บทที่ 28: จิ้งจอกในคราบสุภาพบุรุษ

บรรยากาศภายในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยเสียงจอแจ แต่ทว่าโต๊ะหินอ่อนที่นลินและมีนานั่งอยู่กลับดูเป็นจุดสนใจเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพียงเพราะความสวยระดับดาวคณะของทั้งคู่ แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวของ "เอก" รุ่นพี่ปี 4 ภาคเครื่องกลที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้และโปรไฟล์ที่เพอร์เฟกต์จนน่าสงสัย

เอกเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ในมือถือถุงขนมราคาแพงและเอกสารสรุปบทเรียนที่ดูเป็นระเบียบ เขาจงใจวางมันลงตรงหน้าหญิงสาวทั้งสองคนด้วยท่าทางที่ดูเป็นสุภาพบุรุษที่สุด

"พี่เห็นว่าช่วงนี้ทั้งนลินและมีนาเรียนหนัก เลยเอาของอร่อยมาบำรุงครับ" เอกเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาจดจ้องที่ใบหน้าสวยของนลินอย่างสื่อความหมาย "โดยเฉพาะนลิน... ถ้าติดขัดเรื่องโครงสร้างเครื่องกลส่วนไหน ปรึกษาพี่ได้ตลอดนะ พี่เต็มใจช่วยเสมอ"

"ขอบคุณค่ะพี่เอก แต่ลินมีคนช่วยดูให้แล้วค่ะ" นลินตอบสั้นๆ ตัดบทอย่างเย็นชาตามสไตล์คุณหนูวรโชติโภคินที่เริ่มวางตัวสูงส่ง

เอกไม่ได้ดูสลด เขายังคงยิ้มรับก่อนจะหันไปทางมีนาที่นั่งอยู่ข้างๆ "ส่วนน้องมีนา... เรื่องโปรเจกต์โยธาที่ติดขัดอยู่ พี่มีตัวอย่างงานวิจัยที่หาอ่านยากมากอยู่ที่ห้อง... เอ้ย อยู่ที่โน้ตบุ๊กพี่นะ คืนนี้ถ้าว่าง พี่อยากให้เรามาช่วยดูหน่อย พี่ว่ามันจะช่วยให้มีนาผ่านวิชานี้ได้สบายๆ เลย"

มีนาที่มีความกดดันเรื่องการเรียนอยู่แล้วเริ่มลังเล "จริงเหรอคะพี่เอก? แต่คืนนี้มัน..."

"ไปเจอพี่ที่ผับแถวทองหล่อก็ได้ครับ พอดีพี่มีนัดกินข้าวกับรุ่นพี่วิศวกรที่นั่นพอดี เขาเก่งเรื่องนี้มากนะ" เอกรุกหนักขึ้นเมื่อเห็นเหยื่อเริ่มติดกับ "ถือว่าไปนั่งชิลด้วย ติวงานไปด้วยไงครับ"

---

[POV: เตโช – สัญชาตญาณพยัคฆ์]

ห่างออกไปที่มุมเสา เตโช ยืนกำหมัดแน่นจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาคมกริบ เขาอยู่ภาคเดียวกันกับเอก ทำไมเขาจะไม่รู้กำพืดของไอ้รุ่นพี่คนนี้ว่ามัน 'กินเรียบ' ไปกี่รายแล้ว

"มึงคิดจะปั่นหัวลิน แล้วยังจะล่อลวงมีนาอีกเหรอไอ้เอก" เตโชพึมพำกับตัวเองด้วยความโกรธจัด

เขารู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งกับนลินโดยตรง แต่สิ่งที่เอกกำลังทำมันเกินกว่าที่เขาจะยอมรับได้ โดยเฉพาะกับมีนา... ผู้หญิงที่เขาเคยหลอกใช้จนเธอเกือบเสียเพื่อนรักอย่างนลินไป ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจทำให้เตโชตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

เขากดเบอร์โทรศัพท์ที่เขาไม่เคยคิดจะโทรหา... เบอร์ของ ภีม

---

[POV: ภีม – สายโทรศัพท์จากศัตรู]

ภีมขมวดคิ้วมองหน้าจอโทรศัพท์ที่โชว์เบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเขากดรับและได้ยินเสียงทุ้มเข้มที่แสนเกลียดชัง หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะ

"มีอะไรเตโช? ถ้าจะมาพล่ามเรื่องนลินล่ะก็ กูไม่ฟัง"

"ไม่ใช่เรื่องลิน... แต่เป็นเรื่องมีนา" เสียงเตโชดูเคร่งเครียดกว่าปกติ "ไอ้เอกมันนัดมีนาไปที่ผับทองหล่อคืนนี้ มันเอาเรื่องโปรเจกต์มาล่อ มึงก็น่าจะรู้ว่าไอ้เอกมันเป็นคนยังไง... ถ้ามึงไม่อยากให้มีนาพังเพราะความหวังดีปลอมๆ ของมัน มึงต้องรีบไป"

ภีมตัวแข็งทื่อ ความโกรธแค้นเตโชถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่มีนาอย่างรวดเร็ว "มึงรู้ได้ไง? แล้วทำไมมึงต้องมาบอกกู?"

"เพราะกูเคยทำผิดกับมีนามามากพอแล้ว... และกูก็ไม่ต้องการเห็นไอ้เอกมันทำระยำกับคนรอบตัวนลินอีก" เตโชตอบทิ้งท้ายก่อนจะวางสายไป "กูจะไปรอที่นั่น ถ้ามึงไม่มา... กูจะจัดการมันเองตามวิธีของกู"

---

[แผนร้ายใต้แสงนีออน]

ค่ำคืนที่ผับหรูย่านทองหล่อ แสงสีและเสียงเพลงบีทหนักๆ ทำให้ประสาทสัมผัสของมีนาเริ่มพร่ามัว เอกรอเธออยู่ที่โต๊ะวีไอพีมุมอับ เขาจัดแจงสั่งเครื่องดื่มสีสวยที่แอบผสม 'ยา' บางอย่างลงไปอย่างแนบเนียน

"ดื่มหน่อยสิมีนา จะได้หายเครียด" เอกส่งแก้วให้พร้อมรอยยิ้มที่ดูหวังดีที่สุด "เรื่องโปรเจกต์น่ะ พี่เตรียมข้อมูลไว้ให้หมดแล้ว ดื่มแก้วนี้แล้วเราค่อยคุยกันเรื่อง... รางวัลที่พี่ควรจะได้รับนะ"

มีนาที่กำลังจะยกแก้วขึ้นดื่มด้วยความเกรงใจ กลับต้องชะงักเมื่อมีมือหนาคว้าแก้วนั้นไปจากมือเธอแล้วสาดทิ้งลงบนพื้นอย่างแรง!

เพล้ง!

"ของรางวัลของมึง... คือหมัดของกูดีไหมไอ้เอก!" ภีมตะโกนก้อง แววตาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด

เอกสะดุ้งสุดตัว "ภีม! มึงมาได้ไงวะ!"

"กูมาเพื่อสั่งสอนมึงไง!" ภีมพุ่งเข้าใส่เอกทันทีโดยไม่ฟังเสียงห้าม มีนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะถูกใครบางคนกระชากแขนให้ออกมาพ้นรัศมีการปะทะ

"ไปทางนี้มีนา! ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับเธอแล้ว" เตโช นั่นเองที่เป็นคนพาเธอออกมา

เตโชไม่ได้เข้าไปร่วมวงชกต่อย แต่เขาทำหน้าที่กันไม่ให้เพื่อนของเอกเข้ามาสมทบ และคอยคุมเชิงให้ภีมจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จสิ้น เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มคุมไม่อยู่ เตโชจึงส่งสัญญาณให้การ์ดของร้านที่เขาแอบติดต่อไว้เข้ามาจัดการลากเอกออกไป

---

[POV: นลิน – ความจริงที่เปลี่ยนความรู้สึก]

เช้าวันรุ่งขึ้น นลินนั่งฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของมีนาที่เล่าไปร้องไหไปในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์

"ถ้าพี่ภีมกับพี่เตโชไม่ไปช่วยไว้... มีนาคง..." มีนาสะอื้นจนตัวโยน

นลินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เธอประหลาดใจที่คนอย่างเตโชยอมเป็นคนส่งข่าวให้ภีม ทั้งที่เขารู้ดีว่าภีมเกลียดเขาเข้าไส้ และเขาก็เสี่ยงที่จะถูกมองว่าวางแผนร้ายอีกครั้ง

"พี่เตโชเป็นคนบอกพี่ภีมเหรอมีนา?" นลินถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ

"ใช่ค่ะลิน... พี่ภีมบอกว่าพี่เตโชโทรหาเขา และพี่เตโชก็เป็นคนพามีนาออกมาจากตรงนั้น พี่ภีมบอกว่าถ้าไม่มีเตโชคอยกันท่าเพื่อนพี่เอกไว้ เรื่องมันคงไม่จบง่ายแบบนี้"

นลินมองออกไปนอกหน้าต่าง ความรู้สึกที่เคยแข็งกระด้างต่อเตโชเริ่มสั่นคลอนลึกๆ เธอรับรู้ได้ว่าสิ่งที่เขาทำครั้งนี้ไม่ใช่แผนการเพื่อครอบครองเธอ แต่มันคือการ 'ไถ่โทษ' อย่างแท้จริง เขาปกป้องเพื่อนของเธอ... คนที่เขาสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายอีก

"พี่ทำเพื่อลินจริงๆ ใช่ไหมพี่เต..." นลินคิดในใจ แววตาที่เคยเย็นชาเริ่มมีรอยสั่นไหวจางๆ