บทที่ 32: ศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำ และหัวใจที่เริ่มสั่นคลอน

แสงแดดยามบ่ายที่คณะวิศวกรรมศาสตร์แผดเผาจนไอร้อนระอุขึ้นมาจากพื้นคอนกรีต นลินเดินออกมาจากอาคารเรียนพร้อมกับมีนา โดยมี เตโช ในชุดยูนิฟอร์มคนขับรถสีดำสนิทเดินตามหลังเยื้องไปเล็กน้อย มือหนาทั้งสองข้างโอบอุ้มกองหนังสือวิศวะเล่มหนาและกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของนลินไว้อย่างมั่นคง หยดเหงื่อไหลซึมตามไรผมและซึมชื้นผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำจนเห็นแผ่นหลังกว้างที่สั่นเทาน้อยๆ จากความเหนื่อยล้า

"ลิน... พี่เตเขาดูแย่มากเลยนะ ยืนรอหน้าห้องตั้งสามชั่วโมง แดดก็ร้อนขนาดนี้" มีนากระซิบด้วยความสงสาร

นลินปรายสายตามองแผ่นหลังของคนขับรถส่วนตัวด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน "เขาเลือกเองนี่มีนา... ในเมื่ออยากชดใช้ ก็ต้องทนให้ได้"

---

[POV: พิมมาดา – วางแผนร้ายในคราบหงส์]

ทว่า ความเงียบสงบในใจของนลินกลับถูกทำลายลงเมื่อรถสปอร์ตหรูสีแดงเพลิงแล่นเข้ามาจอดขวางหน้ากลุ่มของพวกเธอ พิมมาดา ก้าวลงมาจากรถด้วยท่วงท่าที่จองหอง ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตดูถูกเหยียดหยามทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของเตโชในชุดคนขับรถ

"ตายจริง! นี่มันอะไรกันคะเนี่ย?" พิมมาดาอุทานเสียงแหลมพลางหัวเราะในลำคอ "เตโช... นี่คุณตกต่ำถึงขั้นมาเป็น 'ขี้ข้า' แบกกระเป๋าให้ผู้หญิงคนนี้แล้วเหรอคะ?"

เตโชยืนนิ่งสนิท แววตาจดจ้องที่พื้นหญ้าตามกฎของพนักงานขับรถที่ดี เขาบดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน แต่ไม่เอ่ยปากตอบโต้แม้แต่คำเดียว

"พิมบอกคุณแล้วไงคะ... ว่าถ้าคุณยอมนอนกับพิมแค่คืนเดียว ครอบครัวคุณก็ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้" พิมมาดาเดินเข้าไปใกล้เตโช พลางใช้ปลายนิ้วเคลือบยาทาเล็บสีแดงสดจิ้มลงที่อกแกร่ง "ดูสิ... เหงื่อโซมกายเชียว กลิ่นตัวแรงจนพิมจะอ้วกแล้วค่ะ สภาพเหมือน 'สุนัขข้างถนน' ไม่มีผิด"

---

[POV: นลิน – พายุที่ก่อตัวใต้ความนิ่งเฉย]

นลินจ้องมองพิมมาดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ความเจ็บปวดที่เห็นเตโชถูกดูถูกอย่างรุนแรงต่อหน้าธารกำนัลเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธจัดที่ยากจะควบคุม

"พี่เตอาจจะเคยเลวกับลิน... แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาด่าเขาเหมือนไม่ใช่คนแบบนี้"

"คุณพิมมาดาคะ..." นลินเอ่ยเสียงนิ่งทว่ากังวาน "ถ้าคุณจะมาเพื่อแสดงกิริยาที่ไร้การศึกษาแบบนี้ ลินว่าคุณกลับไปในที่ของคุณเถอะค่ะ"

"กิริยาไร้การศึกษาเหรอคะ?" พิมมาดาหันมาถลึงตาใส่นลิน "ฉันพูดความจริงค่ะ! ผู้ชายคนนี้คือลูกหนี้ที่สิ้นเนื้อประดาตัว เขาควรจะไปกราบเท้าขอความช่วยเหลือจากฉัน ไม่ใช่มาเดินตามก้นเธอเหมือนสุนัขรับใช้แบบนี้!"

พิมมาดาหยิบแบงก์พันออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนใส่หน้าเตโช "เอาไปซิ! ค่าเหนื่อยที่มาแบกกระเป๋า... แล้วจำใส่หัวไว้ว่าคนอย่างคุณ มันไม่มีค่าพอที่จะยืนเคียงข้างใครได้อีก นอกจากเป็นขี้ข้าให้คนตระกูลวรโชติโภคิน!"

---

[ฉากการโต้กลับของคุณหนูวรโชติโภคิน]

กระดาษแบงก์พันปลิวว่อนลงบนพื้นดิน เตโชยังคงนิ่งเฉย แต่ทันใดนั้นเอง... นลินกลับเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเตโช เธอโน้มตัวลงเก็บแบงก์นั้นขึ้นมา แล้วขยำมันทิ้งลงถังขยะข้างทางอย่างไม่ใยดี

"คนของลิน... ลินจ่ายค่าจ้างให้สมเกียรติเองค่ะ ไม่จำเป็นต้องพึ่งเศษเงินจาก 'ผู้หญิงที่จ้องจะซื้อผู้ชายกิน' อย่างคุณ"

นลินหันไปมองพิมมาดาด้วยสายตาที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "และอีกอย่าง... เตโชเขาไม่ได้เป็นสุนัขข้างถนนหรอกค่ะ แต่เขาเป็น 'คนขับรถส่วนตัว' ของฉัน ซึ่งมีค่ามากกว่าคู่ควงชั่วคราวของคุณหลายเท่า"

พิมมาดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "นลิน! นี่เธอกล้าดียังไง!"

"เตรียมรถค่ะพี่เตโช!" นลินสั่งเสียงเฉียบโดยไม่สนใจพิมมาดาอีก "ลินร้อน... ไม่อยากยืนดมกลิ่นน้ำหอมเกรดต่ำแถวนี้นานๆ"

---

[POV: เตโช – หัวใจที่ถูกชุบชีวิตด้วยความเมตตา]

เตโชเงยหน้าขึ้นมองนลิน แววตาที่เคยหม่นแสงกลับมีความหวังประกายวาบขึ้นมา เขาเห็นนลินที่ยืนปกป้องเขาต่อหน้าศัตรู เห็นความดุดันที่แฝงไปด้วยความห่วงใยในดวงตาคู่นั้น

"ลิน... เธอยังแคร์พี่อยู่ใช่ไหม?"

เขารีบเดินไปเปิดประตูรถให้นลินอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำตามหน้าที่เพียงอย่างเดียว แต่เขาทำด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความกตัญญู

เมื่อรถแล่นออกไป ทิ้งให้พิมมาดายืนกรีดร้องอยู่เบื้องหลัง นลินนั่งนิ่งอยู่เบาะหลัง สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอเห็นเตโชผ่านกระจกมองหลัง... เขาแอบปาดน้ำตาที่คลอเบ้าออกอย่างเงียบๆ

"ขอบคุณครับ... คุณหนู" เตโชเอ่ยเสียงเบาผ่านกระจกกั้น

นลินทำเมินเป็นไม่ได้ยิน แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมา ความเกลียดที่พยายามสร้างมาตลอดหลายวันเริ่มพังทลายลงทีละนิด เมื่อเห็นความซื่อสัตย์ที่เขามีให้เธอท่ามกลางพายุแห่งคำดูถูก

---

ฝุ่นควันจากท่อไอเสียรถของตระกูลวรโชติโภคินจางลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัดหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ พิมมาดายังคงยืนนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม ลมหายใจของเธอหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธที่พุ่งทะลุขีดจำกัด มือบางที่ถือกระเป๋าแบรนด์เนมสั่นระริก เธอจ้องมองแบงก์พันที่ถูกนลินขยำทิ้งลงถังขยะอย่างหยามเกียรติราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า

"แก... นลิน! แกกล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้!"

ในขณะที่พิมมาดากำลังจะกรีดร้องออกมาเพื่อระบายอารมณ์ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงที่แฝงไปด้วยความสมเพชและชื่นชมในเวลาเดียวกัน

"สวัสดีครับ คุณพิม"

พิมมาดาหันขวับไปมองทันที แววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกล เอก ในชุดนักศึกษาที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดดูมีความแบดบอยและอันตราย เขากำลังหมุนกุญแจรถสปอร์ตในมือพลางจ้องมองเธอด้วยสายตาจาบจ้วงแบบที่ผู้ชายทั่วไปไม่กล้าทำกับเธอ

---

[POV: พิมมาดา – ความสนใจในเงามืด]

พิมมาดาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อนในแวดวงสังคมชั้นสูงที่เธออยู่ แต่รังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันบอกเธอว่า... ผู้ชายคนนี้ 'ไม่ใช่คนดี' และนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการในนาทีนี้

"คุณเป็นใคร?" พิมมาดาถามเสียงเรียบแต่หยิ่งยโสตามสัญชาตญาณ

เอกขยับยิ้มมุมปาก เขาเดินเข้ามาใกล้พิมมาดาช้าๆ จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมกับกลิ่นอายของความโกรธ "ผมชื่อเอกครับ... เป็นรุ่นพี่ที่นี่ และเป็นคนที่ 'เกลียด' ไอ้คนขับรถคนนั้นกับยัยคุณหนูนั่นไม่แพ้คุณหรอก"

พิมมาดาเลิกคิ้วขึ้น ความโกรธเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสนใจ "อ้อ... ศัตรูของศัตรูงั้นเหรอ?"

---

[POV: เอก – เมื่อจิ้งจอกเจออสรพิษ]

เอกจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่วางตา พิมมาดาสวยกว่าที่เขาคิดไว้มาก และที่สำคัญเธอมีความ 'ร้าย' ที่ดูแพงและถึงใจ เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น และเขาก็รู้สึกถูกชะตากับความจองหองของเธออย่างบอกไม่ถูก

"คุณสวยนะครับ... สวยเกินกว่าจะมาเสียน้ำตาหรือเสียอารมณ์เพราะคนขับรถกระจอกๆ แบบนั้น" เอกเอ่ยพลางเอื้อมมือไปหยิบเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนผมของพิมมาดาอย่างถือวิสาสะ "ผมว่าเรามี 'เรื่องสนุกๆ' ที่น่าจะทำร่วมกันได้นะ... คุณพิมมาดา"

พิมมาดาไม่ได้ปัดมือเขาออก แต่เธอกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอก "คุณรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ?"

"คนสวยระดับคุณหนูเจ้าสัวชูชัย... ใครไม่รู้จักก็โง่เต็มทีแล้วครับ" เอกแค่นยิ้ม "ผมรู้ว่าคุณอยากได้เตโชคืน และผม... ก็อยากได้นลินมา 'สั่งสอน' ให้รู้สำนึกเหมือนกัน"

---

[จุดเริ่มต้นของพันธสัญญาปีศาจ]

พิมมาดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มอสรพิษจะค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างระหว่างเธอกับผู้ชายคนนี้ มันไม่ใช่ความรัก... แต่เป็นความ 'กระหายชัยชนะ' ที่เหมือนกัน

"พูดจาถูกใจฉันดีนี่คะคุณเอก" พิมมาดาเปิดประตูกระเป๋าถือแล้วหยิบนามบัตรส่วนตัวออกมา ก่อนจะใช้นิ้วคีบส่งให้เขาด้วยท่าทางยั่วยวน "เย็นนี้ฉันมีนัดทานมื้อค่ำที่เลาจน์ส่วนตัวโรงแรมของฉัน ถ้าคุณ 'น่าสนใจ' พออย่างที่พูด... ลองแวะไปหาฉันสิคะ บางทีเราอาจจะมีเมนูเด็ดๆ ไว้จัดการพวกมันทั้งคู่"

เอกรับนามบัตรมาจูบเบาๆ แววตาเป็นประกายวาววับ "ผมไม่เคยปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณต้องรอเก้ออยู่แล้วครับ... เจอกันคืนนี้ครับพิม"

รถสปอร์ตสีแดงของพิมมาดาแล่นออกไป ทิ้งให้เอกยืนอยู่กลางลานเกียร์พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยแผนร้าย เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าจะได้เจอ "แนวร่วม" ที่เพียบพร้อมขนาดนี้ คืนนี้... เกมรุกครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และมันจะรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา