บทที่ 29: ว่าที่คู่หมั้นและกำแพงที่สั่นคลอน

ท่ามกลางวิกฤตการณ์ทางการเงินที่ถาโถมเข้าใส่ตระกูลของเตโชราวกับพายุบ้า บริษัทบริหารสินทรัพย์ที่เคยรุ่งเรืองกลับสั่นคลอนจนถึงรากฐานเมื่อถูกอำนาจของตระกูล วรโชติโภคิน สั่งระงับธุรกรรมทุกอย่าง ภายในห้องทำงานของพ่อเตโช บัดนี้เหลือเพียงควันบุหรี่จางๆ และความเงียบงันที่น่าอึดอัด แต่ความเงียบนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยการปรากฏตัวของหญิงสาวที่ดูเพียบพร้อมไปทุกระเบียดนิ้ว

พิมมาดา หรือ พิม ทายาทเพียงคนเดียวของ เจ้าสัวชูชัย เดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับนางพญา เธอคือไพ่ใบสุดท้ายที่พ่อของเตโชดึงมาเพื่อกอบกู้สถานะที่กำลังจะล่มสลาย โดยมีข้อตกลงลับๆ คือ "การเกี่ยวดองของสองตระกูล"

---

[POV: นลิน – ความนิ่งเฉยที่ซ่อนความบ้าคลั่ง]

บ่ายวันนั้นที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ แสงแดดรำไรส่องกระทบโถงทางเดินกว้าง นลินในชุดนักศึกษาที่เนี้ยบกริบเดินเคียงข้างมากับมีนา ทั้งคู่กำลังคุยเรื่องโปรเจกต์ที่ต้องส่งในสัปดาห์หน้า แต่แล้วฝีเท้าของนลินก็ต้องชะงักลงเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพที่อยู่เบื้องหน้า

ที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นจามจุรีใหญ่ เตโช กำลังยืนอยู่กับผู้หญิงสาวสวยแปลกหน้าคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นดู "แพง" ตั้งแต่หัวจดเท้า ชุดเดรสแบรนด์เนมที่เธอสวมใส่ขับเน้นรูปร่างเพรียวบาง ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตดูไร้ที่ติ และที่สำคัญ... เธอกำลังควงแขนเตโชไว้อย่างเปิดเผย

"ผู้หญิงคนนั้นคือใคร?" คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจนลินทันที หัวใจของเธอที่เคยคิดว่าด้านชาไปแล้วกลับกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคออย่างหาสาเหตุไม่ได้

"นั่นใครน่ะลิน? สวยมากเลยนะนั่น" มีนาอุทานออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว

นลินเม้มปากแน่น เธอพยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด กระชับเอกสารในอ้อมกอดแน่นจนมันยับย่น "ไม่รู้สิมีนา... คงเป็นคนสำคัญของเขาล่ะมั้ง"

---

[POV: เตโช – หมาโบ้ที่ถูกล่ามด้วยโซ่ทองคำ]

เตโชรู้สึกเหมือนถูกไฟเผาเมื่อเห็นนลินเดินเข้ามาในรัศมีสายตา เขาพยายามจะชักแขนออกจากการเกาะกุมของพิมมาดา แต่หญิงสาวกลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้น พร้อมกับส่งยิ้มหวานที่ดูเหมือนจงใจแสดงความเป็นเจ้าของ

"เตโชคะ... เย็นนี้พิมนัดคุณพ่อไว้แล้วนะคะ เรื่องสัญญาเงินกู้ที่เราจะเซ็นกันหลังงานหมั้น" พิมมาดาเอ่ยเสียงใส แววตาของเธอนั้นเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

เตโชไม่ได้ฟังสิ่งที่พิมมาดาพูดเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจ้องมองเพียงแค่นลินที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร เขาเห็นแววตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีของเธอก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาเหมือนเดิม

"อย่าเข้าใจผิดนะลิน... พี่ถูกบังคับ" เขาอยากจะตะโกนบอกเธอแบบนั้น แต่มันไม่มีประโยชน์เลยในเมื่อเขายังต้องยอมให้ผู้หญิงคนนี้เดินเคียงข้างเพื่อรักษาลมหายใจของบริษัทพ่อไว้

---

[ฉากปะทะอารมณ์ที่ไร้เสียง]

นลินตัดสินใจเดินผ่านคนทั้งคู่ไปราวกับเป็นธาตุอากาศ แต่พิมมาดากลับเป็นฝ่ายหยุดเดินและหันมาทางนลินด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร... แต่แฝงไปด้วยคมมีด

"ขอโทษนะคะ... คุณคือคุณนลิน วรโชติโภคิน ใช่ไหมคะ?" พิมมาดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "พิมเห็นเตโชพูดถึงอยู่บ่อยๆ ในฐานะ... เอ่อ คนรู้จักน่ะค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะค พิมมาดาค่ะ 'ว่าที่คู่หมั้น' ของเตโช"

คำว่า 'ว่าที่คู่หมั้น' ดังก้องอยู่ในหูของนลินราวกับเสียงระเบิด ความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้เกือบจะหลุดรอดออกมาทางแววตา นลินสูดลมหายใจลึก เชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างามในฐานะคุณหนูตระกูลใหญ่

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะคุณพิมมาดา" นลินตอบเสียงเรียบ นิ่ง และเย็นเยียบ "ยินดีด้วยนะคะที่คุณได้ 'สิ่งนั้น' ไปครอบครอง... สำหรับลิน อะไรที่ทิ้งไปแล้ว ลินไม่เคยนึกเสียดายค่ะ"

นลินปรายสายตามองเตโชเป็นครั้งสุดท้าย สายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกและตัดพ้อที่แทรกซึมอยู่ใต้กำแพงน้ำแข็ง ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

---

[POV: นลิน – เมื่อกำแพงพังทลายในที่ลับตา]

ทันทีที่เดินพ้นมุมตึกมายังห้องน้ำที่ไร้ผู้คน นลินทิ้งตัวพิงประตูห้องน้ำอย่างหมดแรง มือบางสั่นเทาจนต้องกำขอบอ่างล้างหน้าไว้แน่น น้ำตาที่เธอกลั้นไว้พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"ทำไมต้องเจ็บขนาดนี้... ในเมื่อเราตัดขาดกับเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ" เธอถามตัวเองซ้ำๆ

ภาพพิมมาดาที่ยืนเคียงคู่กับเตโชดูช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน ทั้งฐานะ สังคม และความเหมาะสม มันย้ำเตือนให้นลินรู้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่เธออยู่กับเขาในฐานะสินค้าขัดดอก มันคือความอัปยศที่ไม่มีวันลบเลือน และตอนนี้เขากำลังจะได้เริ่มต้นใหม่กับคนที่ 'คู่ควร'

"ลิน... เป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงมีนาดังขึ้นที่หน้าประตูด้วยความเป็นห่วง

นลินรีบปาดน้ำตา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง เธอเปิดก๊อกน้ำลูบหน้าเพื่อล้างร่องรอยความอ่อนแอ "ไม่เป็นไรมีนา... แค่ฝุ่นเข้าตาน่ะ ไปเรียนเถอะ"

---

[POV: เตโช – ความตายที่ยังมีลมหายใจ]

เตโชมองตามแผ่นหลังของนลินที่หายลับไป หัวใจของเขาเหมือนถูกกระชากออกจากร่าง คำพูดที่ว่า 'ทิ้งไปแล้วไม่นึกเสียดาย' ของเธอ มันเจ็บยิ่งกว่าถูกภีมชกเป็นร้อยเท่า เขาเพิ่งรู้ว่าบทลงโทษของการเป็นหมาโบ้ที่เลวที่สุด คือการเห็นคนที่รักเดินจากไปพร้อมกับความเข้าใจผิดที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ในตอนนี้

"เตโชคะ... ไปกันเถอะค่ะ รพิมอยากไปดูแบบชุดหมั้นแล้ว" พิมมาดาเอ่ยพลางดึงแขนเขา

"ไปคนเดียวเถอะพิม" เตโชสะบัดแขนออกอย่างแรง ครั้งนี้เขาไม่สนว่าพ่อจะล้มละลายหรือไม "ผมทำหน้าที่ 'ตุ๊กตาหน้ารถ' ให้พิมพอแล้ว... ส่วนเรื่องหมั้น อย่าหวังว่ามันจะเกิดขึ้นจริง"

เตโชทิ้งพิมมาดายืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดไว้ตรงนั้น เขาต้องหาทางคุยกับนลินให้ได้ ต่อให้ต้องบุกคฤหาสน์วรโชติโภคินหรือต้องถูกภีมฆ่าตาย เขาก็จะไม่ยอมให้เธอเข้าใจผิดแบบนี้เด็ดขาด