ข้าไม่คิดจะฆ่าท่าน

ภายในเรือนมืดสนิท จนเขาที่เดนก้าวเข้ามาอดที่จะแปลกใจไม่ได้ พอจุดเทียนเพิ่มความสว่างในห้องนอน ก็ต้องตกใจ เมื่อพบหรูเซียนนางแต่งกายและแต่งหน้าเสียงดงามอมยิ้มมองมาทางเขาอยู่

“หึหึ ข้าคิดว่าท่านพี่จะไม่กลับจวนเสียแล้ว” นางเอียงคออย่างน่าเอ็นดู เหมือนเช่นที่เคยผ่านมา

มีเพียงดวงตาที่บวมแดงของนางที่บ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้มาหนักมากเพียงใด ลู่เหลียงเดินเข้าไปจะดึงตัวนางมาสวมกอด แต่นางเบี่ยงตัวหลบไปอยู่ด้านข้างเสียก่อน

“เหตุใดถึงได้แต่งตัวเช่นนี้” ชุดที่นางสวมใส่ เขาเพิ่งจะมองให้ดี ถึงได้รู้ว่ามันคือชุดที่นางสวมในวันแต่งงาน

“ไม่งามหรือเจ้าคะ” เห็นว่าเขาไม่ตอบนางจึงเริ่มพูดต่อ “ข้าเพิ่งได้รู้เรื่องบางอย่างมา อดจะคิดถึงคืนวันแต่งงานไม่ได้ นึกถึงคำที่ท่านบอกจะดูแลข้าเป็นอย่างดี ไม่ให้ข้าเสียใจ” นางหันหน้าหนีปาดน้ำตาทิ้ง

“เซียนเซียน” เขาเอื้อมมือจะคว้าตัวนาง แต่คว้าเอาไว้ไม่ได้

“วันนี้หวงซีเยว่มาช่วยให้ข้าตาสว่าง”

“นางพูดสิ่งใดกับเจ้า” น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“หึหึ ใจร้อนเสียจริง หรือว่า...ข้าแตะต้องนางไม่ได้” นางเอียงคออย่างหยอกล้อ

“มิใช่เช่นที่เจ้าคิด เซียนเซียน” เขาเดินหนึ่งก้าว นางถอยหนึ่งก้าว เขาถึงได้หยุดห่างจากนางสามก้าว จ้องมองนางอย่างปวดใจ

“ใช่แล้ว มันไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคิด ข้าคิดผิดมาโดยตลอด เว่ยลู่เหลียง ท่านเลือดเย็นนัก วางแผนล้มล้างตระกูลข้ามาตั้งแต่แรก หลอกให้ข้ารักท่านจนหมดใจ แม้แต่เรื่องโรคบุรุษที่ไม่อาจร่วมหอได้ ท่านก็หลอกข้ามาถึงสามปี ท่านช่าง...ต่ำช้ายิ่งนัก” น้ำตาของนางไหลออกมาอย่างสุดจะกลั้น ก่อนจะปาดมันทิ้งอย่างไม่ไยดี

“ตอนที่ข้าเห็นหวงซีเยว่ ข้าอดจะนึกสงสัยไม่ได้ ของแทนใจของคนรักของนาง ช่างเหมือนกับข้าวของที่ท่านมอบให้ข้าทุกสิ่ง ข้าพยายามคิดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว...คำพูดของนางยิ่งตอกย้ำข้า นางรู้เรื่องทุกสิ่งในจวนเว่ย ราวกับว่านางแอบอยู่ใต้เตียงในห้องนอนของข้ากับท่าน รู้แม้กระทั่ง...ท่านไม่เคยบอกรักข้าเลยสักครั้ง”

ลู่เหลียงอ้าปากจะเอ่ยพูดสิ่งใด แต่ถูกการกระทำของหรูเซียนยับยั้งเอาไว้เสียก่อน “ท่านจำมีดสั้นเล่มนี้ได้หรือไม่” นางหยิบขึ้นมาโบกเบาๆ

“หากอยากแทงข้า ก็ทำได้เลย ข้าไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น” สีหน้าเขาไม่มีความกลัวเลยสักนิด

หรูเซียนดึงปลอกของมันทิ้งลงพื้น เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา พร้อมทั้งยกมีดสั้นขึ้นมาให้เขาเห็นถนัด “ท่านจำสิ่งที่ข้าเคยพูดได้หรือไม่” นางไม่รอให้เขาพูด “ข้าไม่คิดจะฆ่าท่าน แต่ว่า...” นางไม่ได้พูดต่อ

หรูเซียนถอยหลังออกไปสองก้าว มองหน้าลู่เหลียงอย่างแน่วแน่ ภายในอกของลู่เหลียงกระตุกวูบ เขาเอื้อมมือจะไปคว้ามีดสั้นในมือของหรูเซียนก็ไม่ทันเสียแล้ว

“เซียนเซียน!!!” เขาทำได้เพียงร้องตะโกนเรียกชื่อนาง

เมื่อหรูเซียนนางใช้มีดสั้นที่เขาเคยมอบให้ปาดคอของตนเอง จนเลือดกระเด็นมาถูกใบหน้าและเสื้อผ้าของลู่เหลียง

ร่างของนางล้มลงช้าๆ โดยมีลู่เหลียงเข้ามาประคองเอาไว้ ปากของนางพึมพำออกมาโดยไร้เสียง ในเมื่อท่านต้องการล้างตระกูลลั่ว นั่นก็รวมถึงตัวข้าด้วย

“เหตุใดต้องทำเช่นนี้ ข้าไม่เคยคิดอยากให้เจ้าตายเลยเซียนเซียน ข้าอยากให้เจ้าอยู่ข้างข้า ตามหมอ!!! ตามหมอเร็วเข้า” เขาตะโกนราวกับเสียสติ

ทั้งๆ ที่รู้ว่าสตรีในอ้อมกอดไม่อาจช่วยชีวิตเอาไว้ได้แล้ว แต่ก็ยังหวังว่าจะช่วยนางเอาไว้ได้

หรูเซียนค่อยๆ หลับตาลง พร้อมกับลมหายใจที่หมดไปของนาง นางอยากจะหัวเราะใส่หน้าเขาที่อยากจะให้นางอยู่เคียงข้าง ทั้งๆ ที่สังหารบิดาของนาง ทำให้คนในตระกูลถูกเนรเทศไปพร้อมกับเสียงสาปแช่ง

คำพูดมากมายของลู่เหลียงล้วนไม่เข้าหูของนางอีกแล้ว หรูเซียนทิ้งเรื่องโหดร้ายเกินกว่าที่ตัวนางจะรับไหวทั้งหมดเอาไว้เบื้องหลัง ได้แต่ยินยอมปล่อยให้ลู่เหลียงได้แต่งหวงซีเยว่เข้าจวนหลังจากความตายของนางอย่างสมใจ

เฮือก!!! หรูเซียนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด อย่างแรกที่นางทำ คือจับไปที่คอของตนเอง ก็พบว่ามันไม่ได้มีบาดแผลที่นางใช้มีดสั้นปาดคอของตนเอง จึงได้เริ่มมองสำรวจสิ่งที่อยู่รอบตัว