ตอนที่ 5

ตอนที่ 5

“ขออภัยด้วยครับ ข้านึกอะไรไม่ออกจริง ๆ และข้าก็ไม่รู้จะไปไหนด้วย” บิงโก้พูดเซาโลถอนหายใจ

“โทษเจ้าก็ไม่ถูก เจ้าไม่ได้อยากคืนชีพมาซะหน่อย”

ทั้งสองเดินมาจนหนึ่งย่านหนึ่งในเขตเมือง บรรยายคึกคัก และเต็มไปด้วยโคมไฟสีแดง มันคือการแสดงให้เห็นว่าย่านนี่คือ ย่านโคมแดง[1] สถาณที่สำหรับบุรุษโดยแท้จริง เซาโลมองหาที่พัก  เขาเลยตัดสินเดินเข้าไปที่ร้านหนึ่ง แม่เล้าประจำร้านเห็นว่าเขาเป็นต่างชาติ ท่าทางสกปรอกมอมแมมเลยมายืนขว้าง

            “มาทำอะไร รู้มั้ยว่าที่นี่มันคือไหน นี่คือหอนางโลมชั้นสูงนะไม่ใช่ที่ที่คนสกปรอกอย่างเจ้าจะเข้ามาได้นะ ” เซาโลมองหน้าของแม่เล้าที่กำลังเหยียดเขาด้วยสายตาและสีหน้าอย่างชัดเจน

“อะไรหรือเจ้าฟังภาษาข้าไม่ออกหรือไง ที่นี่ไม่ต้อนรับคนต่างชาติสกปรกแบบเจ้าหรอกนะที่นี่รับแต่ขุนนางหรือพวกคนที่ร่ำรวยเท่านั้นล่ะ” แม่เล้าพูดและพยายามใช้ภาษากายบอกเขาไม่ให้เข้ามาที่นี่

“ข้าฟังที่เจ้าพูดออก” เซาโลจบล้วงกระเป๋าหยิบทองคำแท่งออกมา แม่เล้าถึงกับตาโต เปลี่ยนท่าทีทันที

            “โธ่! คุณชายค่ะ ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ เชิญเลยค่ะ”

            “อยากได้ ห้องพัก และอยากได้น้ำอาบแล้ว เลือดสด ๆ จากไก่หรืออะไรก็ได้ อย่าให้ใครยุ่งกับข้า” แม่เล้าทำหน้าประหลาดใจ กับสิ่งที่เซาโลสั่ง

“เลือดเหรอค่ะ ข้าไปหาได้จากไหนกัน” เซาโลหยิบทองให้อีกแท่งหนึ่ง

            “ค่ะ ๆ ได้ค่ะ เดี๋ยวจะจัดการให้เจ้าค่ะ”

            เซาโลหันไปทางบิงโก้แล้วพูดว่า

            “ไปไหนก็ไป ข้าเรียกแล้วค่อยมา” เซาโลพูด บิงโก้ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน เลยเลือกเดินไปรอบ ๆ เมืองเผื่อจะทำให้เขาจำอะไรได้บ้าง

            เมื่อเดินเข้าไป กลิ่นของสุรา และเครื่องสำอางลอยมาเตะจมูกของเซาโล และเสียงเพลงเสียงงหัวเราะของเหล่านางโลมและชายหนุ่มดังไปทั่ว เขาเห็นว่ามีหลายคนกำลังเล่นหมากรุก หมากล้อม

            “สนใจเหรอค่ะท่านที่นี่ ไม่ได้มีดีแค่เรื่องบนเตียงหรอกนะคะ ถ้าท่านอยากฟังเพลง หรือว่าเล่นหมากรุก หมากล้อมก็ได้นะ พวกนางน่ะมีฝีมืออยู่เหมือนกันนะคะ ที่นี่มีคนเล่นหมากรุกต่างชาติได้ด้วยนะคะ”

            “ไม่ต้องหรอก” เซาโลเข้ามาในห้อง และเห็นว่าพวกเขาเตรียมน้ำให้อาบแล้ว เซาโลอาบน้ำชำระร่างกาย เขายังคงใส่เสื้อผ้าแบบเดิม แต่ว่าเป็นชุดใหม่ หญิงรับใช้นำสุรา อาหารและเลือดมาให้ แต่เขาสังเกตุเห็นว่า เธอมีหน้าตาที่งดงามผิดกับสาวใช้คนอื่น ๆ แถมแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ดูมีราคาแพง ทำให้รู้ว่านางไม่ใช่เด็กรับใช้แน่ ๆ

            “ออกไป” เซาโลพูดเสียงดัง

            “คุณชายค่ะ คือท่านแม่อยากให้ข้ามารับใช้ท่าน น่ะคะ” นางพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ตอนนี้เซาโลตัวสั่น นางเข้าใจเซาโลกำลังต้องการนาง แต่นางคิดผิด

            “ออกไป !” เซาโลตวาดเสียงดังลั่น ทำให้นางโลมคนนั่นถึงผงะ สายของเซาโลตอนนี้มันดูน่ากลัวจน นางต้องรีบวิ่งออกมา เซาโลตะโกนเสียงดังลั่น

            “อย่าให้ใครมากวนข้าเด็ดขาด !”

คำเสียงของเขาทำให้คนทั้งหอสะดุ้งสุดตัว หลังพูดจบ เซาโลก็รีบยกเหล้าขึ้นดื่ม ตามด้วยเลือดสด ๆ

            “ใจเย็น ๆ ใจเย็นไว เราแค่ต้องการความสงบ”

            แต่ความสงบคงไม่ใช้ทางของเขา นางโลมคนนั้นวิ่งหน้าตื่นเข้าไปในห้องส่วนตัวอีกห้องหนึ่ง ซึ่งคนที่อยู่ในห้องนั้นคือ เถี่ยวเสี่ยวฟู่ เขามักจะมาเล่นหมากล้อมและฟังเพลงกับเหล่านางโลมเสมอ ๆ ด้วยฐานะทางการเงินที่เขามีจะมาที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเดือดร้อนอะไร แถมเขายังเป็นขวัญใจของเหล่านางโลม

            “เป็นอะไรไปเหรอ วิ่งหน้าตื่นมาเชียว” เพื่อนนางโลมคนหนึ่งถามขึ้นมา

            “เจอลูกค้าต่างชาติหน้าตาท่าทางน่ากลัวมาน่ะสิ คนอะไรก็ไม่รู้ น่ากลัวจริง ไล่ข้ายังกะหมูยังกะหมา” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ดูจะสนใจเลยถามต่อไปว่า

            “มีบุรุษที่ไหนกล้าไล่หญิงงามขนาดเจ้าเชียวเหรอ”

             “ค่ะคุณชาย ยังไม่พอนะคะ สั่งเลือดสด ๆ นี่ถ้าไม่ได้จ่ายหนักท่านแม่คงจะไม่ยอมให้เข้ามาหรอก พูดแล้วขนลุก ไม่รู้เป็นพวกขี้ยาหรือเปล่าก็ไม่รู้” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ ขมวดคิ้วเขารีบถามทันที

              “ไอ้คนนั้นหน้าตาเป็นยังไง”

                “ยังไงดีล่ะคะ ก็คนต่างชาตินั่นล่ะ ตัวสูง ๆ แต่มีผมสีดำนะ ตัวขาวแต่ดูซีด อ๋อ ! ที่ผมด้านหน้าถักเป็นเปียเล็ก ๆ เอาไว้ด้วยนะ” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ตะลึงงานนี้ไม่ผิดตัวแน่ เขาให้คนไปตามแม่เล้ามาทันที

                 “มีอะไรเหรอค่ะคุณชาย”

                  “ให้คนไปส่งข่าว กับท่านเฟิงต้ายงให้มาที่นี่เร็วเข้า แล้วที่นี่ มีพวกนักเลงคุมอยู่ใช่มั่ย ข้าอยากจะขอแรงพวกเขาหน่อย”

               “ก็พอมีนะคะคุณชายมีอะไรเหรอ”

                   “ไอ้คนต่างชาติที่เพิ่งไล่นางโลมของเจ้าออกจากห้องมันเป็น...นักโทษหนีคดี เราต้องจับตัวมันแล้วมันมีคนใช้มาด้วยหรือเปล่า” เถี่ยวเสี่ยวฟู่บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

                    “เห็นมาด้วยกันนะคะคุณชาย แต่ว่าเขาให้มันอยู่ด้านนอก” แม่เล้าพูดนางเริ่มกลัวแล้ว เพราะหากมีเรื่องในนี้ลูกค้าของนางได้หนีหมดแน่

                   “ไม่ต้องกลัวมันมีค่าหัว ถ้าท่านช่วยเรา ค่าหัวของมันจะเป็นของท่าน !”  เมื่อได้ยินว่ามันค่าหัว มีเหรอแม่เล้าจะไม่ตาโต รีบพูดว่า

                “ได้ค่ะท่านเดี๋ยว ข้าจะให้นักเลงประจำหอช่วยท่านด้วย”

                  เถี่ยวเสี่ยวฟู่ มาพร้อมกับนักเลงประจำหอซึ่งกลายเป็นมีหลายคนทีเดียวทุกคนล้วนมีร่างกายดูแข็งแรงหลายคนเป็นคนฝึกยุทธิ์ พวกเขามาล้อมหน้าห้องที่เซาโลอยู่

                 เซาโลนั่งอยู่ในห้องเขารู้สึกถึงว่าตอนนี้มีคนกำลังจะบุกเข้ามาจับเขาแน่ ๆ เซาโลจับอาวุธเอาไว้แน่น และเสียงพิณดังขึ้นมา กระแทกร่างเซาโลกระเด็นออกไปจากหอนางโลมตกจากชั้นสองแต่ว่าเขากลับพลิกตัวกลางอากาศ และลงพื้นในท่ายืน ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา

                 “เฮ้ย ! นี่มันคนในหมายจับนี่” เมื่อสิ้นประกาศชาวบ้านบางคนก็เดินเข้ามาหมายจะไปจับเซาโลแต่ว่าเขามีอาวุธในมือทำให้ คนไม่กล้าเข้าใกล้เท่าไหร่นัก พวกนักเลงคุมหอวิ่งมาพร้อมกับไม้พลอง

                “ไม่รู้ว่าเขาจ้างแกเท่าไหร่นะ แต่รีบไปซะไม่คุ้มหรอก” แต่เหมือนกับว่าพวกนักเลงจะไม่สนใจเท่าไหร่

                 “ไม่ต้องไปกลัวมันหรอก พวกเรามีคนเยอะกว่า และเดี๋ยวท่านมือปราบก็มาแล้ว จับมันเลย”

พวกนักเลง ชาวบ้านที่หวังเงินค่าหัววิ่งเข้ามา เซาโลตะโกนเสียงดัง

            “บิงโก!” บิงโกกระโดดออกมา จัดการพวกนักเลงทันที บิงโกออกมือออกเท้าด้วยความรวดเร็ว และจัดการพวกนักเลง ลงไปนอนกองกับพื้น เสียงพิณดังขึ้นมา ทำให้ร่างของเขากระเด็น เถี่ยวเสี่ยวฟู่เดินออกมาพร้อมกับพิณคู่ใจเลยดีดมันทันที

            “เสียงมังกรบัญชาแห่งแม่ทัพ” เกิดแรงกระแทกขึ้นมาอีก เซาโลโดนเข้าไปเต็ม ๆ เขากระเด็น รู้สึกเจ็บไปทั้งตัว เถี่ยวเสี่ยวฟู่ดีดพิณไปเรื่อย ๆ เสียงพิณทำให้เซาโลเข่าอ่อน เซาโลมองไปที่นิ้วของเถี่ยวเสี่ยวฟู่ เขาเหวี่ยงอาวุธไปทันที เถี่ยวเสี่ยวฟู่ใช้เสียงพิณสกัดอาวุธเอาไว้

            “คิดว่าจะทำอะไรเหรอ คราวนี้แล้วพวกข้าอาจประมาทไปหน่อยแต่คราวนี้ข้าจะจัดการเจ้าให้ได้”        เถี่ยวเสี่ยวฟู่ยังคงดีดพิณต่อไป แต่เซาโลรู้สึกได้แรงกระแทกมันเบาลงไปบ้างแล้ว ทำให้รู้ว่าหากใช้ท่านี้ติดต่อกันนาน ๆ พลังทำลายมันจะต้องลดลง  เขาเลยตัดสินใจลุกขึ้นมาแล้วพูดว่า

            “ดูกันสิแกกับข้าเนี่ย ใครมันจะหมดพลังก่อนกัน” เขาเหวี่ยงดาบอูรูมิในมือทำให้พวกนักเลงที่โดนเล่นงานได้แผลยาวกันไปหลายคน

            “อินรูโต๊ะ” ทุกคนที่โดนอาวุธของเขาทำให้เป็นแผล มีเลือดพุ่งออกมาจากบาดแผล เลือดเข้าปากของ เซาโล เถี่ยวเสี่ยวฟู่รีบดีดพิณ เข้าใส่แต่คราวนี้เซาโลเดินเข้าไปหาตรง ๆ เลย พลังเริ่มอ่อนลงเรื่อย ๆ การดีดพิณแต่ละครั้งของเขาต้องใช้พลังวัตรเป็นอย่างมาก เซาโลก็ฟาดอาวุธไปทันที เถี่ยวเสี่ยวฟู่รีบหลบ แต่พิณของเขาโดนทำลาย และเซาโลก็เข้ามาประชิดตัวและบีบของเขา

            “เลิกยุ่งกับข้าซะที ข้าไม่ใช่อะไรในแบบที่เจ้าคิดหรอกนะ” แต่ว่าเถียวเสี่ยวฟู่จับแขนของเขา

            “วิชาชิงพลังวัตร !”  นี่คือวิชาไม้ตายของเถี่ยวเสี่ยวฟู่วิชาชิงพลังวัตร สามารถดูดพลังวัตรของคนอื่น การใช้วิชาพิณของเขามันต้องอาศัยพลังวัตร ซึ่งหากรอให้ร่างกายฟื้นฟูเอง เขาจะเสียเปรียบจึงได้เรียนวิชานี้เพิ่มอีกอย่างหนึ่ง แต่ว่าการดูดพลังของเซาโลทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด พลังที่เข้ามา มันมากเกินไป ร่างกายของเขาปรับไม่ได้ เฟิงต้ายงมาถึงก็เอากระบี่แทงเข้าร่างของเซาโลพอดี ทำให้เซาโลปล่อยร่างของเถี่ยวเสี่ยวฟู่ลงเฟิงต้ายงรีบถอยออกมา อวี่จิ้งเซียง คังหวั่นฟาง ซุ่นมู่ซาน ตามมาสมทบพอดี ซุ่นมู่ซานรีบไปดูอาการของเถี่ยวเสี่ยวฟู่

            “เฮ้ย อะไรเนี่ยทำไมร่างของเจ้ามีพลังวัตรอัดแน่นขนาดนี้”

            “ข้าลองไปดูดพลังวัตรของมัน มันมีพลังวัตรมากเหลือเกินข้าไม่เคยเจอใครมีพลังขนาดนี้เลย” เถี่ยวเสี่ยวฟู่พูด ซุ่นมู่ซานรีบสกัดจุดเพื่อช่วยเขาจัดการพลังวัตร

            ตอนนี้ เซาโลกำลังต่อสู้กับเฟิงต้ายง อวี่จิ้งเซียงกำลังจะไปร่วมสู้ด้วย แต่บิงโก้โดดมาขว้างเอาไว้เธอเลยต้องสู้กับเขาแทน คังหวั่นฟางซัดยันต์ไปแปะร่างของบิงโก้ ทำให้อ่อนแรงลงไป และอวี่จิ้งเซียง ฟาดร่มใส่ทำให้ร่างของบิงโก้กระเด็นไป และคังหวั่นฟางก็ร่ายเวทย์ ยันต์เกิดไฟลุกขึ้นมา และซัดไปทางเซาโล เขารีบหลบ

               ทำให้เซาโลเปิดช่องว่าง โดนกระบี่แทงเข้าไป เต็ม ๆ ทำให้เซาโลต้องถอย และคังหวั่นฟางก็เอายันต์ซัดไปแปะร่างของเซาโลพลังของยันต์ทำให้เขาเจ็บปวดและอ่อนแรงลงไป ตอนนี้ทั้งร่มและกระบี่จ่อตรงหน้าของเขาแล้ว บิงโก้กำลังจะช่วยแต่โดนยันต์แปะเพิ่มทำให้ไปช่วยไม่ได้

                “ไปกับเราซะเซาโลอย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่านี้เลย” เฟิงต้ายงพูด คังหวั่นฟางเห็นยันต์ที่เริ่มจะไหม้แล้ว

                  “ถอยออกมาก่อน” ยังไม่ทันไร เซาโลก็เหวี่ยงอาวุธไปอีกทุกคนหลบ เขากำลังจะหนีแต่ว่า อวี่จิ้งเซียง แทงร่มมาเซาโลหลบได้อย่างหวุดหวิด เซาโลโจมตีสวนไป อวี่จิ้งเซียงโดนโจมตีอาวุธหลุดจากมือ เป็นโอกาสให้เซาโลจับเธอเป็นตัวประกัน

                   “เอาล่ะอย่าเข้ามาไม่งั้น ฉันเชือดคอแม่นี่แน่” เหล่ามือปราบชะงัก อวี่จิ้งเซียงกัดฟันด้วยความโกรธ วงแขนอันแข็งแรงของเซาโลล็อกคอของเธอเอาไว้ เธอกระแทกศอกเข้าที่ไปอกของเซาโลเต็ม ๆ แรงกระแทกทำให้เซาโลเจ็บเป็นโอกาสทำให้ คังหวั่นฟาง เอายันต์จำนวนมากสะกดเขาเอาไว้ คราวนี้ได้ผล เขาอ่อนแรงลง    จริง ๆ จนยืนไม่ได้ บิงโก้กำลังจะเข้ามาช่วย

                 “ไป หนีไปก่อน” เซาโลร้องสั่งบิงโก้รีบกระโดดหนีไป คังหวั่นฟางกำลังจะตามไป

                  “ไม่ต้องตามเราได้ตัวมันแล้ว เจ้านั่นไม่ใช่เป้าหมายของเรา” เฟิงต้ายงรีบพูดห้าม

                      “แต่มัน อาจจะไปทำร้ายคนอื่นนะคะ” คังหวั่นฟางพูดขึ้นมา

                    “ยังไงเราจัดการเจ้านี่ก่อนดีกว่า มันเป็นหัวหน้าและเป้าหมายหลักของเรา” เฟิงต้ายง เอากระจกแปดเหลี่ยมส่องเขา ทำให้พลังลดลงไปอีก พวกมือปราบท้องที่มาถึงแล้ว และจับตัวของเซาโลไปทันที ส่วนเรื่องเงินรางวัล นั่นจ่ายเป็นตั๋วเงิน[2]ให้กับแม่เล้าไป ซึ่งนางก็พอใจกับเงินรางวัลมันคุ้มค่าหน้าต่างที่พังไป

                 เซาโลโดนจับขังในห้องขังที่เต็มไปด้วยยันต์ มีกระแปดเหลี่ยมส่องเขาตลอดเวลา และมียามเฝ้าสี่คน ที่นี่คือห้องขังของศาลประจำเมือง พวกมือปราบที่เฝ้าเขาอยู่ มองเขาด้วยสายตาแปลกใจราวกับเห็นของแปลก ก็แน่ล่ะชาวต่างชาติมาโดนขังแบบนี้ ไม่ได้มีให้เห็นบ่อย ๆ หลายคนที่นี่ก็เพิ่งเคยเห็นต่างชาติด้วย สี่มือปราบมาดูเซาโล

              “ท่านอ๋องสั่งให้ย้ายเจ้าไปที่ เมืองอี๋โจว ให้ความร่วมมือกับพวกเราจะดีกว่านะ บอกมาว่าจะสกัดโอสถทิพย์ออกมาได้ยังไง” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา เซาโลมองมือปราบทั้งสี่

“ข้าบอกแล้วไง ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์โวย แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ามันคืออะไร ไอ้พวกบ้า ปล่อยข้าไปซะ”

อวี่จิ้งเซียงเริ่มคิดว่า เขาไม่ได้โกหกหรอก แต่เชื่อว่าถามไปเซาโลก็ไม่ตอบอยู่ดี

            “เจ้าให้ความร่วมมือดีกว่า ตอนนี้ไม่ใครช่วยเจ้าได้หรอก”

เซาโลไม่ตอบ สี่มือปราบเลยต้องเดินออกจากห้องขังไป

            “ท่านอ๋องคิดอะไรอยู่ถึงให้ขนมันไปแบบนั้นเกิดมันหลุดก็อันตรายมากเลยนะ” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา

            “คงอยากจะทำให้เป็นความลับนั่นล่ะ และการสกัดยาก็ต้องทำให้ได้ก่อนนำไปถวายฮ่องเต้ ขืนเอามันเข้าเมืองหลวงหรือเข้าวังเลยได้มีปัญหาใหญ่แน่ ๆ” ซุ่นมู่ซานอธิบาย

[1] ย่านโคมแดง (Red Light District) คือพื้นที่ในเมืองที่มีธุรกิจเกี่ยวกับ เพศ เช่น การค้าประเวณี ซ่อง และสถานบันเทิงวาบหวิว โดยมีชื่อเสียงจากแสงไฟสีแดงที่ส่องสว่างตามหน้าต่าง เพื่อดึงดูดลูกค้าและอำพรางใบหน้าผู้ขายบริการ 

[2] ตั๋วเงินจีนโบราณคือ "เงินบิน" (Flying Cash) ในสมัยราชวงศ์ถัง ซึ่งเป็นใบตราสารที่พ่อค้าใช้แทนเงินสดเพื่อความสะดวกในการเดินทางไกล โดย ตั๋วเงินนี้วิธีใช้ง่ายมาก กล่าวคือเพื่อความสะดวกในการซื้อสินค้า ผู้จ่ายเงินจะเขียนตั๋วสั่งจ่ายเงิน คนถือตั๋วก็ไปรับแลกเงินที่สำนักงานรับฝากเงินของเอกชน ทำหน้าที่คล้ายๆธนาคารในปัจจุบัน