านเฮ่ยจงหลีฉวน[1] หนึ่งในร่างอวตารของแปดเซียนเจ้าเป็นใครมาสั่งให้ท่านหลบ”

อวี่จิ้งเซียงได้ยินก็รีบพูดทันที

            “พวกเสียงสวรรค์สินะ ดีล่ะไม่ต้องเสียเวลาไปตามหา คราวที่แล้วคนของเจ้า มาชิงตัวผู้ต้องหา ทำให้มีชาวบ้านตายไปหลายคน คราวนี้ยังคิดจะทำแบบเดิมเหรอ บ้านเมืองมีขื่อมีแบนะ”

            “พวกเราทำตามบัญชาสวรรค์ ที่ทางเสียงสวรรค์มอบให้กับพวกเรา พวกเจ้านั่นล่ะส่งโอสถทิพย์มาให้พวกเราเดี๋ยวนี้” เฮ่ยจงหลีฉวนพูดด้วยน้ำอันดังเหมือนกับช้างร้อง

            “ผายลม ! ทำไมเราต้องมอบให้เจ้าด้วย โอสถทิพย์เป็นของที่คู่ควรกับฮ่องเต้เท่านั้น พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาครอบครอง” อู๋ซานตะคอกเสียงดัง

            “เจ้าเป็นนักพรตยังไงไม่รู้เหรอว่า ร่างอวตารของเซียนมาอยู่ตรงหน้าแล้ว” เฮ่ยจงหลีฉวนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแสดงความมั่นอกมั่นใจเต็มที่

            “น่าขำนะ ข้าไม่รู้สึกถึงพลังเซียนอะไรในตัวเจ้าเหรอ ที่ข้าเห็นก็คือ ไอ้แก่อ้วนคนหนึ่งก็เท่านั้นล่ะ” อู๋ซานพูดขึ้นมา

            “งั้นเหรอ” เฮ่ยจงหลีฉวนเหวี่ยงพัดในมือ ทำให้เกิดลมแรงขึ้นมา ทำให้เหล่ามือปราบและเหล่านักพรต ทรงตัวลำบาก

            “จัดการเลย !” พวกชาวบ้านที่มาด้วยกันเข้าโจมตีทันที พวกมือปราบต้องต่อสู้ แต่พยายามยั้งมือเอาไว้ เพราะอีกฝ่ายเป็นแค่ชาวบ้านพวกเขาไม่อยากทำร้ายให้บาดเจ็บหรือล้มตาย แต่ก็ไม่ทันไรก็พลังลมของเฮ่ยจงหลีฉวนพัดใส่ทันที ทำให้หลายคนกระเด็นไป และพลังลมก็ทำให้รถเทียมลอยขึ้นฟ้าไป โดยมีคังหวั่นฟางกับ  อวี่จิ้งเซียงยังอยู่บนรถ พวกนางรีบกระโดดออกไปก่อนที่รถเทียมลอยไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง รถพังยับ ตัวล่อที่ลากรถมาก็ขาหัก เซาโลรีบคลานไปหามัน เยี่ยตงลิ้วเห็นเข้าก็รีบวิ่งไป เขาคิดว่าตอนนี้เขาน่าจะจัดการเซาโลได้ เลยจะเอายันต์ไปแปะเซาโลหมายจะสะกด

แต่ว่า เซาโลกระโดดกัดคอของเจ้าล่อตัวนั้นพลังเพิ่มขึ้นมาแล้ว ทำให้เขาต้านคาถาที่สะกดเอาไว้ได้ หลุดจากพันธนาการแล้ว เยี่ยตงลิ้วโดนเขาจับคอและชูร่างขึ้นและขว้างลอยไปทางเฮ่ยจงหลีฉวน เฮ่ยจงหลีฉวนฟาดพัดไปทำให้ร่างของเยี่ยตงลิ้วแหลกไปทันที

            “คิดจะต่อสู้หรือไง ยอมแพ้ดีกว่านะ” เฮ่ยจงหลีฉวนพูดขึ้นมา

            “คิดว่าข้าจะยอมให้พวกแกจับไปลงหม้อกลั่นยาหรือไง เด เม อัด เม[2]” พูดจบอูรูมิคู่กายของเซาโลก็พุ่งมาหาเขา เมื่อได้อาวุธคู่มือแล้วเซาโลก็ฟาดฟันใส่พวกชาวบ้านทันที คมอาวุธทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายกันถ้วนหน้า แถมดูเหมือนว่าเซาโลจะไม่ได้สนใจว่าใครจะต้องตายด้วย

            “อินรูโต๊ะ” เลือดพุ่งออกจากแผลเข้ามาปากของเซาโล ตอนนี้เขาแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว แต่คิดจะต่อสู้อีก เลยใช้จังหวะนี้คิดจะหนี แต่อวี่จิ้งเซียงและคังหวั่นฟางมาขว้างเอาไว้ก่อน

            “หลีกไป!”

            “ไม่ข้าต้องทำตามหน้าที่เอาเจ้ากลับไปเมืองหลวงให้ได้” อวี่จิ้งเซียงแทงร่มมา เซาโลได้แต่หลบ               เฮ่ยจงหลี่ฉวนได้ที เอาลูกเหล็กออกมาจำนวนมากขว้างออกไป และพัดอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้แรงลมเสริมกำลังให้ลูกเหล็กพุ่งมาด้วยรวดเร็วและรุนแรง อวี่จิ้งเซียงกางร่มกันไว้ทัน ยังดีที่ร่มของนางแข็งแรงพอที่จะกันลูกเหล็กได้ เซาโลหลบได้ แต่คั่งหวั่นฟางหลบไม่พ้น แต่ว่าในชั่วพริบตานั้น บิงโกกระโดดมาขว้างลูกเหล็กเอาไว้ได้ทำให้เกิดแผลทั้งตัว ! คังหวั่นฟางถึงกับตกใจมาก ไม่คิดว่าบิงโกจะเข้ามาขว้างแบบนี้

            “อย่าขว้างกันสิวะ” เฮ่ยจงหลี่ฉวนพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

            “อยากจัดการพวกเราก็จัดการไปสิ ทำไม่ต้องให้มีคนอื่นโดนลูกหลงด้วย” บิงโก้พูดขึ้นมา

            “ผายลม ! เป็นแค่เจียงสือทำเป็นมาพูดจาใหญ่โตนะเอ็ง ! พวกข้าทำตามบัญชาสวรรค์โวย ต้องมีการเสียสละบ้างสิ งั้นดูสิว่าเอ็งจะหยุดนี่ได้มั้ย” เฮ่ยจงหลีฉวนกำลังฟาดพัดลูกเหล็กมาอีก แต่กลายเป็นเขาโดนคมของอูรูมิฟาดเข้าที่แสกหน้าได้แผลยาว เฮ่ยงจงหลีฉวนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

            “ผายลม ! เอาแต่อ้างบัญชาสวรรค์อยู่นั่นล่ะ ข้าไม่เชื่อหรอกนะสวรรค์จะสั่งแกมา แกคงจะไปหลงกลไอ้พวกหลอกลวงเข้าน่ะสิ ข้าเห็นมาเยอะแล้วไอ้พวกจอมปลอมแบบนี้ ใครจะไปยอมให้แกแสดงปาหี่ได้อีกล่ะวะ ไอ้ลูกหมาเฮ๊ย !” เซาโลพูดขึ้นมา

            “ไอ้เหลนเต่า เอ็งบังอาจร้ายเหรอ” เฮ่ยจงหลีฉวนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

            “ก็เออสิวะ และไม่แค่ทีเดียวด้วย !” เซาโลฟาดอาวุธไปมันเร็วจนมองไม่ทัน เฮ่ยจงหลีฉวนไม่อาจทนการโจมตีได้ เลยได้แผลยาวไปหลายแผล แต่แข็งใจพัดสร้างลมมากระแทกร่างของเซาโลไป เขารีบตั้งตัว ลมกำลังจะพัดมาอีกพร้อมลูกเหล็กแต่ อวี่จิ้งเซียง เอาร่มมารับเอาไว้ได้หมด

            “อย่าเข้าใจผิดนะ ข้าต้องเอาตัวเจ้าไปเมืองหลวงแบบไร้รอยขีดข่วน ถึงได้ช่วยเจ้า” นางพูด เซาโลกำลังร่ายคาถาอิรูนโต๊ะ แต่เขารู้เจ้านี้พลังบางอย่างต้านคาถาเขาได้ เขาเลยมองไปที่ดาบแส้ของเขา และวิ่งเข้าไปหาเฮ่ยจงหลีชวนตรง ๆ มันพัดให้เกิดลมอีกแต่ว่า เซาโลกระโดดสูงข้ามหัวของมันและใช้ดาบแส้พันรอบคอมัน กระตุกอย่างแรง คมดาบตัดหัวของมันขาดกระเด็น ! และพวกสาวกก็วิ่งหนีไปกันหมดแล้ว เซาโลกำลังจะใช้โอกาสนี้หนี แต่ว่ามีโซ่มามัดเขาเอาไว้คราวนี้พลังของมันรุนแรงมาก ทำให้เซาโลอ่อนกำลังลงอีก

            “คิดว่าจะหนีได้หรือไง ไอ้โอสถทิพย์” อู๋ซานประกาศเสียงดังลั่น เซาโลอ่อนแรงลงไปมาก โซ่นี่มีพลังอาคมเหนือกว่ายันต์ของคังหวั่นฟางซะอีก บิงโก้จะไปช่วยนายของมัน แต่โดนอู๋ซานใช้ยันต์สะกดแปะจนเต็มตัว

            หลังจากนั้นไม่มีรถเทียมแล้ว ทำให้ต้องเดินเท้า โซ่ทำให้เซาโลอ่อนแรงบางครั้งเขายืนไม่ไหวซะด้วยซ้ำ แต่ก็ถูกบังคับให้ลุกขึ้นมา อวี่จิ้งเซียงพยายามจะพูดแทนเขา แต่ไม่ใครสนใจฟัง

 ในตอนกลางคืน ทุกคนไปพักที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง คังหวั่นฟางมองเซาโลกับบิงโก้อย่างสงสัย เธอเรียนวิชาปราบปีศาจมาตั้งแต่เด็ก แต่เธอเพิ่งเคยเห็นปีศาจที่ทรงพลังขนาดนี้ และที่แน่ ๆ เธอคิดว่านี่ ไม่ใช่โอสถทิพย์ที่จะเอาไว้ช่วยคนแน่ ๆ อวี่จิ้งเซียงเดินมาหาคังหวั่นฟาง

            “สงสัยเหมือนที่ข้าสงสัยสินะ ข้าเจ้านี่คงไม่ใช่โอสถทิพย์แน่” อวี่จิงเซี่ยงพูดขึ้นมา

            “ข้าก็คิดเหมือนกันคะ ท่านอวี่ เพราะว่า สิ่งนี้มันฆ่าคนได้อย่างไม่ลังเล ข้าคิดว่า....”

            “ใช่ข้าฆ่าคนได้อย่างไม่ลังเล เพราะ นั่นคือวิถีชีวิตของข้า และธรรมชาติของข้าเองนี่ล่ะ แต่เจ้านี่ยังไงกัน วางแผนฆ่าข้าด้วยวิธีการโหดเหี้ยมขนาดนั้นได้” เซาโลพูดขึ้นมา

            “เราแค่ต้องการโอสถทิพย์ เพื่อไปรักษาฮ่องเต้ของเราก็เท่านั้น” อวี่จิ้งเซี่ยงพูดขึ้นมา

            “ฮ่องเต้ กษัตริย์สินะ แล้วทำไมต้องเอาตัวข้ามาด้วย บอกตรง ๆ นะตอนนี้ข้ายังไม่เข้าใจเลยสักนิดว่า พวกเจ้าต้องการอะไรจากข้า ปกติไอ้แบบที่ข้าเป็นเนี่ย คนในที่ที่ข้าจากมาก เขาจับตายกันนะ” เซาโลพูดฃ

“แบบเจ้าแสดงว่าไม่ได้มีเจ้าด้วยเดียวสินะ”

“สิ่งมีชีวิตน่ะไม่มีทางมีแค่ตัวเดียวหรอกนะ” เซาโลพูดอย่างไม่ใส่นัก

“แสดงว่ามีคนแบบเจ้าอีกเหรอ !”

“ก็บอกไปแล้วนี้ ว่าสิ่งมีชีวิตไม่มีทางมีแค่ตัวเดียวหรอก แต่ที่นี่อาจมีแค่ข้าเพียงตัวเดียว” เซาโลพูดย้ำอีกครั้งหนึ่ง อวี่จิ้งเซี่ยงพยายามมองเขาอย่างชัด ๆ ทำให้รู้สึกเลยว่า คนตรงหน้าอาจเคยทหารมาก่อนแน่ ๆ เพราะเขามีร่างกายที่ดูแข็งแรงกำยำเหมือนคนฝึกยุทธิ์ และต่อสู้อย่างชำนาญ และอาวุธที่เขาใช้นั้นมันก็เป็นอาวุธที่ต้องฝึกฝนอย่างชำนาญไม่งั้นโอกาสจะทำร้ายตัวเองมีสูงมาก

            “เจ้าเคยเป็นนักรบมาก่อนสินะ” อวี่จิ้งเซียงถามขึ้นมา

            “จะรู้ไปทำไม” เซาโลถามกลับ

[1] จงหลีฉวน หนึ่งในแปดเซียน ว่ากันว่าเดิมที่มาจากตระกูลหลี และมีชีวิตในสมัยราชวงศ์ฮั่น บางคนเรียกว่าฮั่นหลีฉวน เคยเป็นนักรบ มักปรากฎตัวลักษณะโชว์พุงพลุ้ย และถือพัดวิเศษใช้ควบคุมทะเลและมหาสมุทร

[2]เด เม อัด เม (Deme ad me) ภาษาละตินแปลว่า จงมาหาข้า