เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 4 2/2
วันที่เผยแพร่:
2026-02-03 09:46:04“เจ้านั่นเป็นปีศาจครับ ไม่ใช้โอสถทิพย์แน่ ๆ” ซุ่นมู่ซานยืนยันหนักแน่น แต่อ๋องหลี่หวู่หมิงกลับ ชูเนื้อปลาปักเป้าขึ้นมา
“รู้ใช่มั้ยว่ามันมีพิษ”
“ครับ/ค่ะ” ทั้งสี่ตอบพร้อมกัน
“แล้วทำไมคนยังกินมันล่ะ” พูดจบท่านอ๋องก็กินปลาเข้าไป
“ก็เพราะเรารู้วิธีปรุงมันเจ้าคะ ถ้าปรุงเป็นมันก็จะเป็นอาหารชั้นเลิศ” อวี่จิ้งเซียงตอบคำถาม
“แล้วมู่ซานร่างกายมนุษย์ก็ทำยาได้ใช้มั้ย” ท่านอ๋องถามต่อไป
“ใช่ขอรับ แต่ก็ต้องรู้วิธี และหลายอย่างก็ผิดศีลธรรมเกินกว่ามนุษย์จะรับได้” ซุ่นมู่ซานตอบคำถาม
“งั้นเป็นไปได้มั้ยล่ะ โอสถทิพย์ก็อยู่ในตัวของเจ้าคนต่างชาตินั่น แค่ต้องสกัดออกมาสินะ และเชื่อว่ามันต้องรู้วิธีแน่ ๆไปเอาตัวมันมาให้ได้”
“แต่มันจะเสี่ยงแล้วอาจทำให้มีคนตายนะพะยะค่ะ” เฟิงต้ายงค้านขึ้นมา
“แล้วถ้าฮ่องเต้สวรรค์คตตอนนี้ แล้วถ้า ไอ้ขันทีนั่นได้ไปล่ะจะเป็นยังไง นี่เป็นการทำเพื่อบ้านเมืองนะ ยังไงก็ไปตามหาซะ ศิษย์สำนักกงเยวี่ยนเหนือนั่นจะช่วยพวกเราต่อมั้ย” ท่านอ๋องถามเสียงเรียบเฉย
“คิดว่าน่าจะช่วยต่อนะครับ เราจะเจรจาอีกที ที่จริง พวกเขาก็เสียนายเหมือนกันล่ะ ที่งานนี้ไม่สำเร็จ ส่วนทางใต้นี่บอกตรง ๆ ว่าไม่ควรไว้ใจแล้วครับ เล่นหนีไปก่อนเลย” เถี่ยวเสี่ยวฟู่พูด
“แต่เราอาจจะจับเป็นมันไม่ได้แล้วนะครับ” เฟิงต้ายงรีบพูดขึ้นมา
“แค่ให้มันยังหายใจก็พอแล้วล่ะ ไม่ก็ให้เอาซากมันให้ได้ เราจะหาทางสกัดยาจากตัวมันเอง เราพอทำได้มั้ย มู่ซาน”
“ไม่แน่ใจขอรับ แต่เชื่อว่าพวกหมอหลวงอาจจะรู้ก็ได้” ซุ่นมู่ซานพูดขึ้นมา
“ข้าอยากจะเอาผิดพวกเสียงสวรรค์จริง ๆ เลยคะท่านอ๋อง มันพาคนมาตายแบบนี้” อวี่จิ้งเซียงพูดด้วยเสียงเศร้า ๆ
“ยากนะ เพราะพวกมันจะอาจว่าเจ้าลัทธิไม่ได้รู้อะไรด้วยน่ะสิ พวกเจ้าก็เร่งมือหน่อยก็ดีนะ เพราะว่าตอนนี้เรื่องโอสถทิพย์เนี่ย มันอาจจะกระจายไปทั่วแล้วก็ได้ รีบจับตัวมันมาให้เร็วที่สุดก็แล้วกันนะ ” อ๋องหลี่หวู่หมิงพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“ข้าขอแนะนำนะท่าน อ๋องเจ้านี้มันฆ่าคนได้โดยไม่ลังเลแบบนี้เราปิดประกาศจับมันไว้ดีกว่านะคะ บอกว่ามันนักโทษแหกก็ได้ ตั้งเงินรางวัลนำจับเอาไว้ด้วย มันจะไม่มีที่ให้ซ้อนตัวได้ พวกเราจำหน้ามันได้” อวี่จิ้งเซียงเสนอ อ๋องหลี่หวู่หมิงนิ่งคิดแล้วพูดว่า
“จัดการตามนั้นเลย”
“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งสี่รับคำพร้อมกัน
หลังจากออกมาจากตำหนัก ก็มาเจอคังหวั่นฟางที่ที่พักของนาง เธอกำลังร่ายมนตร์และเสกยันต์ เพื่อให้เอาไว้ต่อสู้กับปีศาจนั่น
“แน่ใจนะ แม่นางคัง ว่าจะช่วยพวกเราต่อ” อวี่จิ้งเซียงถามอีกครั้งหนึ่ง คังหวั่นฟางพยักหน้า
“ค่ะ นี่เป็นคำสั่งของอาจารย์ และข้าส่งข่าวไปแล้วล่ะ บรรดาศิษย์ของสำนักแต่ ข้าไม่คิดว่าเราจะจับเป็นได้นะ”
“ข้าเข้าใจ ยังก็ขอบคุณนะ พวกเราจะพยายามทำให้ดีที่สุดก็แล้วกัน” เฟิงต้ายงพูด และกังวลกับการไล่ล่าครั้งนี้
อีกด้านหนึ่ง สำนักกงเยวี่ยนใต้ เยี่ยตงลิ้วกำลังคุกเข่าต่อหน้า ชายร่างผอมสูง ไว้หนวดเครายาวคน เขาคือ อู๋ซาน ที่ออกจากการเข้าฌาน แล้วพอได้ทราบเรื่องที่เยี่ยตงลิ้วทำพลาด พาลูกศิษย์ไปตายก็โกรธจัด การผิดพลาดครั้งนี้ทำให้เหล่าศิษย์ในสำนักหลายคนถึงกับลาออกจากสำนักกันเลยทีเดียว
“นี่จะบอกว่าพวกเจ้าไปจับปีศาจแล้ว ทำพลาดพาคนไปตายด้วยเหรอ แล้วเจ้ายังจะหน้าด้านหนีมาอีกเหรอ”
“คือว่า ท่านเจ้าสำนัก...ข้าไม่คิดว่ามันจะร้ายกาจขนาดน่ะขอรับ”
“อย่ามาแก้ตัว เจ้าน่ะมันทำสำนักเสื่อมเสียมาตั้งเท่าไหร่แล้ว นี่ถ้าข้าไม่เห็นว่า เจ้าอยู่กับข้ามานานข้าขับเจ้าออกจากสำนักไปแล้ว เจ้านี่มันแถมยังจะมาเสียหน้าต่อหน้าทำสำนักทางเหนืออีก !” อู๋ซานพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ
“ปีศาจแบบไหนกัน เจ้าถึงได้พาคนไปตายขนาดนี้”
“ไม่ทราบเหมือนกันครับ ไอปีศาจของมันแปลกประหลาดข้าไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วก็เหมือนมันจะมาจากต่างชาติครับ” เยี่ยตงลิ้วรีบพูด
“ไม่เคยเห็นมาก่อน นี่เจ้ารับงานยังไง ไม่เก็บข้อมูลก่อนห่ะ ! แล้วมาเจอปีศาจต่างชาติอีก” อู๋ซานพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธกว่าเดิม
“คือมันเป็นงานมาทางการครับ ข้าเลยคิดว่าน่าจะสร้างซื่อให้พวกเราได้” เมื่อได้ยินคำนี้ อู๋ซานถึงสะดุ้งแล้วรีบถามว่า
“แน่ใจเหรอว่าเป็นงานจากทางการ”
“แน่สิครับ ก็เป็นพวก สี่มือปราบเฟิงเถียวอวี่ซุ่นน่ะครับ” อู๋ซานนิ่งคิด คนของทางการ มาจ้างพวกเขางานนี้ไม่ธรรมดาแล้ว
“แล้วเขาสั่งจับเป็นเจ้าปีศาจนั่นด้วยเหรอ”
“ใช่ครับ ท่านอาจารย์ ใช่ไอ้ปีศาจนั่น มันรักษาร่างกายตัวเองได้ด้วยนะครับ และก็มันมีเจียงซือตัวหนึ่งตามมันด้วย” เยี่ยตงลิ่วรีบบอกทันที
“เจียงสือทำไมกัน”
“เจียงสือตัวนั้นพูดได้ครับ” อู๋ซานได้ยินก็ถึงกับอุทานออกมา
“สมัยก่อน อาจารย์ข้าเคยเล่าเรื่องตำนานโอสถทิพย์ให้ฟังว่า สามารถทำให้คนตายคืนชีพได้ โอสถทิพย์ ! เกิดมาแล้วเหรอเนี่ย สั่งระดมศิษย์เราจะไปล่ามัน หากได้โอสถทิพย์มาครอบครองพวกเรานี่ล่ะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง”
“อาจารย์ท่านแน่ใจเหรอขอรับ ข้าว่า....”
“หุปปาก ! สั่งอะไรก็รีบไปทำเถอะ เราต้องกู้ชื่อสำนักที่แกทำบ่นบี้”
“ขอรับท่านอาจารย์”
ที่ลัทธิเสียงสวรรค์ เจ้าลัทธิคือ ชายหนุ่มคนหนึ่ง หน้าตางดงามราวกับเทพบุตร เขามีใบหน้าที่อ่อนเยาราวกับชายแรกรุ่นแต่ความจริงอายุของเขามากแล้ว แต่ก็ยังดูอ่อนวัยอยู่ กำลังนำทุกคนสวดมนตร์อยู่ มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอมีหน้าตางดงามราวนางฟ้านางสวรรค์ เธอคือ เฮยเหอเซียนกู[1]หนึ่งในอวตารของแปดเซียน
“ท่านเจ้าลัทธิ” นางพูดขึ้นมา เจ้าลัทธิเสียงสวรรค์หันมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“มีอะไรเหรอ เซียนกู่” เฮยเหอเซียนกูทำหน้าตาเหมือนตกอยู่นภวังค์ก่อนที่จะส่ายหัวเพื่อตั้งสติ
“เฮยเถี่ยวก๋วยหลี่ โดนเจ้าปีศาจนั่นฆ่าไปแล้วค่ะ”
เสียงสวรรค์เงียบไปและพูดว่า
“จงอย่ากลัว เขาไม่ได้ตายเปล่า เดี๋ยวถึงวันที่เราได้ครองแผ่นดิน เขาจะกลับมา เขาไม่ได้ตายแค่กลับที่สวรรค์เท่านั้น จงเชื่อข้า และส่งข่าวให้พวกเราที่เหลือเราต้องชิงโอสถทิพย์มาให้ได้”
“ค่ะท่าน ข้าขอให้เหล่าคนรักของข้าช่วยเรื่องนี้ด้วย” นางรับคำ
“บัญชาสวรรค์ จงจำไว้ ทุกอย่างที่ข้าสั่งให้ทำคือ บัญชาสวรรค์”
อีกด้านหนึ่ง เซาโรกำลังเดินทางโดยไม่มีจุดหมายเลย ไปกับบิงโก้ ซึ่งเขาได้บอกกับเซาโรว่า
“นายท่านควรหาชุดเปลี่ยนสักหน่อยนะครับ แต่กายแบบคนต่างชาติแบบนี้ มันจะกลายเป็นจุดสนใจเปล่า ๆ”
“ไม่จำเป็นหรอกหน้าข้ารูปร่างข้า ใครเห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนที่นี่ แต่เจ้าเนี่ยน่าทำไมจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ไม่รู้ว่าจะมาตามข้าทำไมกัน” เซาโรบ่น
[1] เหอเซียนกู เป็นหนึ่งเทพแปดเซียนเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว มักถือดอกบัวบาน ดอกไม้แห่งความใจกว้างและเปิดเผย
บทล่าสุด
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย 15/2
เขารีบจับอาวุธและฟาดไปอีกครั้ง โดนที่เข้าที่แสกหน้าของหลี่หวู่หมิงเต็ม ๆ และยังโดนกระหน่ำฟาดไม่หยุด ความเจ็บปวดแผ่เข้ามาเต็มร่างของหลี่หวู่หมิง จนเลือดอาบไปทั้งตัว เนื้อหลุดจนเห็นกระดูกหลายจุด เซาโลหยุดการโจมตีแล้ว“ทำไมทำไม ข้าแพ้แบบนี้ ทำไมกัน ข้าได้พลังมาแล้ว ทำไมกัน แผ่นดินต้องเป็นของข้าสิ”เซาโลมองที่หลี่หวู่หมิงแล้วพูดว่า “พลังที่เจ้าเลือก มันเป็นของปีศาจเป็นคำสาป ยังไงก็ไม่เกิดเรื่องดี ๆ กับเจ้าหรอกนะ เอาจริง ๆ เจ้าน่ะแค่อยากได้อำนาจไม่ได้อยากช่วยเหลือใครจริง ๆ หรอก” “แต่เจ้าก็มีพลังแบบนี้เหมือนกัน” หลี่หวู่หมิงเถียง “นั่นคือคำสาปข้ายังไม่รู้เลยว่าข้าจะจบแบบไหน”หลี่หวู่หมิงได้ยินแบบนั้นก็เริ่มรู้ว่า ที่ผ่าน ๆ มา เขาอ้างบ้านเมืองมาตลอดความจริงเขาอยากได้อำนาจเอาไว้ใช้ซะเอง จึงได้เงียบไปเป็นการรอรับความตาย เซาโลฟาดดาบแส้ซ้ำลงไปหัวของหลี่หวู่หมิงขาดกระเด็นไปแล้ว ทหารหลวงมาล้อมเซาโลเอาไว้ แต่อวี่จิ้งเซียงตามมาด้วย เลยรีบห้าม “เขามากับข้า”ทหารหลวงลดอาวุธลง อวี่จิ้งเซียงมองร่างของหลี่หวู่หมิงที่กลายเป็นผงไปแล้ว เธอก็นึกเสีย
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย 15/1
ตอนที่ 15ซุ่นมู่ซานส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ข้าไม่เอาแล้วล่ะ พอกันที ข้าเป็นมือปราบ เป็นหมอ สู้กับคน รักษาคน ข้าไม่ได้จะมาต่อสู้กับปีศาจแบบนี้” “นี่ท่านหมายความว่าอะไร ท่านจะไม่ต่อสู้แล้วเหรอ” “ข้าขอโทษ ตอนนี้ข้าไม่กล้าแม้แต่จะกำหมัด ตอนที่พี่เฟิ้งตาย ข้าเพิ่งเคยเห็นเขามีสีหน้าหวาดกลัวขนาดนั้น แล้วหลังจากนั้นพี่เฟิ้งก็กลายเป็นปีศาจไร้ความรู้สึกให้ข้าไปต่อสู้อีกเหรอ ข้าไม่ไหวจริง ๆ เรื่องการต่อสู้แบบนี้ข้าทำไม่ได้แล้ว แต่ข้าจะคอยรักษาคนเจ็บคนป่วยต่อไปก็แล้วกัน มันก็ถือว่าเป็นช่วยชาติ ช่วยประชาชนได้เหมือนกันล่ะ ข้าไม่คิดจะเอาชีวิตไปแลกหรอกนะ เพราะข้าจะช่วยคนอื่นได้มากกว่าถ้าข้ามีชีวิตอยู่ต่อไป” ซุ่นมู่ซานตอบ อวี่จิ้งเซียงมองซุ่นมู่ซานแม้ว่ามันอาจไม่ใช่อย่างที่นางต้องการ แต่นางก็เข้าใจเขา ยังไงคนเราก็รักตัวกลัวตายทั้งนั้น “งั้นข้าขอให้ท่านโชคดีแล้วกันนะ ขอให้รักษาคนให้ได้มาก ๆ ก็แล้วกัน” อวี่จิ้งเซียงพูด “เจ้าเองก็ด้วย ข้าขอให้โชคดีและปลอดภัยนะ และข้าช่วยได้แค่นี้” หลังอวยพรเสร็จเขาก็ส่งขวดยาให้“นี่ยาถอนพิษ อาจช่วยเจ้าได้ข้าขอล
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย 14/2
“อินรูโต๊ะ !”เลือดพุ่งออกมาจากแผลที่ข้อมือของเฮ่ยหลู่ต้งปิง เข้ามาในปากของเซาโล แขนของเฮ่ยหลู่ ต้งปิงถึงกับชาจนขยับไม่ได้ กระบี่เหรียญที่แทงร่างของเซาโลกระเด็นหลุดจากร่าง เฮ่ยหลี่ต้งปิงเสียเลือดไปมากจนยืนไม่อยู่ เซาโลเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เฮ่ยหลู่ต้งปิงอ่อนแรงจนทำอะไรไม่ได้แล้ว เซาโลฟาดอาวุธเข้าไปที่คอของเฮ่ยหลี่ต้นปิง หัวเขาขาดกระเด็น อวี่จิ้งเซียงเธอต้องคอยหลบ กู่และใช้ร่มจัดการ แต่อยู่ ๆ เธอก็หน้ามืดเข่าอ่อน และคนที่อยู่ใกล้ ๆ อีกหลายคนก็มีอาการแบบเดียวกัน “รู้ตัวช้านะ เจ้าสูดลมพิษของข้าไปแล้ว ไม่ต้องกลัวหรอกไม่ถึงตายหรอก แต่เจ้าไม่รอดจากกู่ของข้า แน่ ๆ ” เมื่อเฮ่ยเหอเซียงกู่พูดจบ กู่ทั้งฝูงก็กำลังจะเล่นงานอวี่จิ้งเซียง แต่ว่า เหล่ากู่โดนอาวุธของเซาโลทำลายไปทั้งหมดแล้ว “แก ! ทำไมพิษมันไม่ได้ผล” เฮ่ยเหอเซียงกู่ตกใจมาก “คิดว่าข้าเป็นมนุษย์หรือไงจะได้แพ้พิษนี่” มีกู่ตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเซาโล เขาใช้ปากกัดมันเคี้ยวก่อนจะคายออกมา “รสชาติไม่ได้เรื่องเลย นึกว่าจะเผ็ดกว่านี้ซะอีก” เฮ่ยเหอเซียงกู่เริ่
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย 14/1
ตอนที่ 14 “อะไรกัน ใจร้อนจังนะพ่อหนุ่ม แค่กอดเองจะอะไรนักหนาเหรอ ไม่รู้เหรอว่าพวกเรากับท่านอ๋องเป็นอะไรกัน” อลิซพูดจบก็กลับไปอยู่ข้าง ๆ ท่านอ๋องเหมือนเดิม “หมายความว่าอะไรกันขอรับท่านอ๋อง” เฟิ่งต้ายงพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ อลันกับอลิซเลยผลัดกันจูบท่านอ๋องต่อหน้าทั้งสามคน ทั้งสามทำไม่หน้าถูก ตะลึงกับภาพที่เห็น “ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ ท่านอ๋องเป็นของพวกเราไงล่ะ” อลันพูดและส่งสายตาไปให้ทั้งสาม อลิซก็เหมือนกันทำให้ทั้งสามคนขนลุกแปลก ๆ “อย่าได้แปลกใจไป สองคนนี่ได้มอบพลังให้กับข้า” ท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงพูดน้ำเสียงของเขาดูล่องลอย “ท่านใช้โอสถทิพย์ไปแล้วเหรอขอรับ” ซุ่นมู่ซานพูดด้วยความตื่นเต้น ทั้งอลันและอลิซส่งเสียงหัวเราะดังลั่น “แหม ๆ ไม่น่าจะเรียกว่าใช้หรอกนะ เราแค่มีความสุขด้วยกันจะดีกว่านะ” อลิซพูดพลางไปนั่งตักของท่านอ๋อง “แปลว่าท่านจะเอาพลังไปรักษาฮ่องเต้สินะขอรับ” เฟิงต้ายงพูดด้วยสายตาแห่งความหวัง ท่านอ๋อง หลี่หวู่หมิงนิ่งไปก่อนจะพูดว่า “คิดว่าข้าจะเอาพลังนี่ไปช่วยฮ่องเต้ขี้โรคนั่นจริง ๆ เหรอ”เม
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย 13/2
“เด เม อัด เม” ดาบแส้อาวุธคู่กายกลับมาอยู่ในมือของเซาโล เขามองไปที่ทั้งสี่ แล้วเรียกหาบิงโก้ แต่กลับไม่เสียงตอบรับ เซาโลเลยวิ่งไปที่อีกห้องด้วยความเร็วทำให้ทั้งสี่ลงมือไม่ทัน “ตามมันไปเร็วเข้า” เฟิ่งต้ายงพูด ทุกคนตามไปทันทีเซาโลเข้ามาให้ห้องหนึ่ง มีพวกสาวกอยู่นั้นกลุ่มหนึ่ง เขาเห็นร่างของบิงโก้โดนตัดแขนขา ตัวถูกเกี่ยวเอาไว้ เซาโลโกรธจัดฟาดฟันอาวุธใส่พวกสาวกนั่นทันที พวกเขาได้แผลยาวกันทุกคน“อินรูโต๊ะ” เลือดพุ่งเข้ามาในปากของเขา และเขาก็ปล่อยบิงโก้ลงมา ตอนนี้บิงโก้มองเขา แล้วพูดว่า“นายท่านปลอดภัยแล้วสินะขอรับ”“ยังจะมาห่วงข้าทำไม ไม่ดูตัวเองก่อนล่ะ” เซาโลพูดแม้น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบเฉย แต่หากมองตาเขา ดี ๆ ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความเศร้า เขาก้มและพยายามต่อแขนขาคืนกับให้กับบิงโก้ เถียวเสี่ยวฟู่กำลังดีดพิณเพื่อใช้เสียงพิณเล่นงานแต่ อวี่จิ้งเซียงห้ามเอาไว้ก่อน“ตอนนี้เขาไม่เป็นอันตรายหรอก เชื่อสิ ให้เขาได้บอกลากันเถอะ”ไม่ว่าเซาโลจะทำยังไงก็ต่อแขนขาคืนให้บิงโก้ไม่ได้ “พวกมันใช้อาคมตัดร่างกายข้า มันต่อคืนไม่ได้หรอกขอรับ อย่าพยายามเลย” บิงโก้พูดทำให้เซาโลนิ่งไปพักใหญ่ ตั้งแต
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย 13/1
ตอนที่ 13 “โอะ ๆ ก็เอาสิขอรับ ก็เป็นการประกาศให้โลกรู้ไปเลยท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ โดยคนต่างชาติพรากพรหมจรรย์ทางทวารไปแล้ว พวกข้าน่ะไม่มีอะไรให้เสียหรอกนะขอรับ แต่ท่านล่ะเป็นยังไงน่า” อลันพูดขึ้นมา ท่านอ๋องถึงกับพูดไม่ออก เหมือนใครเอาน้ำเย็นมาสาดจนชาไปทั้งตัว ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงไหนก็อายถึงนั้น ชื่อเสียงของท่านอ๋องจะไม่เหลือชิ้นดี เผลอ ๆ อาจทำให้ท่านต้องถูกปลดจากตำแหน่งไป ไม่อาจโดนประหารไปเลย เลยก็ได้ เพราะสำหรับเชื่อพระวงศ์แล้วนี่มันเรื่องเสื่อมเสียที่สุดแล้ว ท่านอ๋องไม่มีทางเลือก อลิซหัวเราะคิก ๆ คัก ๆ อยู่ตรงหน้า “พวกเจ้าหลอกข้า อำนาจอะไรนั่นไม่มีจริงสินะ” อ๋องหลี่หวู่หมิงโวยวายเสียงดังลั่น น้ำตาไหลออกมาด้วยความคับแค้นใจ “อย่าพูดแบบนั้นพวกเรารักษาคำพูดเสมอนะขอรับ ท่านอ๋องเอาล่ะ ตามสัญญา ลุกขึ้นสิขอรับ” อลันพูดขึ้นมาเมื่อไม่มีทางเลือกอะไรอีกแล้ว หลี่หวู่หมิงลุกขึ้นมาอย่างว่าง่าย อลันไปยืนด้านหลังและกอดท่านอ๋องจากด้านหลังส่วนอลิซกอดท่านอ๋องจากหน้า กลายเป็นว่าตอนนี้ท่านอ๋องอยู่อ้อมกอดของทั้งสองคน แต่มันกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยสักนิด ตรงกันข้า
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย บทที่ 4 1/2
ตอนที่ 4แต่สำหรับเซาโลมาช่างหนวกหูซะจริง ๆ แต่ก็ไม่อยู่สถานการณ์ที่จะโวยวายอะไรได้ อวี่จิ้งเซียงมอง เห็นว่าเขามีผิวขาวแต่มันดูซีดเหมือนคนป่วย ตาเป็นสีแดงเหมือนกับเลือด แต่ที่สะดุดตาของนางที่สุดคงเป็นผมด้านหน้าของเขา
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย 3 2/2
ทุกคนมองมาที่เขาเป็นตาเดียว ทั้งคังหวั่นฟานและเยี่ยตงลิ้วรู้สึกถึงไอปีศาจที่มากกว่าที่เคยเจอมาในครั้งไหน ๆ“เจ้านี่มันอะไรเนี่ย ทำไมไอปีศาจถึงได้มากขนาดนี้” เยี่ยตงลิ้วกลัวจนตัวสั่น “นี่พวกแกต้องการอะไรจากข้าหรือไง ถึงได้ก่อกวนข้าอยู่ได้เนี่ย” ชายที่ถูกเรียกว่านายท่านพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อห
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย ตอนที่ 3 1/2
ตอนที่ 3“ก็ไม่แปลกนี้ เจียงสือน่ะ คือการเอาพลังปีศาจใส่ในร่างศพนะ แต่มันเป็นพลัง อ่อน ๆ แค่ให้เคลื่อนไหวได้เท่านั้นล่ะ” เถียวเสี่ยวฟู่พูดขึ้นมา นางสั่งลูกศิษย์ให้ตั้งโต๊ะพิธี เธอเอาเข็มทิศวางไว้บนโต๊ะพร้อมกับเศษหีบ เธอเริ่มร่ายมนตร์บางอย่าง เข็มทิศกับเศษหีบหลอมรวมกันทันที “ตอนนี้เข็มทิ
อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย ตอนที่ 2/2
เขาตะโกนเสียงดังฟังแล้วเหมือนกับสัตว์ร้ายกำลังคำราม ทุกคนสัมผัสได้ถึงจิตสังหาร เขาหันมาทางเจียงสือแล้วพูดว่า “บิงโก! บิงโก! ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าอย่าให้ใครมากวนตอนข้ากำลังนอน” “ขอโทษครับนายท่าน” เจียงสือหรือในชื่อบิงโก รีบพูดทันหลายคนแปลกใจเพราะว่าชายตรงหน้าดูแล้ว
บางทีคุณอาจจะชอบ
ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก
ซูเล่อเหยียน6.4K viewsภารกิจนางร้ายในเกมจีบหนุ่ม ทำไมมันเฮงซวยขนาดนี้
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า2.3K viewsภรรยาข้าคือนางร้าย
malinee2.5K viewsDEVIL'S CURSE ต้องคำสาป
-Something2.0K viewsเกิดใหม่ครั้งนี้ฉันเป็นเจ๊ใหญ่
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.4K viewsเหตุใดตัวร้ายถึงหน้าตาดีกว่าพระเอก
ซูเล่อเหยียน1.6K viewsทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่ทุกคนสาป!
ยี่สิบห้าเมษา ฯ.500 viewsสตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง
ซูเล่อเหยียน4.4K views
