บทที่ 4 1/2

                                                                                   ตอนที่ 4

แต่สำหรับเซาโลมาช่างหนวกหูซะจริง ๆ แต่ก็ไม่อยู่สถานการณ์ที่จะโวยวายอะไรได้ อวี่จิ้งเซียงมอง เห็นว่าเขามีผิวขาวแต่มันดูซีดเหมือนคนป่วย ตาเป็นสีแดงเหมือนกับเลือด แต่ที่สะดุดตาของนางที่สุดคงเป็นผมด้านหน้าของเขาที่ทักเปียเล็ก ๆ เอาไว้ เธอเคยเห็นทรงผมแบบนี้จากพวกต่างชาติที่เป็นพวกผู้ดีหรือชนชั้นสูง อวี่จิ้งเซียงตัดสินใจพยายามถามข้อมูลเขา

            “เจ้ามาจากไหนเนี่ย” เซาโลมองเธอแล้วตอบว่า

            “พูดไปก็ไม่มีใครรู้จักแล้วล่ะมั้ง” คำตอบของเซาโลทำให้รู้ว่าเขาไม่ต้องการพูดกับนาง

            “ถ้าเจ้าให้ความร่วมมือกับเรา มันจะดีต่อเจ้ามากกว่านะ ยังไงซะเจ้าก็มีคดีติดตัวแน่ ๆ เพราะเจ้าฆ่าคน ถ้าช่วยพวกเรา ท่านอ๋องอาจจะช่วยเรื่องคดีของเจ้าได้” การเจรจาเหมือนจะได้ผล เซาโรดูจะสนใจสิ่งหน้าพูด

            “แล้วเจ้าต้องการอะไรกันแน่”

            “โอสถทิพย์ เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งนั้นบ้าง” อวี่จิ้งเซียงถามทันที

            “นี่พวกเรากำลังพูดถึงอะไร ข้าดูเหมือนหมอหรือไง ถึงจะได้รู้วิธีการปรุงยา” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

            “แล้วเจ้าเป็นอะไรกันแน่” อวี่จิ้งเซียงถาม

            “เจ้าไม่ต้องรู้หรอก เอาเป็นว่า ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าอยากจะเป็นแน่ ๆ” เซาโลตอบแต่มันไม่ได้ให้ความกระจ่างอะไรเลย ยิ่งทำให้งงหนักกว่าเดิม อวี่จิ้งเซียงเลยไม่คิดจะถามอะไรตอน เซาโลหันไปทางเถียวเสี่ยวฟู่

            “เล่นเพลงอะไรฟังแล้วหนวกหูชะมัด”

เถียวเสี่ยวฟู่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

            “เจ้านี่ไม่เข้าใจดนตรีเอาซะเลยนะ แต่อย่างว่า ปีศาจะเข้าใจศิลปะได้ไงกัน”

            “ข้ารู้จักดนตรีนะ และเข้าใจศิลปะอยู่เหมือนกัน  แต่ตอนนี้ไม่อยากฟังเท่านั้นล่ะ” เซาโลพูดขึ้นอย่าหัวเสียพอสมควร

เสียงกระดิ่งดังขึ้นมา บิงโก้มีอาการแปลก ๆ

            “มีคนเล่นมนตร์ดำอีกแล้วเหรอ เจ้าบิงโก้มันถึงได้มีอาการแบบนี้” เซาโลพูดขึ้นมา คังหวั่นฟางมองบิงโก้แล้วพูดว่า

            “พวกกงเยวี่ยนเหนือหรือเปล่า”

“เดี๋ยวข้าไปดูเอง จะจับมันไปรับโทษซะให้เข็ดเลย มาทิ้งพวกเราให้เจอกับไอ้บ้านี่” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมาด้วยความโมโหเพราะพวกสำนักกงเยวี่ยนเหนือทิ้งพวกเขา

            “ข้าได้ยินนะโวย แล้วแกจะมาไล่ข้าหาพระแสงอะไรกันเล่า !”  เซาโลโวยวายขึ้นมา

เฟิงต้ายงเดินออกไปดูเขามีกลุ่มคนใส่ชุดขาว เดินมาอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าสิบคน และมีเจียงสือตามอีกหลายตัว แสดงท่าทางว่าไม่ได้มาดีแน่ คนที่หัวหน้ากลุ่มเป็นชายหัวล้าน แต่งตัวด้วยเสื้อทำจากผ้าขาด ๆ และใช้ไม้เท้าเหล็กช่วยเดิน มือถือน้ำเต้า

            “นี่พวกเจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร ข้าคือ มือปราบของทางการนะ” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา

            “ต่อให้เป็นคนทางการแล้วไงเหรอ พวกเจ้าต่างหากต้องเคารพข้าต่างหากเพราะข้าคือ เฮย[1]เถี่ยวก่วยหลี่ ร่างอวตาร[2]ของเซียนเถี่ยก่วยหลี่[3]แห่งแปดเซียน[4] อวตารลงมาเพื่อช่วยเหลือมนุษย์ตามบัญชาสวรรค์” เฮยเถี่ยวก่วยหลี่พูดด้วยน้ำเสียงโอหัง และไม่เกรงกลัวใครเลย ซึ่งเท่าที่ดูเจ้านี้ไม่น่าใช่เซียนหรอก จะบอกว่าเป็นไอ้ขี้เมาน่าจะน่าเชื่อถือกว่านะ

            ลัทธิเสียงสวรรค์ คือกลุ่มคนที่ มีความเชื่อแปลก ๆ แต่กลับได้รับความนิยมจากชาวบ้านมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะว่ากันว่าเจ้าลัทธิเป็นเซียนไปแล้ว บวกมีเงินสนับสนุนจากเจินกงกงแบบลับ ๆ ทำให้ลัทธิเติบโตจนต้องจับตามอง การมาแบบนี้คงไม่ได้มาดีแน่

            “แล้วต้องการอะไรถึงได้ยกพวกมาขนาดนี้” เฟิงต้ายงพูดขึ้น ซุ่นมู่ซานกับเถียวเสี่ยวฟู่ รีบตามสบทบ

            “โอสถทิพย์พวกท่านได้มันมาแล้วสินะ พวกเราจะขอรับไปเอง” เฮยเถี่ยวก่วยหลี่พูดขึ้นมา ซุ่นมู่ซานเลยพูดว่า

            “อะไรพวกเรามีแค่โจรสองคนเท่านั้นล่ะ ไม่มีอะไรที่เจ้าว่าหรอกนะ”

            “อย่าทำไขสือเลยท่าน โจรที่ท่านว่า คนหนึ่งเป็นอดีตเจียงสือใช่มั้ยล่ะครับ” เฮยเถี่ยวก่วยหลี่พูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์

            “แล้วยังไงกัน” เฟิงต้ายงพยายามทำเสียงให้ปกติ

            “ก็ไอ้โจรอีกคนนั่นล่ะครับโอสถทิพย์ !”

เมื่อได้ยินคำนี้เซาโล ถึงกับตะโกนลั่น

            “อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของแกนะโวย ! ”

เฟิงต้ายงตะลึง โอสถทิพย์เป็นมนุษย์ไม่สิ มันไม่ใช่มนุษย์แน่ แต่เรื่องที่เจ้านี่พูดก็ไม่น่าเชื่อเหมือนกัน

            “พูดบ้าอะไรกันเนี่ย”

            “โอสถทิพย์อยู่ในร่างของมันนั่นละครับ ท่านเสียงสวรรค์จะสกัดมันออกมา ส่งมันให้เราเถอะครับท่าน”เฮยเถียวก่วยหลี ยกเหล้าขึ้นดื่มอีก

            “สกัดยาเหรอ” ซุ่นมู่ซานรีบถามทันที

            “ท่านก็รู้นี้ ว่าร่างกายมนุษย์มันก็ใช้ทำยาได้เหมือนกัน” เฮยเกียวก่วยหลี่พูดหน้าตาเฉย

“ใช่ร่างกายมนุษย์ใช้ทำยาก็จริง แต่นายจะสกัดยาเขายังไง อย่าบอกนะว่าจะฆ่าเขา” ซุ่นมู่ซานพูด

            “จะสนทำไม เจ้านั่นก็เป็นฆาตกรไม่ใช่เหรอ แถมไม่ใช่คนด้วยซ้ำ”

              “บ้านเมืองมีขื่อมีแบนะ พวกเราเป็นมือปราบต้องทำตามกฎหมาย ไม่ใช่ให้พวกเจ้ามาตัดสิน” เฟิงต้ายงรีบพูดทันที

                “มันเป็นบัญชาสวรรค์ พวกเราแค่ต้องทำตาม” เฮยเถียวก่วยหลี่พูดและส่งสัญญาณพวกชาวบ้านบุกเข้ามาเถียวเสี่ยวฟู่กำลังจะดีดพิณแต่ว่า คิดขึ้นมาได้ พวกนี้เป็นชาวบ้านธรรมดาทนเสียงพิณของเขาไม่ได้แน่ พวกมือปราบไม่ฆ่าคนส่งเดช พวกเขาแค่ชาวบ้านที่โดนหลอกมาเท่านั้น คนที่หยุดชาวบ้านจึงซุ่นมู่ซานที่ต้องจี้จุดเหล่าชาวบ้าน เฟิงต้ายง ก็ไม่ได้ชักกระบี่ได้แต่โจมตีด้วยกระบี่ทั้งฝัก แต่กระนั้นพวกชาวบ้านยังพยายามจะบุกเข้าไป

            เซาโลมองด้วยความโกรธแค้น เขารู้เลยว่าพวกนี้กำลังพยายามจะแย่งตัวเขา และเข้าใจคำโอสถทิพย์แล้วว่าคืออะไรแต่ร่างกายยังไม่ฟื้นเต็มที่ทำให้เขาทำอะไรลำบากแต่ก็กัดฟัดลุกขึ้นมาและพุ่งไปเป้าหมายคือ ใครสักที่อยู่ตรงนั้น และคนที่เคราะห์ร้ายคือหนึ่งในพวกเสียงสวรรค์ที่บุกเข้ามา แรงกระแทกทำให้อีกฝ่ายล้มลงไป และถูกกัดเข้าทีคอ เลือดสด ๆ ไหล่เข้ามาในปากของเซาโล ร่างกายกำลังฟื้นตัว ชาวร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่เสียงออกมา

            “จริง ๆ ไม่ได้อยากกินโดนตรงหรอกนะ แต่อยู่ในที่แบบนี้พลังข้าลดไปเยอะ” เซาโลเหวี่ยงร่างเหยื่อไปตรงหน้าของบิงโก้

            “กินซะเราไม่มีเวลาแล้ว และก็ทำลายหัวมันด้วย”

            “หยุดนะ” อวี่จิ้งเซียงชี้ร่มมาตรงหน้าเซาโลและคังฟวั่นฟางเตรียมยันต์ เอาไว้แล้ว

            “ข้าไม่ได้มีเวลามาเล่นกับเจ้ามากนักนะ ข้าพลาดแค่ครั้งเดียวอย่าได้ใจให้มันมากนัก เด เม อัด เม[5]” อูรูมิที่ถูกยึดเอาไว้พุ่งมาหาเขาราวกับว่ามันมีชีวิต

              “เล่นกับมันไปก่อนนะ จัดการซะบิงโก้” บิงโก้เข้ามาโจมตี คังฟวั่นฟาง แม้ว่าเธอจะมีวิชาปราบผี แต่อีกฝ่ายมีวิชาการต่อสู้ทำให้มันหลบยันต์ที่เธอซัดออกไปได้ อวี่จิ้งเซียงเห็นดังนั้นก็รีบช่วยทันที เซาโลสะบัดอาวุธในมือ และวิ่งฝ่าออกไป มันคือพยายามจะออกด้านนอก ไม่ใช่การที่จะต่อสู้กับใครหรือเป็นพวกใคร ใครขว้างคมอาวุธก็ต้องตาย ! เหล่ามือปราบต้องรีบหลบแค่คนที่บุกเข้ามาเป็นเพียงชาวบ้าน ถึงโดนคมอาวุธกันถ้วนหน้า

               “หยุดนะพวกเขาเป็นชาวบ้านธรรม” เฟิงต้ายงรีบร้องห้าม

                “ก็แล้วทำไมไม่อยู่ที่บ้านล่ะ เสือกมาที่นี่ทำไม ! ” เซาโลพูดหน้าตาเฉย และเขาก็เดินไปไป เฮยเถี่ยวก่วยหลี่ที่ยืนดูอยู่นั้น รับรู้ได้ถึงพลังปีศาจในร่างของเซาโล เขารู้เลยว่าเจ้านี่ล่ะคนที่เขากำลังตามหา

                “จับมันเลยเหล่าเจียงสือทั้งหลาย” พวกเจียงสือกระโดดเข้าใส่ เซาโรทันที เขาเหวี่ยงอาวุธในมือด้วยความรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด พวกเจียงสือโดนฟันชิ้นส่วนกระจายเต็มไปหมด

 บิงโก้ตามออกสมทบ และเซาโลมองไปที่เฮยเถี่ยวก่วยหลี่แล้ว กระโดดพุ่งหมายจะจัดการ

                  “จับโจรต้องจับหัวหน้า” เฮยเถี่ยวก่วยหลี่ ร่ายมนตร์ ขาข้างที่พิการกลับใหญ่ขึ้นจนถีบร่างของเซาโรกระเด็นไปไกล ตอนนี้ขาข้างหนึ่งของเฮยเถี่ยวก่วยหลี่กลายเป็นขายักษ์ไปแล้ว  

               “แกสินะ โอสถทิพย์ เห็นบอกว่าต่อให้เหยียบแกให้แบน ก็สามารถเอาไปปรุงยาได้ งั้นข้าจะเหยียบแกให้แบนซะก่อนก็แล้วกัน”

               “นี่มันอะไรกันเนี่ย” เฟิงต้ายงตกใจกับภาพที่เห็นมาก

               “วิชามาร ! นี่มันวิชามารชัด ๆ” คังหวั่นฟางพูดขึ้นมา ยังไม่ทันไร เฮยเถี่ยวก่วยหลี่กก็กระโดดสูงหมายจะเหยีบร่างของเซาโลให้เละ แต่เซาโลเคลื่อนไหวด้วยความเร็วหลบไปได้ แต่ก็ทำให้มีคนโดนลูกหลงไปด้วย

               “เฮ้ย ! แกน่ะ อย่าทำให้มีลูกหลงสิโวย” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ตะโกน และดีดพิณเสียงพิณพุ่งไปโดนเข้าที่ขายักษ์แต่มันไม่สะเทือนเลย เฮยเถี่ยวก่วยหลี่เปลี่ยนเป็นท่าเตะกวาดด้วยขาขนาดยักษ์ เซาโลกระโดดหลบแต่แรงเตะด้วยขาขนาดนี้ทำให้มีคนโดนลูกหลงหลายคน มีการบาดเจ็บและล้มตายเกิดขึ้น

               “เฮ้ย ! แกนั่นมันพวกผู้ติดตามแกนะโวย ทำไมทำแบบนี้” ซุ่นมู่ซานตกใจมาก

                “พวกเขาจะยอมสละชีพเพราะเป็นบัญชาสวรรค์” เฮยเถี่ยวก่วยหลี่พูดเสียงดังลั่น และยังโจมตีต่อไป

เซาโลชะงัก

               “บัญชาสวรรค์บ้าบออะไรของแก ข้าเกลียดนักเชียวไอ้พวกที่ชอบอ้างสวรรค์เนี่ย !” เขาเอาปากคาบอูรูมิเอาไว้และใช้สองมือต้านเท้าขนาดยักษ์นั่น เถี่ยวก่วยหลี่ออกแรงแต่รู้สึกถึงแรงต้านของเซาโล ทำให้รู้ว่าเขามีพละกำลังมาก

[1] 黑 (hēi / เฮย) - ดำ, มืด

[2] อวตาร ตามความเชื่อศาสนาฮินดูคือการที่เทพเจ้า  แบ่งภาคหรือจุติลงมาเกิดบนโลกในร่างมนุษย์ สัตว์ หรือครึ่งคนครึ่งสัตว์ เพื่อทำหน้าที่ปราบปรามความชั่วร้าย ฟื้นฟูธรรมะ และบรรเทาภาระของโลกเมื่อศีลธรรมเสื่อมลง 

[3] เถียวก่วยหลี่ เซียนไม้เท้าเหล็ก เอกลักษ์จะถือไม้เท้าเหล็ก น้ำเต้าใส่ยาวิเศษ เป็นเซียนที่นับถือกันในหมู่หมอยาและหมอผี

[4] “โป๊ยเซียน” เป็นคำภาษาจีนสำเนียงแต้จิ๋ว แต่ในสำเนียงจีนกลางออกเสียงเป็น “ปาเซียน”  โดยคำว่า “ปา” หรือ “โป๊ย” หมายถึง เลขแปด ส่วนคำว่า “เซียน” หมายถึง ผู้วิเศษตามความเชื่อของจีนความเชื่อเรื่องแปดเซียน หรือโป๊ยเซียนเป็นความเชื่อในลัทธิเต๋าของจีน ซึ่งกล่าวถึงกลุ่มเทพเจ้าจีน ที่มีอยู่ด้วยกันทั้งหมดแปดองค์ และเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในปัจจุบัน โดยชาวจีนเชื่อกันว่าแปดเซียน หรือโป๊ยเซียนเป็นสัญลักษณ์ของความสุข ความโชคดี และการอำนวยพรให้มีอายุยืนยาวตำนานเกี่ยวกับแปดเซียน หรือโป๊ยเซียนมีอยู่ด้วยกันหลายตำนานแตกต่างกันออกไปตามแต่ละยุคแต่ละสมัย บันทึกเก่าแก่เกี่ยวกับแปดเซียน หรือโป๊ยเซียนเชื่อกันว่า มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก  โดยปรากฏอยู่ในบันทึก “หวายหนานจื่อ” ของหลิวอัน และเรียกเซียนทั้งแปดว่า “ปากง” ซึ่งเป็นเหล่าเซียนที่มุ่งแสวงหายาอายุวัฒนะ และได้บำเพ็ญเพียรจนกระทั่งสำเร็จกลายเป็นเซียน

แปดเซียน หรือโป๊ยเซียนเป็นกลุ่มเซียนที่เป็นที่นิยมนับถือบูชาในหมู่ชาวจีนและชาวไทยเชื้อสายจีนอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่อดีตจนกระทั่งถึงปัจจุบัน

[5] Deme ad me ภาษาละติน แปลว่าจงมาหาข้า