บทที่ 31: พยัคฆ์ใต้เงาจันทร์ และพันธะขี้ข้า

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คฤหาสน์วรโชติโภคิน แสงแดดอ่อนยามเช้าทาบทับลงบนสวนสวยที่เงียบสงบ นลินนั่งจิบน้ำชาอยู่ที่ศาลาริมน้ำ ใบหน้าสวยหวานดูหมองหม่นอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาที่บวมช้ำจางๆ บ่งบอกว่าเธอผ่านค่ำคืนที่แสนทรมานมาเพียงใด ภาพของเตโชกับผู้หญิงสวยคนนั้นเมื่อวานยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่เลิกรา

[POV: นลิน – หัวใจที่สร้างกำแพงน้ำแข็ง]

นลินจ้องมองผิวน้ำที่นิ่งสนิท เธอพยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าทุกอย่างจบลงแล้ว เตโชเลือกทางเดินของเขา และเธอก็ควรเดินตามทางของเธอ ชีวิตที่ไม่มีเขา... มันควรจะดีกว่านี้สิ

"เขาคงกำลังมีความสุขกับว่าที่คู่หมั้นคนนั้น... คนที่ช่วยดึงเขาขึ้นมาจากนรกทางการเงินได้" ความคิดนี้ทำให้น้ำตาเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง แต่เธอก็รีบปาดมันทิ้งเมื่อเห็นพี่ชายเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"นลิน... พี่มีเรื่องจะบอก" ภีมเอ่ยเสียงเรียบทว่าแฝงความสะใจ "คนขับรถคนเก่าของลินลาออกกะทันหัน พี่เลยหาคนใหม่มาแทน... เขาจะเริ่มงานเช้านี้เลย และพี่รับรองว่าคนนี้... 'รับใช้' ลินได้ทุกอย่างยิ่งกว่าสุนัขรับใช้ซะอีก"

---

[POV: เตโช – เมื่อพยัคฆ์ยอมหักกรงเล็บตัวเอง]

ที่หน้าประตูคฤหาสน์ เตโช ยืนนิ่งสนิทในชุดยูนิฟอร์มคนขับรถสีดำสุภาพ กางเกงสแล็คเนี้ยบกริบและเสื้อเชิ้ตที่กลัดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด ใบหน้าคมเข้มที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้เรียบเฉยทว่าเต็มไปด้วยความขมขื่น

เขาสูญเสียทุกอย่างแล้ว... พิมมาดาสั่งระงับเงินกู้และฟ้องร้องเรียกคืนหนี้สินทั้งหมดจากพ่อของเขาภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ทางเลือกเดียวที่จะปกป้องครอบครัวและได้อยู่ใกล้นลิน คือการยอมรับข้อเสนอ "สุดโหด" ของภีม

"สิบห้าล้านที่มึงติดบ้านกู... มึงต้องทำงานชดใช้เป็นคนขับรถให้น้องสาวกูจนกว่ากูจะพอใจ" คำพูดของภีมยังดังก้องในหู และเขาก็เต็มใจรับมัน

เตโชสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเห็นร่างระหงของนลินเดินออกมาจากตัวบ้านพร้อมกับภีม หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ทันทีที่สายตาประสานกัน เขารู้สึกได้ถึงรังสีความเกลียดชังที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ

---

[ฉากการเผชิญหน้าที่พลิกผันสถานะ]

นลินหยุดชะงักฝีเท้าทันทีที่เห็น "คนขับรถคนใหม่" เธอเบิกตากว้าง เอกสารในมือเกือบจะหลุดร่วงลงพื้น ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนและขุ่นเคืองในพริบตา

"พี่ภีม! นี่มันอะไรกันคะ?" นลินหันไปถามพี่ชายด้วยเสียงสั่นเครือ "ทำไมคนขับรถถึงเป็น... เป็นเขา!"

"ก็พี่บอกแล้วไงว่าพี่คัดมากับมือ" ภีมกอดอกปรายสายตามองเตโชอย่างเหนือกว่า "เตโชเขาตกอับน่ะลิน... บ้านกำลังจะโดนฟ้องล้มละลาย ไม่มีที่ไป พี่เลยสงสาร จ้างมาเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของลินไง เห็นมึงเก่งนักไม่ใช่เหรอไอ้เตโช... คราวนี้ก็โชว์ฝีมือดูแล 'เจ้านาย' มึงหน่อยเป็นไง"

เตโชก้าวเข้าไปหาช้าๆ เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้านลิน ท่ามกลางความตกตะลึงของคนใช้ในบ้านที่แอบดูอยู่

"คุณหนูนลินครับ... ให้ผมได้ชดใช้ในสิ่งที่ผมเคยทำผิดต่อคุณนะครับ" เตโชเอ่ยเสียงต่ำที่เต็มไปด้วยความนอบน้อม "จากนี้ไป... ผมไม่ใช่เตโชคนเดิมของคุณอีกแล้ว ผมคือพนักงานขับรถส่วนตัวของคุณ... สั่งผมได้ทุกอย่างที่คุณต้องการครับ"

---

[POV: นลิน – รสชาติของการถือไพ่เหนือกว่า]

นลินจ้องมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยใช้คำว่า 'เจ้าหนี้' มาข่มเหงเธอ บัดนี้เขากลับมาคุกเข่าอยู่แทบเท้าเธอ แววตาที่เขาเคยมองเธออย่างดูแคลนหายไปสิ้น เหลือเพียงความยอมจำนนที่ดูสมจริงจนเธอกลัวใจตัวเอง

"พี่ทำแบบนี้ทำไม... เพื่อจะปั่นหัวลินอีกเหรอ? หรือเพราะพิมมาดาทิ้งพี่มา?" นลินคิดอย่างแค้นใจ เธอไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างเขาจะสำนึกผิดได้จริงๆ

"ลินไม่ต้องการค่ะ!" นลินตะโกนใส่หน้าเขา "พี่ภีมเอาเขาออกไปนะ ลินไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายแบบนี้!"

"ลินฟังพี่นะ... คิดซะว่าเป็นการ 'แก้แค้น' ก็ได้นี่นา" ภีมกระซิบข้างหูน้องสาว "อยากใช้ให้เขาทำอะไรล่ะ? ขัดรองเท้า ล้างรถ หรือแบกของไปเรียนกลางแดดร้อนๆ... ลินทำได้หมดเลยนะ จะปล่อยให้ขยะชิ้นนี้ไปพ้นสายตาทำไม เก็บไว้ 'เหยียบ' ให้จมดินไม่สะใจกว่าเหรอ?"

นลินมองดูแววตาของเตโชที่จ้องมองพื้นหญ้าอย่างเจียมตัว ความสงสารวูบหนึ่งเกิดขึ้นในใจแต่ความเจ็บปวดที่เขาเคยทำไว้มีมากกว่า

"ก็ได้ค่ะ..." นลินเอ่ยเสียงเรียบพยายามซ่อนความหวั่นไหว "ในเมื่อพี่อยากเป็นคนรับใช้... ลินก็จะจัดให้พี่สมใจอยาก เตรียมรถค่ะ! ลินมีเรียนเช้านี้ และถ้าพี่มาช้าแม้แต่วินาทีเดียว... ลินจะให้พี่ภีมไล่พี่ออกทันที!"

---

[POV: เตโช – ศักดิ์ศรีที่หายไปกลางลานวิศวะ]

เตโชรีบวิ่งไปเปิดประตูรถให้นลินอย่างรวดเร็ว เขาโน้มตัวลงอย่างนอบน้อมขณะที่นลินก้าวขึ้นรถโดยไม่ชายตามามองเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์... สถานที่ที่เตโชเคยเป็นพยัคฆ์ร้ายที่ใครๆ ก็เกรงกลัว บัดนี้รถยุโรปคันหรูจอดสนิทหน้าตึก พนักงานขับรถในชุดเครื่องแบบก้าวลงมาเปิดประตูรถให้นางฟ้าของคณะ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น เพื่อนร่วมคณะและรุ่นน้องต่างก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ

"นั่นพี่เตโชไม่ใช่เหรอวะ? ทำไมใส่ชุดแบบนั้น!"

เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่ว เตโชเม้มปากแน่น เขาต้องแบกรับสายตาดูถูกและเสียงหัวเราะเยาะของคนที่เคยเกลียดเขา นลินก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม เธอหยุดยืนตรงหน้าเขาแล้วส่งกระเป๋าเป้ใบหนักที่มีหนังสือวิศวะเล่มหนาๆ หลายเล่มให้เขาถือ

"ตามลินมาค่ะ... แบกไปส่งถึงหน้าห้องเรียน และยืนรอจนกว่าลินจะเลิกเรียนด้วย ห้ามไปไหนเด็ดขาด!" นลินออกคำสั่งเสียงเฉียบ

---

[บทลงโทษที่ยาวนาน]

ตลอดทางเดินในตึกคณะ เตโชเดินตามหลังนลินแบกกระเป๋าหนักอึ้งท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าว หยดเหงื่อไหลซึมตามไรผมและเสื้อเชิ้ตสีดำที่รัดกุม เขาต้องเดินผ่านกลุ่มเพื่อนที่เคยนับถือเขา ซึ่งบัดนี้ต่างพากันถอยห่างและมองเขาเหมือนตัวประหลาด

มีนาเดินเข้ามาสมทบนลินด้วยสายตาตกตะลึง "ลิน... นี่มัน..."

"คนขับรถคนใหม่ของลินเองจ้ะมีนา" นลินบอกเพื่อนด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำ "เขาเก่งนะ... บอกว่าทำได้ทุกอย่าง ลินเลยลองทดสอบดู"

เตโชยืนตัวตรงนิ่งเป็นหินอยู่หน้าห้องเรียน แบกกระเป๋าไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่ย่อท้อ แม้แขนจะเริ่มล้าและสายตาคนนับร้อยจะจ้องมองเขาเหมือนตัวตลก แต่เขากลับรู้สึกดี... ดีที่อย่างน้อยเขาก็ได้อยู่ในระยะที่เขาสามารถมองเห็นความปลอดภัยของเธอได้

"ต่อให้ต้องเป็นตัวตลกของคนทั้งโลก... ถ้ามันทำให้พี่ได้อยู่ดูแลลิน พี่ก็ยอม"