ย้อนกลับมา

ความมืดมิด ทำให้นางไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้ แต่ก่อนที่นางจะนึกย้อนมามันเกิดเรื่องใดขึ้น แล้วตอนนี้ตัวนางอยู่ที่ใด ก็ถูกมือหนาดึงรั้งร่างที่กำลังนั่งอยู่ของนางกลับเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

“เป็นอันใด ยังไม่เช้าเลย หรือว่าเจ้าฝันร้าย”

ราวกับฟ้าผ่าลงมา เมื่อนางได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอีกครั้ง มันเป็นน้ำเสียงของบุรุษที่นอนเคียงข้างนางมาถึงสามปี หรูเซียนได้แต่นิ่งอึ้ง กำลังนึกย้อนว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่

เหตุใดตัวนางถึงได้ย้อนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง และตอนนี้มันคือตอนไหนกัน นางแต่งงานกับเขามานานเพียงใดแล้ว เรื่องโทษของบิดานาง เกิดขึ้นแล้วหรือยัง

ลู่เหลียงเห็นว่านางนอนตัวแข็งทื่อ ถามอะไรก็ไม่ตอบ จึงได้ชันตัวขึ้นมามองดูนาง “เซียนเซียน เจ้าเป็นอันใดไป” เขาลูบใบหน้าที่เย็นเหยียบของนาง

“ท่านพี่...” นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ไม่ให้ด่าทอเขาออกมา “ข้าแต่งงานกับท่านมานานเพียงใดแล้วเจ้าคะ”

“หืม” ลู่เหลียงลืมตาขึ้นเต็มตา มองใบหน้างามที่ซีดขาวในความมืด “สองปีกว่าแล้ว เหตุใดเจ้าถึงได้ถามเช่นนี้กับข้า หรือว่า...เจ้าจำไม่ได้” เขากดจมูกสูดดมที่ซอกคอของนาง

หรูเซียนอยากจะดันหัวของเขาออกใจจะขาด แต่นางจำต้องแข็งใจ ปล่อยให้เขาสูดดมซอกคอและดึงนางเข้าไปสวมกอดเอาไว้

สองปีกว่า แสดงว่าเรื่องทั้งหมดยังไม่เกิดขึ้น นางต้องคิดหาหนทางทำให้ชะตากรรมของบิดาและตระกูลลั่วต้องไม่เป็นเช่นที่ชาติที่แล้วอีก

“ข้าฝันร้าย พรุ่งนี้ข้ากลับไปค้างที่บ้านเดิมนะเจ้าคะ” นางแสร้งกอดตอบเขาและออดอ้อนขอกลับบ้านเดิม

“เช่นนั้น...ข้าไปค้างกับเจ้าด้วยดีหรือไม่”

“ไม่ต้อง!!! เออ...” นางลูบหน้าอกของเขาอย่างเอาใจ เมื่อรู้ว่าใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวเกินไป ลู่เหลียงเองก็แปลกใจกับความเปลี่ยนแปลงของนางเช่นกัน “ท่านพี่มีงานมากมาย ข้าจะรบกวนได้อย่างไร ข้าไปพักพูดคุยกับท่านแม่ให้หายคิดถึงเพียงสองวันก็กลับแล้วเจ้าค่ะ” นางถูใบหน้ากับซอกคอเขาอย่างออดอ้อน

“เจ้าจะปล่อยให้ข้านอนเพียงลำพังหรือ” เขาเชยคางนางให้ขึ้นมามอง

“ข้าเหงาจนเก็บไปฝัน อยากจะไปเล่นกับอวี่เออร์ด้วย”

“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า” พอเอ่ยเรื่องเด็กขึ้นมา เขาไม่อาจมอบให้นางได้ก็ต้องยอมปล่อยให้นางไปค้างที่บ้านเดิมเพื่อเป็นการปลอบใจนางแทน

หรูเซียนพอส่งลู่เหลียงไปทำงานแล้ว นางก็สั่งให้เสี่ยวจิ่วสาวใช้ที่นางพามาจากบ้านเดิม รีบเก็บข้าวของเพื่อกลับจวนตระกูลลั่ว

“ฮูหยิน ท่านจะไปพักกี่คืนกันแน่เจ้าคะ เหตุใดถึงให้ข้าเก็บเสื้อผ้าไปมากเพียงนี้”

“ไม่ต้องถามเร่งมือเข้า เครื่องประดับที่ท่านพี่ซื้อให้ ไม่ต้องเก็บไปสักชิ้นเดียว” นางโยนปิ่นมู่ตานที่หยิบออกมาจากกล่องเครื่องประดับนาง ลงไปในกล่องเครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้งเสียงดัง

เสี่ยวจิ่วไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮูหยินต้องทำเช่นนี้ ตอนเช้ายังส่งนายท่านไปทำงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอยู่เลย แต่พอหันหลังก็เหมือนจะย้ายกลับบ้านเดิมเสียอย่างนั้น แต่ถึงจะสงสัยก็ต้องทำตามคำสั่งของหรูเซียนอย่างเลี่ยงไม่ได้

หรูเซียนนำไปเพียงเสื้อผ้าของนาง และเครื่องประดับที่นางนำมาตอนที่แต่งเข้าจวนเว่ย แต่ถึงจะเพียงแค่นั้นของนาง ก็มากถึงห้าหีบใหญ่เลยทีเดียว

พ่อบ้านเว่ยที่เห็นสาวใช้ยกหีบขึ้นรถม้าก็รีบวิ่งมาสอบถามหรูเซียน “ฮูหยินท่านจะไปค้างจวนลั่วกี่คืนขอรับ” จากข้าวของที่เห็นดูเหมือนนางจะไปค้างเป็นเดือน มิใช่เช่นที่นายท่านสั่งความเอาไว้

“เพียงสองสามวันเท่านั้น” นางตอบเลี่ยงๆ แล้วขึ้นไปนั่งรออยู่ที่รถม้า

พ่อบ้านและบ่าวไพร่คนอื่นได้แต่แปลกใจ มันจะเพียงแค่สองสามวันจริงหรือ ได้แต่ย้อนนึกว่านายท่านกับฮูหยินทะเลาะอะไรกันหรือไม่ แต่ก็ไม่เคยเห็นพวกเขาทะเลาะหรือขึ้นเสียงใส่กันเลยสักครั้ง

หรูเซียนนางให้คนไปแจ้งที่ตระกูลลั่วเอาไว้แล้วว่านางจะกลับไปค้างที่บ้านเดิม จวนเว่ยกับจวนลั่วอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ช่วงถนน พอนึกถึงระยะห่างจวนทั้งสองที่ไม่ได้ไกลกันมาก ก็อดจะโมโหจนต้องหัวเราะออกมาไม่ได้

ลู่เหลียงยอมซื้อจวนใหม่ เพื่อให้นางได้อยู่ใกล้บิดามารดา หากคิดถึงจะได้กลับมาหาได้บ่อยๆ เหอะ!!! นางแต่งงานมาสามปี กลับบ้านเดิมนับด้วยนิ้วมือได้ เขายอมให้นางกลับบ่อยอย่างที่พูดเสียที่ไหน และทุกครั้งก็มีเขาติดตามไปด้วย นางก็หลงคิดว่าเขาเอาใจใส่นาง