บทที่ 30: กิเลสในคลับหรูและบทพิสูจน์ศักดิ์ศรี

แสงไฟสลัวสีอำพันภายในโซนวีไอพีของ 'The Apex' คลับหรูที่สงวนไว้สำหรับมหาเศรษฐีและเหล่าเซเลบริตี้ระดับประเทศ กลิ่นหอมของซิการ์ราคาแพงและไวน์รสเลิศอบอวลไปทั่วบริเวณที่ตกแต่งด้วยผนังบุหนังสีเข้มและโคมไฟคริสตัลระย้า ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาที่ขับกล่อมความสำราญของเหล่าผู้มีอันจะกิน เตโช นั่งจมดิ่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเลือดหมู ใบหน้าคมเข้มฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

เขานัดพบกับ พิมมาดา ตามคำสั่งเด็ดขาดของพ่อที่อ้างว่า "ต้องมาเจรจาเงื่อนไขสุดท้าย" เพื่อรักษาบริษัทไว้

[POV: เตโช – พยัคฆ์หนุ่มในกรงแก้ว]

เตโชจ้องมองแก้วบรั่นดีในมือด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง ทุกจิบที่เขากลืนลงไปเหมือนตอกย้ำว่าเขาคือนักรบที่กำลังจะพ่ายแพ้ต่ออำนาจเงิน

"ถ้าลินเห็นพี่ในสภาพนี้... เธอคงยิ่งรังเกียจพี่ใช่ไหม" ความเงียบในมุมส่วนตัวถูกทำลายลงเมื่อร่างระหงของพิมมาดาเดินเข้ามา เธอไม่ได้มาในชุดทำงานที่ดูเป็นทางการเหมือนทุกครั้ง แต่เธอสวมชุดเดรสสั้นรัดรูปสีนู้ดที่ดูแนบเนื้อราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง แผ่นหลังที่เว้าลึกและช่วงล่างที่สั้นจนใจหายทำให้ชายหนุ่มร่วมคลับหลายคนต้องเหลียวมองตามด้วยความกระหาย

---

[POV: พิมมาดา – หงส์ที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ]

พิมมาดาขยับยิ้มเย็นขณะมองดูความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้านิ่งเฉยของเตโช เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังจนตรอก และนั่นคือช่วงเวลาที่เขาจะ "อร่อย" ที่สุดสำหรับการครอบครอง

"รอนานไหมคะเตโช?" พิมมาดาเอ่ยเสียงหวานพร่าพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอจงใจเบียดเสียดร่างกายเข้าหาแผงอกกว้าง มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปนอย่างหลงใหล

"เข้าเรื่องเลยดีกว่าพิม... พ่อผมบอกว่าคุณมีเงื่อนไขสุดท้าย" เตโชเอ่ยเสียงเรียบ พยายามขยับตัวออกห่างแต่โซฟาวีไอพีที่นุ่มลึกกลับทำให้เขาหนีไปไหนไม่ได้ไกล

"เงื่อนไขนั้น... อยู่ที่ว่าคืนนี้คุณจะทำให้พิม 'พอใจ' ได้แค่ไหนค่ะ" พิมมาดาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสใบหูของเขา "พิมเพิ่งโอนเงินห้าร้อยล้านเข้าบัญชีบริษัทคุณอาไปเมื่อกี้เอง... เพื่อเป็นมัดจำสำหรับ 'ค่าตัว' ของคุณในคืนนี้"

---

[POV: ภีม – พยานในเงามืดของแสงสี]

ห่างออกไปที่เคาน์เตอร์บาร์ในมุมมืด ภีม ที่บังเอิญมาคุยงานกับเพื่อนร่วมรุ่นจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเยียบ เขากระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจบ แววตาคมกริบจ้องมองเตโชและพิมมาดาผ่านกระจกเงาด้านหลังบาร์

"หึ... สุดท้ายมึงก็เลือกทางนี้สินะไอ้เตโช ขายตัวแลกบริษัท... มึงมันก็นักธุรกิจหน้าเลือดที่ไม่ต่างจากตอนที่มึงทำกับน้องกูเลย" ภีมเตรียมจะลุกเดินออกไปจากคลับด้วยความขยะแขยง แต่บทสนทนาที่เริ่มดังขึ้นและท่าทางที่เปลี่ยนไปของเตโชกลับทำให้เขาต้องหยุดเท้าลง

---

[การปะทะที่สั่นคลอนความศรัทธา]

พิมมาดาเริ่มรุกหนักขึ้น เธอวางแก้วไวน์ลงแล้วเอื้อมมือไปโอบรอบคอเตโช พยายามจะดึงใบหน้าคมเข้มลงมาจูบต่อหน้าพนักงานที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร

"มาเถอะค่ะเตโช... พิมเปิดรูมเซอร์วิสชั้นบนไว้แล้ว เราไปคุยเรื่อง 'สัญญา' ของเราในที่ที่เงียบกว่านี้ดีกว่านะคะ"

เตโชนั่งนิ่ง ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้น เขาหลับตาลง ภาพใบหน้าของนลินในวันที่เธอเดินจากเขาไปฉายชัดขึ้นมาในหัว... แววตาที่ผิดหวังและคำพูดที่บอกว่าเธอไม่เหลือความรู้สึกให้เขาแล้ว

"ถ้าพี่ทำ... พี่จะเสียลินไปตลอดกาล"

"เอามือคุณออกไป!" เตโชคำรามเสียงต่ำก่อนจะกระชากมือของพิมมาดาออกอย่างแรงจนแก้วไวน์บนโต๊ะล้มระเนระนาด

"เตโช! นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ! พิมเพิ่งช่วยชีวิตครอบครัวคุณนะ!" พิมมาดาตวาดเสียงแหลมอย่างลืมตัว แววตาที่เคยหวานเชื่อมเปลี่ยนเป็นดุดัน

"ช่วยชีวิตงั้นเหรอ? คุณแค่กำลังจะ 'ซื้อ' ชีวิตผมต่างหาก!" เตโชลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีพยัคฆ์ร้ายที่หายไปนานกลับมาแผ่ซ่านจนคนรอบข้างต้องชะงัก "เงินห้าร้อยล้านของคุณ... ผมจะหามาคืนให้ทุกบาททุกสตางค์พร้อมดอกเบี้ย แต่จำไว้ว่าชีวิตของเตโช... มีเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้น และคนๆ นั้นไม่ใช่คุณ!"

---

[POV: ภีม – กำแพงในใจที่พังทลายลง]

ภีมเบิกตากว้าง เขาเห็นทุกอย่าง... เห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวและไร้ความลังเลของเตโช เห็นความโกรธที่บริสุทธิ์ของลูกผู้ชายที่ยอมสละทางรอดเดียวของบ้านเพื่อรักษา "ความสัตย์" ต่อผู้หญิงที่เขารัก

ความเกลียดชังที่ภีมเคยมีต่อเตโชเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง

"มันยอมพินาศ... เพื่อไม่ให้น้องกูต้องเสียใจซ้ำสองงั้นเหรอ?"

ภีมมองเห็นพิมมาดากรี้ดออกมาด้วยความอับอายก่อนจะสาดน้ำใส่หน้าเตโช แต่เตโชกลับไม่โต้ตอบ เขาทำเพียงแค่ปาดน้ำออกจากหน้าช้าๆ แล้วเดินหันหลังออกจากโซนวีไอพีไปโดยไม่มองกลับมาอีกเลย

---

[มิตรภาพท่ามกลางซากปรักหักพัง]

ที่ลานจอดรถด้านหลังคลับที่เงียบสงัด เตโชยืนพิงรถยนต์คันหรูที่อาจจะเป็นทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายที่เขามี เขาเงยหน้ามองฟ้า สูดลมหายใจลึกเพื่อกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา

"เปียกโชกเป็นลูกหมาเลยนะมึง" เสียงทุ้มดังก้องมาจากความมืด

เตโชสะดุ้ง "ไอ้ภีม... มึงมาทำอะไรที่นี่?"

"มาดูว่าคนเก่งอย่างมึงจะโดนผู้หญิงงาบไปหรือเปล่าไง" ภีมเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า แววตาที่เคยดุดันบัดนี้กลับมีความอ่อนโยนจางๆ ที่เตโชไม่เคยเห็นมาก่อน

"มึงเห็นแล้วใช่ไหม?" เตโชแค่นยิ้มขมขื่น "พรุ่งนี้บ้านกูคงพังพินาศ พิมมาดาคงเรียกเงินคืนแน่"

"พังก็พังไปสิ... มือกูก็มี บ้านกูก็ใหญ่ มึงจะกลัวอะไรวะ?" ภีมตบบ่าเตโชอย่างแรงจนอีกฝ่ายเกือบเซ "ที่มึงทำเมื่อกี้... กูยอมรับว่ามึงคือ 'ลูกผู้ชาย' จริงๆ และกูก็ตัดสินใจแล้วว่า... กูจะไม่ยอมให้น้องสาวกูเสียผู้ชายโง่ๆ ที่ซื่อสัตย์แบบมึงไปให้ยัยแม่มดนั่นแน่"

เตโชจ้องหน้าภีมด้วยความอึ้ง "มึง... มึงพูดจริงเหรอ?"

"เออ! เลิกร้องไห้เหมือนหมาโดนทิ้งได้แล้ว กลับไปพักซะ พรุ่งนี้เตรียมรับศึกหนัก... เพราะพิมมาดาไม่จบง่ายๆ แน่ แต่จำไว้ว่าคราวนี้... มึงไม่ได้สู้คนเดียว"