บทที่ 27: เดทแรกที่เกือบจะหวาน...

เย็นวันศุกร์ที่ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง บรรยากาศอบอวลไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ผู้คนพลุกพล่านตามประสาเลิกงาน แต่สำหรับ ภีม วันนี้คือวันที่สำคัญกว่าการปิดโปรเจกต์ใดๆ เขาเดินวนเวียนอยู่หน้าร้านอาหารอิตาเลียนชื่อดังในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลามกใจ กางเกงสแล็คสีดำเนี้ยบกริบ แววตาคมคายคอยชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงทุกๆ สองนาที

ภีมพรูลมหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่เคยรู้สึกประหม่าขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ตอนพรีเซนต์งานหน้าคณบดีเขายังนิ่งได้มากกว่านี้ มือหนาแอบลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ เพราะความรู้สึก "มวนท้อง" ที่แปลกประหลาด

"แค่เดทกับมีนา... ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนี้วะภีม" เขาตำหนิตัวเองในใจ แต่ภาพใบหน้าหวานของรุ่นน้องที่เริ่มวางตัวห่างเหินจากเขาในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา กลับทำให้เขาอยากจะทำทุกอย่างให้เธอกลับมาส่งยิ้มกว้างๆ ให้เขาเหมือนเดิม

"พี่ภีมคะ... รอนานไหม?" เสียงใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง

ภีมหันกลับไปมองและแทบจะหยุดหายใจ มีนาในชุดมินิเดรสสีพาสเทลน่ารัก ผมม้าที่เคยปรกหน้าถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะเผยใบหน้าจิ้มลิ้มที่แต่งแต้มเครื่องสำอางบางๆ ดูสะอาดตาและมีเสน่ห์จนเขาไม่อาจละสายตาได้

"ไม่นาน... พี่ก็เพิ่งมา" เขาโกหกคำโต ทั้งที่มายืนรอเกือบครึ่งชั่วโมง "เข้าไปข้างในกันเถอะ พี่จองโต๊ะริมกระจกไว้ให้"

มีนาเดินตามแรงจูงใจที่แผ่นหลังกว้างของภีมนำทางไป เธอพยายามเตือนตัวเองว่านี่คือการ 'ให้โอกาส' ไม่ใช่การ 'ยอมแพ้' แต่สัมผัสจากมือหนาที่เอื้อมมาประคองที่แผ่นหลังเบาๆ ในจังหวะที่เดินเข้าร้าน กลับทำให้กำแพงความเย็นชาที่เธออุตส่าห์สร้างมาทั้งสัปดาห์เริ่มสั่นคลอน

ร้านอาหารบรรยากาศดี ดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ และวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนผ่านกระจกบานใหญ่ดูโรแมนติกจนมีนาแอบหน้าร้อน ภีมดูแลเธอดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเลื่อนเก้าอี้ให้ แนะนำเมนูที่เธอชอบ และคอยลอบมองเธอด้วยสายตาที่อบอุ่นจนเธอทำตัวไม่ถูก

"มีนา... พี่ขอโทษนะ สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา" ภีมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ แววตาของเขาจริงจังจนมีนาต้องวางช้อนลง "พี่มันโง่เองที่มองข้ามความหวังดีของเธอ ต่อไปนี้... พี่ขอโอกาสพิสูจน์ตัวเองได้ไหม?"

มีนานิ่งไปครู่หนึ่ง "พี่ภีมแนใจนะคะ... ว่าไม่ได้ทำเพราะแค่ 'เหงา' ที่ไม่มีมีนาคอยตาม"

"พี่แน่ใจ... พี่ไม่ได้แค่เหงา แต่มัน 'ขาด' ไม่ได้ต่างหาก" ภีมกุมมือเธอไว้บนโต๊ะ

ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะซึ้งจนหยดสุดท้าย... "ก้างขวางคอ" ชิ้นใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้น!

---

[แขกที่ไม่ได้รับเชิญ]

"อ้าว! น้องมีนาหรือเปล่าครับนั่น?" เสียงทุ้มเข้มแฝงความประหลาดใจดังขึ้นข้างโต๊ะ

ภีมชะงัก แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันทีเมื่อเห็นร่างสูงของ "พี่เอก" รุ่นพี่ปี 4 ภาคเครื่องกลที่นลินเคยอ้างถึง เอกยืนยิ้มกว้างในชุดลำลองดูดี เขาคือหนุ่มฮอตโปรไฟล์เลิศที่เป็นคู่แข่งของภีมมาโดยตลอดทั้งเรื่องเรียนและกีฬา

"พี่เอก! สวัสดีค่ะ" มีนายกมือไหว้ด้วยรอยยิ้มสดใสตามมารยาท

"มาทานข้าวเหรอครับ? บังเอิญจัง พี่ก็เพิ่งมากับเพื่อนๆ นั่งโต๊ะโน้นเอง" เอกชี้ไปที่โต๊ะใหญ่ถัดไปไม่ไกล ก่อนจะหันมามองภีมด้วยสายตาท้าทาย "อ้าว ภีมก็มาด้วยเหรอ พาน้องสาวมาทานข้าวเหรอครับ?"

คำว่า 'น้องสาว' เหมือนลูกธนูที่ปักเข้ากลางใจภีม เขาบดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดนูน

"ไม่ใช่คนอื่นคนไกลหรอกเอก... พอดีผมพามีนามา 'เดท' น่ะครับ" ภีมเน้นคำว่าเดทชัดถ้อยชัดคำพลางดึงมือมีนามาเกาะแขนเขาไว้แสดงความเป็นเจ้าของ

---

[พยัคฆ์ขี้หึงออกโรง]

ภีมรู้สึกเหมือนมีไฟลุกท่วมอกเมื่อเห็นเอกส่งสายตาเจ้าชู้ให้มีนา เขาไม่ชอบที่ไอ้รุ่นพี่คนนี้มองขาอ่อนของเธอ (แม้จะใส่เดรสยาวคลุมเข่าก็ตาม!) และไม่ชอบที่มันกล้าเข้ามาขัดจังหวะสำคัญของเขา

"เดทเหรอ? แหม... น้องมีนาเนี่ยเสน่ห์แรงจริงๆ นะครับ วันก่อนที่คณะพี่ยังเห็นคนไปรุมจีบอยู่เลย" เอกยังคงไม่เลิกรา "ไว้ถ้าเบื่อแถวนี้... แวะไปนั่งโต๊ะพี่ได้นะครับมีนา พี่สั่งสเต็กเนื้อวากิวมาเผื่อด้วย"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่เอก พอดีมีนา..."

"มีนาอิ่มแล้วครับ!" ภีมแทรกขึ้นทันควัน แย่งตอบแทนหญิงสาว "และผมก็สั่งของที่ดีที่สุดให้เธอเรียบร้อยแล้ว เชิญกลับโต๊ะเถอะครับ เดี๋ยวเพื่อนๆ จะรอนาน"

เอกหัวเราะห้วนๆ ปรายสายตามองภีมอย่างผู้เหนือกว่าก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศที่โต๊ะคุกรุ่นไปด้วยรังสีความหึงหวง

---

[POV: มีนา – ความฟินในความขี้หึง]

มีนาพยายามกลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย เธอเพิ่งเคยเห็นพี่ภีม "สติหลุด" ขนาดนี้เป็นครั้งแรก เขาหน้าแดงก่ำ แววตาคมกริบจ้องมองไปที่โต๊ะของเอกราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"พี่ภีม... เป็นอะไรไปคะ? ทำไมต้องเสียงดังใส่พี่เอกด้วย" เธอแกล้งถามเย้า

"ก็มันมองเธอแปลกๆ! แล้วดูมันพูดสิ... ท้าทายพี่ชัดๆ" ภีมพึมพำอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันมาสั่งเสียงเข้ม "ต่อไปนี้ห้ามยิ้มให้มันนะมีนา ห้ามคุยด้วย ห้ามไปไหนมาไหนกับมันเด็ดขาด!"

"ทำไมล่ะคะ? พี่เอกเขาก็ดูนิสัยดีออก"

"มีนา!" ภีมวางส้อมลงเสียงดัง 'เคร้ง' เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "ฟังพี่นะ... พี่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับ 'ของหวง' ของพี่ เข้าใจไหม?"

คำว่า 'ของหวง' ทำให้มีนาหน้าแดงแป๊ดไปถึงใบหู หัวใจเต้นรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงดนตรีในร้าน ความขี้หึงของเขาในวันนี้มันช่างรุนแรงและ... น่ารักจนเธอโกรธไม่ลงจริงๆ

---

[เดทที่เปลี่ยนเป็นสนามอารมณ์]

ตลอดมื้ออาหาร ภีมทำตัวเหมือนบอดี้การ์ดส่วนตัวมากกว่าคู่เดท เขาคอยตักนั่นตักนี่ให้แทบจะป้อนถึงปาก และทุกครั้งที่มีนาทำท่าจะหันไปทางโต๊ะของเอก ภีมก็จะแกล้งเรียกชื่อเธอ หรือชวนคุยเรื่องอื่นเพื่อดึงความสนใจกลับมา

"พี่ภีม... มีนาอิ่มแล้วค่ะ" มีนาบอกพลางวางผ้ากันเปื้อนลง

"อิ่มแล้วก็กลับ พี่ไม่อยากให้อยู่แถวนี้นาน" ภีมรีบเรียกพนักงานเช็คบิลทันที เขาไม่อยากให้เอกมีโอกาสเข้ามาทักเธออีกรอบ

ในจังหวะที่เดินออกจากร้าน ภีมรวบเอวบางของมีนาเข้ามาโอบไว้แน่นอย่างเปิดเผย ท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนทั้งร้าน และสายตาเสียดายของเอกที่มองตามหลังไป ภีมก้มลงกระซิบที่ข้างหูมีนาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"เดทแรกอาจจะขลุกขลักหน่อย... แต่เดทหน้า พี่จะพาเธอไปที่ที่มีแค่เราสองคน จะได้ไม่มี 'ก้าง' ตัวไหนมาขวางทางพี่อีก"

มีนาเดินหน้าแดงแจ๋ไปตลอดทางจนถึงลานจอดรถ ความกุ๊กกิ๊กที่ปนไปด้วยความหึงหวงของประธานรุ่นโยธาสุดเก๊ก ทำให้เดทแรกนี้กลายเป็นความทรงจำที่หวานล้ำยิ่งกว่าขนมหวานรสเลิศที่เพิ่งทานไปเสียอีก