บทที่ 9

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระจกใสของหอสมุดประชาชนใจกลางเมือง ทอประกายระยิบระยับตกกระทบลงบนพื้นไม้ขัดมัน บรรยากาศภายในเงียบสงบและเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ที่ลอยเคว้งคว้างตามลำแสง ท่ามกลางความเงียบงันของมุมหนังสือหายาก

เชอเอม สาวออฟฟิศรุ่นพี่สุดแซ่บในชุดเดรสสั้นเข้ารูปอวดสัดส่วนเย้ายวน กำลังเดินหอบกองเอกสารและรายงานการประชุมเล่มหนาเตอะที่เพิ่งหาข้อมูลเสร็จเข้ามาด้านใน ตั้งใจจะนำมาตรวจสอบและจัดเก็บเข้าแฟ้มให้เรียบร้อยก่อนจะกลับไปเคลียร์งานต่อที่บริษัท

แต่ขณะที่เธอกวาดสายตาไล่ดูป้ายหมวดหมู่เพื่อหาโต๊ะทำงานเงียบๆ สายตาก็เหลือบไปสะดุดเข้ากับร่างของสมศักดิ์ หนุ่มเนิร์ดปีหนึ่งรุ่นน้องคนสนิทจากคอนโดเดียวกัน

ร่างสูงในชุดไปรเวทสวมแว่นตากรอบหนาเตอะกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับการทบทวนตำราเรียนคอมพิวเตอร์อย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ที่โต๊ะตัวมุมลึกสุดลับตาคน บรรยากาศรอบตัวดูเงียบเชียบและเรียบร้อยตามประสาเด็กเนิร์ดขี้อายทั่วไป

ทว่า ทันทีที่เห็นแผ่นหลังคุ้นเคยนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์พราวระยับก็ผุดขึ้นที่มุมปากของเชอเอมทันที

ภาพความทรงจำอันเร่าร้อนและดุดันเมื่อคืนตอนที่โดนเด็กเนิร์ดคนนี้จับกระหน่ำซอยขยี้ร่องสวาทจนบวมเป่ง แถมยังรัวลิ้นร้อนละเลียดเลียซดน้ำรักจนแตกคาโต๊ะทำงานในห้องพักส่วนตัวยังคงติดตรึงชัดเจนอยู่ในหัวสมอง

ทำให้เนื้อตัวที่ถูกลมแอร์กระทบเมื่อครู่กลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความสั่นสะท้านและความต้องการที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความเงียบสงบของห้องสมุด

เชอเอมวางกองเอกสารในมือลงบนโต๊ะว่างใกล้ๆ เสียงกระดาษกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนจะสาวเท้าเดินน่องสะโพกย้อยเย้าตรงเข้าไปหารุ่นน้องที่กำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่หลังกองตำราโดยไม่ทันตั้งตัว

"มานั่งหลบมุมอะไรคนเดียวคะเด็กดี"

เชอเอมเอ่ยกระเส่าชิดริมใบหูขาวสะอาด จนสมศักดิ์สะดุ้งสุดตัวรีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจผ่านกรอบแว่นหนาเตอะ ลมหายใจสะดุดกักเมื่อกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยโชยเข้าแตะจมูกพร้อมกับเรือนร่างสะบึมของรุ่นพี่สาวที่เบียดชิดเข้ามาใกล้จนแทบเกยทับ

ยังไม่ทันที่หนุ่มเนิร์ดปีหนึ่งจะได้เอ่ยปากทักทายหรือตั้งคำถาม เชอเอมก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาแล้วออกแรงดึงร่างของรุ่นน้องให้ลุกขึ้นเดินตามทันที เธอพาเดินเลี้ยวหลบเข้าไประหว่างชั้นหนังสือไม้สูงทึบโซนในสุดของห้องสมุด ซึ่งเป็นมุมอับลับตาคน ไร้ซึ่งเงาของนักศึกษาหรือเจ้าหน้าที่เดินผ่านสัญจร

ทันทีที่ดันร่างแกร่งของสมศักดิ์จนแผ่นหลังแนบติดกับชั้นหนังสือไม้ เชอเอมก็ส่งยิ้มพราวระยับด้วยพิษสวาท มือเรียวเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อทำงานของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นชุดชั้นในลูกไม้ซีทรูเปิดเป้าลามกที่ไร้การปกปิด อวดกลีบเนื้ออวบอูมสีหวานฉ่ำที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำรักเยิ้มไหลย้อยส่งกลิ่นคาวกามตลบอบอวลเคล้ากับกลิ่นกระดาษเก่า

สมศักดิ์ตาโตค้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อถูกลากตัวมากระแทกแผ่นหลังติดกับชั้นหนังสือไม้ทึบ กลิ่นคาวสวาทและฟีโรโมนหอมหวานที่พวยพุ่งออกมาจากชุดชั้นในลูกไม้เปิดเป้าพุ่งเข้าปะทะจมูกเต็มแรง จนสมองที่เคยมีแต่ตัวหนังสือคอมพิวเตอร์ขาวโพลนในพริบตา ความทรงจำอันเร่าร้อนดุดันเมื่อคืนย้อนกลับมาทับซ้อนจนร่างกายร้อนรุ่ม สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ใต้ความขี้อายเริ่มตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง

ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้เอ่ยทักทาย เชอเอมก็โน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากสวยลงบนกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ

จ๊วบ~!

ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากของรุ่นน้องอย่างดุเดือดและเร่าร้อน สมศักดิ์สะดุ้งเฮือกก่อนจะเปิดปากรับสัมผัสอันดุดันนั้นด้วยความกระสันซ่าน ทั้งคู่ดูดเรียวลิ้นเกี่ยวพันกันจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอายเล็ดลอดออกมาไม่ขาดสาย ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุด

แว่นตากรอบหนาเตอะที่สวมอยู่ทำให้ดวงตาหลังเลนส์ของเด็กหนุ่มดูไร้เดียงสาและซื่อจนน่าแกล้ง เส้นผมที่ตัดสั้นรับกับกรอบหน้าคมคายยิ่งขับเน้นให้บุคลิกภายนอกของเขาลแลดูเป็นเด็กเนิร์ดเรียบร้อย ขี้อาย และไม่มีพิษมีภัยต่อโลกภายนอก

ไม่มีใครในห้องสมุดคาดคิดเลยว่าภายใต้ลุคเฉิ่มเชยและท่าทางเงอะงะประหม่าเวลาอยู่ต่อหน้าผู้คนนั้น จะซ่อนความดุดันและเร่าร้อนเอาไว้เบื้องหลังจนมิดชิด

ทว่าเมื่อสลับเข้ามาในมุมอับหลังชั้นหนังสือที่เงียบงัน ลิ้นร้อนชื้นของหนุ่มเนิร์ดกลับรุกไล่ตวัดเกี่ยวพันกับเรียวปากอิ่มของรุ่นพี่สาวอย่างจัดจ้านและชำนาญ

มือหนาภายใต้เสื้อยืดตัวโคร่งเอื้อมขึ้นประคองท้ายทอยของคนพี่ไว้แน่น บังคับองศาให้ริมฝีปากอ้าเปิดรับสัมผัสล้ำลึกที่ทั้งดูดดึงและคว้านชิมความหวานอย่างตะกละตะกลาม ท่ามกลางบรรยากาศชวนเสียวสันหลังวาบที่ไม่รู้ว่าจะมีใครเดินเข้ามาเจอเมื่อไหร่

จุ๊บบ... จ๊วบบบ!