จะร้องก็ร้องไป ข้าจะผ่า!

“นี่เป็นวิธีการแก้แค้นที่ฉลาดที่สุดเลยเจ้าค่ะ”

เหมยตูกล่าวออกมาทั้งที่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความอึ้งงัน แต่ถึงกระนั้นก็เดินออกไปเพื่อนำตัวแม่ทัพมู่เข้ามารับการรักษา

“พวกเจ้าจะทำอะไร”

มู่หรงเฉินกัดฟันถามเสียงแข็งเมื่อเห็นสตรีทั้งสองตรงเข้ามาหาด้วยสีหน้าจริงจัง ถึงแม้จะปวดท้องเจียนตายแต่ก็ไม่ยินยอมให้ผู้ใดแตะต้องตัว

จ้าวลี่อิงนั่งยองอยู่ข้างกายเขา

“ข้าจะรักษาท่าน ยินยอมไปด้วยกันแต่โดยดีเถิด”

“มิต้องมายุ่งกับข้า”

ถึงแม้จะใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อต้องการเปล่งเสียงอันดุดันน่าเกรงขาม ทว่าสิ่งที่ทำได้ก็เพียงแต่ส่งเสียงแหบพร่าอย่างเจ็บปวด

ถึงแม้ว่าจ้าวลี่อิงจะได้ยินเต็มสองหู ทว่านางกลับเลิกแขนเสื้อขึ้นแล้วพยักหน้าให้กับเหมยตู

“ช่วยหน่อย”

จ้าวลี่อิงจับแขนทั้งสองข้างของอีกฝ่ายเอาไว้โดยมีเหมยตูรีบวิ่งไปคว้าข้อเท้าทั้งสองข้าง ท่ามกลางเสียงร้องโวยวายและทุลักทุเล ทว่าในที่สุดก็สามารถนำบุรุษผู้แข็งแกร่งวางลงบนแคร่ไม้ไผ่ได้ด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ

“เจ้า!”

“ข้ากำลังช่วยเหลือชีวิตท่านอยู่นะ”

หญิงสาวกล่าวออกมาพร้อมกับเปิดอุปกรณ์ผ่าตัดออก แน่นอนว่าก่อนที่ชายหนุ่มจะได้ไหวตัวทัน เหมยตูก็เข้ามาจับแขนทั้งสองข้างของอีกฝ่ายให้กางออกแล้วมัดอย่างแน่นหนา

“มัดให้แน่น”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!” เหมยตูเองก็ตอบออกมาอย่างกระตือรือร้นเช่นเดียวกัน

ว่าแล้วก็เหลือบมองดูร่างของคนที่พยายามขัดขืนอย่างมีความสุข คนเช่นนี้พูดจาอธิบายเหตุผลการรักษาไปก็เปล่าประโยชน์

“พวกเจ้าคิดจะทำอะไร”

“ท่านแม่ทัพ ให้ความร่วมมือด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

ใบหน้าของมู่หรงเฉินดำคล้ำ รู้สึกอับอายเป็นอย่างมากที่ไม่สามารถต่อต้านแรงของสตรีได้

เหตุใดต้องมาปวดท้องต่อหน้าพวกนางด้วยเล่า!

“เอาล่ะ ก่อนอื่นข้าจะให้ท่านหมดความรู้สึกไปก่อนถึงจะเริ่มการผ่าตัดได้”

ตอนนี้ยาชาที่นำมาจากอนาคตหมดอายุไปแล้ว สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คงมีแต่ใช้สมุนไพรโบราณที่มีฤทธิ์ทำให้หมดสติไประยะเวลาหนึ่งก็น่าจะทดแทนกันได้

“คุณหนู ถ้าหากว่ามีเรื่องผิดพลาดขึ้นมา...”

ถึงแม้เจ้านายของตนจะแสดงท่าทีมั่นอกมั่นใจถึงเพียงนั้น ทว่าการรักษาที่โหดร้ายโดยการใช้มีดผ่าร่างกายของมนุษย์เช่นนี้นับเป็นศาสตร์ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

หรือว่าบางทีอีกฝ่ายอาจจะคับแค้นใจจนลวงท่านแม่ทัพมาลงมือสังหาร?

“ข้าไม่พูด เจ้าไม่พูด ก็มิมีผู้ใดล่วงรู้ว่าพวกเราทำอะไร ถ้าหากผิดพลาดก็นำไปฝังเสีย”

“พวกเจ้าจะทำอะไรข้า!”

ไม่ไหวแล้ว! น่าอับอายเหลือเกิน เหตุใดเขาถึงได้รู้สึกว่ากำลังถูกพวกนางวางแผนอำพรางศพเขาอยู่

ไม่ได้...ถึงแม้จะต้องตายเพราะปวดท้องก็เป็นศพต่อหน้าพวกนางไม่ได้!

จ้าวลี่อิงระบายรอยยิ้ม

“ท่านปวดท้องหนักเพราะไส้ติ่งอักเสบ ก่อนที่มันจะแตกจนท่านติดเชื้อตาย ข้าจะผ่าเอามันออกมา” ไม่พูดเปล่ายังค่อยๆ หยิบมีดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “แต่ท่านจะต้องดื่มโอสถให้หมดความรู้สึกไปก่อน มิเช่นนั้นมันจะเจ็บมาก”

นางวิปลาสไปแล้ว!

สิ่งที่อีกฝ่ายกล่าวออกมามู่หรงเฉินไม่เข้าใจเลยสักนิด เขารู้แต่เพียงว่าตอนนี้หญิงสาวกำลังจะใช้มีดขนาดเล็กกว่าดาบเขาร้อยเท่านั้นกรีดลงที่ร่างกายของเขา

“ถ้าหากนั่นคือการรักษาจริงอย่างที่เจ้าว่า มิจำเป็นต้องให้ยาระงับความรู้สึกข้า”

ในสนามรบเมื่อถูกลูกธนู ก็ต้องนำออกโดยการใช้มีดกรีดหัวลูกศรออกมา ความเจ็บปวดเช่นนั้นเป็นสิ่งที่เขารับไหวอยู่แล้ว

“ถึงแม้ข้าจะไม่ชอบหน้าท่าน แต่ข้าก็ชื่นชมในความดื้อด้านของท่านอยู่นะ” จ้าวลี่อิงวางมีดลงแล้วหันไปรับถ้วยโอสถจากเหมยตูมาถือเอาไว้ “แต่ท่านเชื่อเถอะว่าความเจ็บปวดครั้งนี้มันมากมายกว่าครั้งไหนๆ”

“มิจำเป็น!”

มู่หรงเฉินขบเม้มริมฝีปากแน่นดวงตาแข็งกร้าว

“ข้าจะตามใจท่านก็แล้วกัน”

จ้าวลี่อิงวางยาลงก่อนจะเดินเข้ามาปลดเสื้อผ้าของชายหนุ่มออกอย่างเบามือ เหมยตูมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตื่นตระหนกไม่คิดว่าคุณหนูของตนจะลงมือแก้ผ้าบุรุษได้อย่างหน้าตาเฉย

“คุณหนูเจ้าคะ”

“ไม่ต้องห่วง แค่หน้าท้องเท่านั้น”

หญิงสาวใช้ผ้าขาววางทาบลงไปก่อนจะเริ่มลงมือท่ามกลางสีหน้าซีดเผือดของมู่หรงเฉิน

“อ๊ากกก”

ชายหนุ่มเปล่งเสียงออกมาก่อนที่จะแน่นิ่งไป

ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด การผ่าตัดทั้งที่ความรู้สึกครบถ้วนเช่นนี้ก็นับว่าโหดร้ายเกินไปอยู่ดี

นี่ขนาดนางแอบทาสมุนไพรที่มีฤทธิ์คล้ายยาชาเฉพาะที่ไปให้แล้วนะ!

-----------------------------------------------------------------------------------------------

ตายแล้วหรือยัง ศพเขาน่าเวทนาเกินไปหรือไม่?

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวทำให้มู่หรงเฉินไม่กล้าลืมตาขึ้นมา ทว่าความปวดที่เกิดขึ้นทำให้เขาเผลอส่งเสียง มือขยับไปจับบริเวณท้องของตัวเองตามสัญชาตญาณ

ความเจ็บปวดภายในลดน้อยลงแล้ว ยามนี้หน้าท้องของเขามีผ้าหนาๆ พันอยู่โดยรอบอีกด้วย

“โฮ่ง!”

เสียงของลัคกี้ทำให้มู่หรงเฉินยอมเปิดตาขึ้นมอง แน่นอนว่าภาพที่อยู่ตรงหน้าก็คือห้องเล็กๆ บนแคร่ตัวหนึ่งเหมือนกับยามที่เขาหมดสติไปไม่มีผิด

ร่างสูงใหญ่พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง มองดูสุนัขตัวโตที่กระดิกหางให้เขาพร้อมกับแลบลิ้นออกมา

“เจ้าสุนัขน่าตายตัวนี้ ออกไปให้พ้นหน้าข้า”

“โฮ่ง”

ไม่รู้ว่าเจ้าสัตว์เดรัจฉานตัวนี้ฟังสิ่งที่เขากล่าวรู้เรื่องหรืออย่างไรมันถึงได้ขานรับออกมาครั้งหนึ่งแล้วหมุนตัวเดินหลบหลีกไป

หากแต่แทนที่มันจะออกไปให้พ้นหน้าเขาอย่างที่พูด เจ้าสุนัขกลับคาบถุงผ้าเล็กๆ ถุงหนึ่งมายืนอยู่ข้างเตียง สายตาของมันจ้องมองไปที่อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร

ชายหนุ่มหยิบสิ่งที่ลัคกี้คาบมาเปิดดู พบว่าภายในมียาลูกกลอนสามเม็ดอยู่ภายใน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นคำสั่งของผู้ใด

“ข้ามิกิน”

เขาโยนถุงผ้าทิ้งไปยังมุมห้องทันทีก่อนจะลุกขึ้นยืน ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวขาไปไหนขากางเกงก็ถูกลัคกี้อ้าปากงับเอาไว้

“หากมิอยากตายก็อย่ามายุ่งกับข้า”

มู่หรงเฉินเค้นเสียงเหี้ยม สะบัดลัคกี้ออกไป

“โฮ่ง!”

ชายหนุ่มก้าวเดินได้เพียงสามก้าวก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาเจรจาต่อรองกับสุนัขตัวหนึ่งด้วย

“เจ้า”

“โฮ่ง”

ลัคกี้วิ่งไปคาบถุงผ้ากลับมาส่งให้ หางกระดิกไหวอยู่ตรงหน้า นั่นทำให้ร่างสูงใหญ่ได้แต่มองอย่างจนใจ

ในที่สุดเพราะไม่ต้องการกลายเป็นคนวิปลาสยืนคุยกับสุนัขต่อไป มู่หรงเฉินก็ยอมรับถุงผ้านั่นมาเทยาทั้งสามเม็ดใส่ในมือแล้วป้อนใส่ปากตนเองภายในครั้งเดียว

“แค่นี้ก็เพียงพอแล้วกระมัง”

“โฮ่ง”

ไม่รู้ว่านั่นเป็นคำชมเชยหรือไม่ แต่หลังจากนั้นเจ้าสุนัขตัวใหญ่ก็ยินยอมเปิดทางให้เขาเดินออกไปแต่โดยดี

ฝ่ามือของเขากุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้ เดินออกไปภายนอกใบหน้าดุร้าย เขามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่ผู้คนจำนวนมากกำลังต่อแถวกันอยู่ภายใต้หลังคามุงจาก

ส่วนทางด้านจ้าวลี่อิงที่กำลังตั้งใจฟังเสียงปอดของชายชราผู้หนึ่งก็ชะงักลงเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เดินจ้ำอ้าวมายืนอยู่ตรงหน้า

“ท่านตาไปรอรับโอสถที่กระท่อมหลังนั้นเถิด”

“ขอบใจท่านหมอ”

จ้าวลี่อิงพูดคุยกับคนไข้ของตนอีกเล็กน้อยก่อนที่ชายผมสีดอกเลาผู้นั้นจะเดินจากไป

“ท่านฟื้นแล้วหรือ”

จ้าวลี่อิงช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างยินดี ถึงแม้อีกฝ่ายจะหมดสติไปถึงสามวันแล้วแต่ในที่สุดก็สามารถมายืนถลึงตามองนางเช่นนี้ได้ ก็นับว่าการผ่าตัดสำเร็จลุล่วงแล้ว

ที่เหลือก็คอยสังเกตบาดแผล ติดตามเรื่องการควบคุมการติดเชื้อเท่านั้น

“ท่านมาก็ดีแล้ว ท่านนำใบสั่งยานี่ไปให้เหมยตูที่กระท่อมเก็บสมุนไพรตรงนั้นหน่อยเถอะ”

“เหตุใดข้าจะต้องทำ”

มู่หรงเฉินกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ แทนที่นางจะขอโทษให้เขาละเว้นชีวิตของนางโทษฐานที่ล่วงเกินร่างกายแม่ทัพ แต่นางกลับชี้นิ้วสั่งเขาหน้าตาเฉย

“ท่านเจ็บแผลหรือ ข้าให้ยาแก้ปวดท่านไปแล้วนี่” จ้าวลี่อิงเลิกคิ้วขึ้น “ไม่เป็นไร หน้าที่นี้อย่างไรเสียก็เป็นของลัคกี้อยู่แล้ว”

หน้าที่ของลัคกี้?

“ลัคกี้!”

“โฮ่ง”

สุนัขที่แสนน่ารักตัวเดิมวิ่งกระโจนเข้ามาหาอย่างรวดเร็วพร้อมกับคาบกระดาษที่หญิงสาวยื่นออกไปข้างหน้าอย่างคล่องแคล่วแล้ววิ่งจากไป

นาง...

นางให้เขาทำหน้าที่ของสุนัข?

ชายหนุ่มเค้นเสียงในลำคอออกมาครั้งหนึ่ง ถึงแม้เขาจะข่มขู่ให้นางหวาดกลัวเขา แต่ดูเหมือนนางจะไม่ได้รับรู้เลยสักนิด

“ยืนอยู่ทำไมเล่า นั่งลงแล้วก็ช่วยจดสมุนไพรที่ข้าสั่ง เรื่องตัวอักษรท่านคงร่ำเรียนมากระมัง”

นี่เป็นงานยากสำหรับนางเลยก็ว่าได้ ตัวอักษรในยุคนี้และยุคที่นางจากมามีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากจนนางต้องเริ่มจดจำตัวอักษรใหม่ทั้งหมด ในช่วงระยะเวลาที่มีอยู่อย่างจำกัด นางจึงเลือกจดจำเฉพาะอักษรที่ใช้บ่อยเท่านั้น

“เหตุใดข้าจะต้องทำ”

ชายหนุ่มยังย้ำถามประโยคเดิม คราวนี้สีหน้าของเขาดำคล้ำไปด้วยโทสะ

“ค่าตอบแทนที่ข้ารักษาท่านอย่างไรเล่า”

“ข้ามีเงินทองมากมายที่จะตอบแทนเจ้า”

“เหตุใดท่านถึงเข้าใจอะไรยากนัก” จ้าวลี่อิงขมวดคิ้วพร้อมเปิดฝากระปุกไม้ขึ้น “ข้ามิได้ร้อนเงิน”

มู่หรงเฉินกัดฟันกรอด สบสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายของนาง

“นั่นมันก็เรื่องของเจ้า”

พูดจบก็หมุนตัวเตรียมจะสาวเท้ายาวๆ จากไปทันที แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงไล่หลังตามมา

“อาชาของท่านข้าได้พาไปพักผ่อนแล้ว”

ร่างสูงใหญ่ตัวแข็งขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ยอมหันกลับไปมองอยู่ดี ไม่มีอาชาก็ไม่ใช่ปัญหา เดินจากที่นี่ไม่นานก็จะพบหมู่บ้านคน ละแวกนั้นจะต้องมีรถม้ารับจ้างอย่างแน่นอน

“จวนจื่อเคยกล่าวเอาไว้ในคุณธรรมทั้งแปดประการ แม้บุญคุณเท่าหยดน้ำ ก็จงตอบแทนดั่งมหาสมุทร”

“ปรัชญาของขงจื๊อต่างหาก”

สตรีผู้นี้พูดจาเลอะเทอะไปหมด!

“ก็เหมือนกันนั่นแหละ ท่านเป็นแม่ทัพ ก็ควรยึดหลักคุณธรรมเอาไว้ให้ดี”

จ้าวลี่อิงกะพริบตาปริบๆ พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่หาความจริงใจไม่ได้เลย

“มานั่งตรงนี้แล้วตอบแทนข้าให้ชื่นใจ”