บทที่ 26: เมื่อ "ของตาย" กลายเป็น "ของหวง"

บรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียนที่ห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์เงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ มีนานั่งจดสรุปวิชาการคำนวณโครงสร้างอยู่ที่โต๊ะมุมอับสายตา เธอพยายามจดจ่อกับเนื้อหาตรงหน้าเพื่อไม่ให้ความคิดฟุ้งซ่านลอยไปหา "ใครบางคน" ที่เธอเพิ่งประกาศตัดใจไปเมื่อวาน

[POV: มีนา – ท้องฟ้าที่เริ่มสดใสด้วยตัวเอง]

มีนาวางปากกาลงแล้วบิดขี้เกียจเบาๆ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกที่เคยแบกไว้ตลอดสี่ปีเริ่มเบาบางลงอย่างน่าประหลาด เมื่อเธอไม่ต้องคอยชะเง้อคอมองว่าพี่ภีมจะเดินผ่านไปทางไหน หรือไม่ต้องคอยปั้นหน้ายิ้มเพื่อให้เขาหันมามอง

"มันก็ไม่ได้แย่นี่นา... การอยู่แบบไม่มีพี่น่ะ" เธอคิดพลางอมยิ้มบางๆ

แต่แล้วกลิ่นน้ำหอมแนว Woody ที่แสนคุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ถูกเลื่อนออกช้าๆ มีนาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนมาใหม่

ภีม ในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลามกใจ จ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก บนโต๊ะของเขามีแก้วชานมไข่มุกเจ้าดังที่เธอเคยบ่นว่าอยากกินแต่ไม่เคยได้กินเพราะเขาไม่เคยพาไป

---

ภีมพยายามทำสีหน้าให้ปกติที่สุด ทั้งที่ข้างในใจสั่นรัวอย่างกับเด็กมัธยมแอบรักครั้งแรก เขาตามหาเธอไปทั่วคณะจนมาเจอที่นี่ ความรู้สึก "เสียดาย" และ "หวงแหน" มันพุ่งพล่านจนเขาอยู่ไม่สุขตั้งแต่วันที่เธอทำเมินใส่เขาที่รถเมล์

"เห็นว่าเรียนหนัก... เลยซื้อมาฝาก" ภีมเอ่ยเสียงเรียบพลางเลื่อนแก้วชานมไปตรงหน้าเธอ

"ขอบคุณค่ะพี่ภีม แต่คราวหลังไม่ต้องลำบากหรอกนะคะ มีนาเกรงใจ" มีนาตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพ... สุภาพเกินไปจนภีมรู้สึกเหมือนมีกำแพงน้ำแข็งกั้นกลาง

"ลำบากอะไร พี่ก็แค่... เดินผ่านพอดี" เขาโกหกคำโต ทั้งที่จริงๆ เขาขับรถอ้อมไปซื้อที่ห้างตั้งสามกิโลเมตร "แล้วนี่... จะกลับยังไง เย็นนี้พี่ว่าง เดี๋ยวไปส่ง"

"มีนากลับกับลินค่ะ พอดีนัดกันไว้"

คำปฏิเสธนิ่มๆ ทำเอาภีมหน้าชา เขาไม่เคยถูกมีนาปฏิเสธมาก่อน ปกติแค่เขาเอ่ยปากชวน เธอก็จะดีใจจนเนื้อเต้น แต่วันนี้เธอกลับนิ่งเฉยราวกับเขาเป็นเพียงรุ่นพี่ธรรมดาๆ คนหนึ่ง

---

[สงครามประสาทที่แสนหวาน]

ภีมไม่ยอมแพ้ เขาเปิดหนังสือเล่มที่ถือติดมือมาแล้วทำทีเป็นอ่าน แต่สายตากลับลอบมองใบหน้าจิ้มลิ้มของคนตรงหน้าเป็นระยะ มีนาในโหมดตั้งใจเรียนดูมีเสน่ห์กว่าทุกครั้ง ผมม้าที่ตกลงมาปรกหน้าทำให้เขาอยากจะยื่นมือไปทัดหูให้เธอ แต่ใจเจ้ากรรมกลับไม่กล้าพอ

"มีนา... ข้อนี้คำนวณยังไง พี่จำไม่ได้แล้ว" ภีมแกล้งชี้ไปที่โจทย์ในสมุดของเธอ ทั้งที่เป็นบทเรียนพื้นฐานที่เขาหลับตาทำยังได้

มีนาเงยหน้ามองอย่างฉงน แต่ก็ยอมอธิบายให้ฟังช้าๆ ภีมไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด เขาฟังแค่เสียงใสๆ และจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับไปมา

"พี่ภีมคะ... ฟังอยู่หรือเปล่า?" มีนาถามพลางโบกมือผ่านหน้าเขา

"หือ? อ้อ... ฟังอยู่" ภีมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งโน้มตัวเข้าไปใกล้จนหน้าผากเกือบชนกัน "อธิบายใหม่อีกรอบสิ... พี่ตามไม่ทัน"

ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดใบหน้าทำให้มีนาใจสั่นจนแทบจะจับปากกาไม่อยู่ ความใกล้ชิดที่เธอเคยโหยหา บัดนี้กลับมาหาเธอในวันที่เธอพยายามจะเดินหนี

"ใกล้ไปแล้วค่ะพี่ภีม... ถอยออกไปหน่อย" เธอพึมพำหน้าแดงซ่าน

"ทำไม? เมื่อก่อนเห็นชอบมานั่งใกล้พี่ไม่ใช่เหรอ?" ภีมกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเริ่มสนุกที่เห็นเธอกลับมาเสียอาการอีกครั้ง "หรือว่าตอนนี้... พี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว?"

---

[POV: มีนา – บทพิสูจน์ใจ]

มีนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอต้องใจแข็งไว้!

"สิทธิ์ในฐานะรุ่นพี่น่ะมีค่ะ... แต่สิทธิ์ในฐานะ 'คนพิเศษ' ที่มีนาเคยยกให้ พี่ภีมเป็นคนทิ้งมันไปเองนะคะ"

คำพูดนั้นทำให้ภีมชะงัก ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะทำงานทันที ภีมมองลึกลงไปในดวงตาของมีนา เขาเห็นความเจ็บปวดที่ยังหลงเหลืออยู่ และนั่นทำให้เขาสำนึกได้ว่าเขาเคยใจร้ายกับเธอขนาดไหน

"ถ้าพี่... อยากขอสิทธิ์นั้นคืนล่ะ?" ภีมเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น "ถ้าพี่บอกว่า... พี่ไม่อยากเป็นแค่รุ่นพี่แล้ว มีนาจะให้โอกาสพี่ไหม?"

หัวใจของมีนาเต้นรัวจนแทบจะระเบิดออกมาช้าๆ เธอไม่คิดว่าผู้ชายจองหองอย่างภีมจะพูดคำนี้ออกมา แต่ความทรงจำเก่าๆ ก็ทำให้เธอหวาดกลัว

"โอกาสไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่ล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่นนะคะพี่ภีม"

"พี่ไม่ได้ล้อเล่น" ภีมคว้ามือนุ่มของเธอมากุมไว้บนโต๊ะอย่างลืมตัว "ที่ผ่านมาพี่มันโง่เองที่มองไม่เห็นความสำคัญของเธอ พี่ชินกับการมีเธออยู่ จนลืมไปว่าถ้าวันหนึ่งเธอหายไป พี่จะเป็นยังไง... และตอนนี้พี่รู้แล้วว่าพี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีมีนา"

---

[บทบรรยาย: ความฟินที่เริ่มก่อตัว]

สายตาของคนในห้องสมุดเริ่มจับจ้องมาที่ทั้งคู่ แต่ภีมไม่ได้สนใจ เขาจ้องมองมีนาด้วยแววตาอ้อนวอนอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น

มีนาพยายามจะชักมือออกแต่เขากลับรัดแน่นขึ้น "ปล่อยเถอะค่ะพี่ภีม คนมองหมดแล้ว"

"ไม่ปล่อย... จนกว่าจะยอมไปกินข้าวกับพี่เย็นนี้" ภีมต่อรอง "พี่จองร้านโปรดของเธอไว้แล้วนะ ร้านที่เธอเคยบอกว่าอยากไปฉลองวันเกิดแต่พี่ติดเรียนน่ะ... พี่อยากไปชดเชยให้"

ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาเคยละเลย กลับถูกนำมาใช้ในวันนี้ มีนาเริ่มใจอ่อนลงทีละนิด รอยยิ้มที่พยายามกลั้นไว้เริ่มปรากฏที่มุมปาก

"ก็ได้ค่ะ... แต่มีนาไปฐานะรุ่นน้องนะคะ"

"ฐานะรุ่นน้องที่พี่กำลัง 'ตามจีบ' ต่างหาก" ภีมขยิบตาให้หนึ่งที ทำเอาคนมองถึงกับหน้าร้อนผ่าว

---

[การเริ่มต้นใหม่ที่หวานกว่าเดิม]

เมื่อทั้งคู่เดินออกมาจากห้องสมุด ภีมยังคงเดินเคียงข้างมีนาไม่ห่าง เขาอาสาถือกระเป๋าหนักๆ ให้เธออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเพื่อนร่วมคณะวิศวะที่เห็นประธานรุ่นโยธาสุดเก๊ก กลายเป็นพนักงานยกกระเป๋าให้รุ่นน้องสายหวาน

"พี่ภีม... มีนาถือเองได้ค่ะ"

"อย่าดื้อ... พี่อยากดูแล" ภีมเอ่ยเสียงดุแต่แฝงไปด้วยความเอ็นดู เขาหันไปเห็นเตโชที่ยืนหน้าเศร้าอยู่ไกลๆ ภีมแอบกระตุกยิ้มสะใจเล็กๆ ก่อนจะโอบไหล่มีนาเบาๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

"เย็นนี้ห้ามกินน้อยนะ พี่สั่งจัดเต็ม"

"พี่ภีมขุนมีนาเหรอคะ? เดี๋ยวอ้วนลินจะล้อเอา"

"อ้วนก็น่ารัก... พี่ชอบแบบไหน พี่ก็รักแบบนั้นแหละ"

คำบอกรักอ้อมๆ ของภีมทำให้มีนาเดินหน้าแดงแจ๋ไปตลอดทาง ความกุ๊กกิ๊กที่เริ่มเบ่งบานในรั้วมหาวิทยาลัยกลายเป็นหัวข้อซุบซิบใหม่ที่น่าอิจฉาที่สุด