บทที่ 40: ค่าเสียหายของศักดิ์ศรี และการล่มสลายของหงส์ปลอม

ภายในห้องพิจารณาคดีที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยรังสีของความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงกว้าง แสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างบานสูงทอดลำแสงลงบนพื้นหินอ่อนที่ขัดมันวาว พิมมาดา นั่งอยู่ในชุดนักโทษสีอ่อนที่ดูหม่นหมอง ใบหน้าที่เคยสวยสง่าและจองหองราวกับหงส์ผู้สูงศักดิ์ บัดนี้กลับซีดเซียวและซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยเป็นประกายด้วยอำนาจเงินกลับฉายแวววูบไหวด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรกในชีวิต

เธอจ้องมองไปที่ฝั่งโจทก์ ที่ซึ่ง เตโช นั่งอยู่อย่างสงบนิ่งในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ข้างกายของเขาคือ นลิน ที่นั่งกุมมือเขาไว้แน่นราวกับเป็นกำลังใจที่สำคัญที่สุด

[POV: เตโช – พยัคฆ์ผู้รอคอยการพิพากษา]

เตโชกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ความโกรธแค้นที่เคยแผดเผาในใจบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของการตัดสินใจที่เด็ดขาด เขาจำทุกลมหายใจที่แสนทรมานในคืนที่ถูกยาพิษนั่นเล่นงานได้ดี และเขาก็จำได้แม่นยำถึงน้ำตาของนลินที่ต้องมาเสี่ยงชีวิตช่วยเขา

"เงินที่เธอเคยใช้ดูถูกคนอื่น... วันนี้มันจะกลับมาล้างมลทินให้ตระกูลฉัน" เตโชคิดพลางกระชับมือนลินให้แน่นขึ้น

ทนายความมือหนึ่งของตระกูลวรโชติโภคินที่ภีมส่งมาช่วยงานนี้ ยืนขึ้นแถลงต่อศาลด้วยน้ำเสียงกังวาน "ศาลที่เคารพครับ จากหลักฐานวิดีโอและผลตรวจทางนิติวิทยาศาสตร์ ชัดเจนว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายร่างกายโจทก์ด้วยสารอันตราย และมุ่งหมายจะทำลายชื่อเสียงของตระกูลวรโชติโภคินด้วยแผนการที่อุกอาจ ดังนั้น ทางเรานอกจากจะเรียกร้องโทษจำคุกตามกฎหมายอาญาแล้ว เราขอเรียกค่าเสียหายทางแพ่งเพื่อชดเชยวิกฤตการณ์ทางธุรกิจที่โจทก์ได้รับผลกระทบ เป็นจำนวนเงิน ห้าร้อยล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดต่อปีครับ"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องพิจารณาคดีจนศาลต้องเคาะค้อนเพื่อความสงบ พิมมาดาหน้าถอดสีจนเกือบจะเป็นลม

---

[POV: พิมมาดา – เมื่อกรงขังไม่ได้มีแค่ซี่กรงเหล็ก]

พิมมาดาแทบจะกรีดร้องออกมาแต่เธอไม่มีเสียงเหลือพอ พ่อของเธอ—เจ้าสัวชูชัย ปฏิเสธที่จะมาปรากฏตัวในวันนี้ ท่านส่งเพียงทนายความมาเพื่อบอกสั้นๆ ว่า "จัดการตัวเอง" เพราะท่านอับอายเกินกว่าจะแบกหน้าไปพบใครในแวดวงธุรกิจอีกต่อไป

"ห้าร้อยล้าน... ฉันจะไปเอามาจากไหน" พิมมาดากระซิบถามทนายตัวเองเสียงสั่น

"คุณหนูต้องยอมรับข้อเสนอไกล่เกลี่ยครับ การชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนนี้ จะช่วยให้โจทก์ไม่ค้านการรอลงอาญาในบางข้อหา และอาจจะลดโทษจำคุกให้น้อยลงได้" ทนายตอบเสียงเรียบ

วินาทีที่พิมมาดาต้องจรดปากกาลงในเอกสารสละสิทธิ์ในหุ้นและทรัพย์สินส่วนตัวเพื่อโอนเข้าบัญชีบริษัทของเตโช เธอรู้สึกเหมือนถูกกระชากหัวใจออกมาสดๆ เงินที่เธอเคยคิดว่าเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด บัดนี้มันกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ถูกใช้เพื่อไถ่โทษในสิ่งที่เธอทำลงไป

---

[ชัยชนะที่แลกมาด้วยความอดทน]

หลังจากจบการพิจารณาคดี เตโชและนลินเดินออกมาหน้าศาล ท่ามกลางกองทัพนักข่าวที่รุมล้อมเพื่อทำข่าวใหญ่แห่งปีที่สั่นสะเทือนวงการวิศวะและธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เตโชไม่ได้ให้สัมภาษณ์อะไรมากนัก เขาเพียงแต่โอบไหล่นลินเดินตรงไปที่รถยนต์คันหรูด้วยท่าทางที่สง่างาม

"พี่เตคะ... ห้าร้อยล้านเลยนะคะนั่น" นลินบอกด้วยความอึ้งขณะที่ขบวนรถเคลื่อนตัวออกไป "ลินไม่คิดว่าพี่จะเรียกเยอะขนาดนี้"

"มันไม่ได้เยอะเลยลิน... เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ลินต้องเจอ และเกียรติยศของพี่ที่ถูกมันเหยียบย่ำ" เตโชถอนหายใจยาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนแสงลงเมื่ออยู่กับเธอสองต่อสอง "เงินจำนวนนี้ พี่จะเอาไปฟื้นฟูกิจการของพ่อให้กลับมามั่นคง พี่จะจ้างพนักงานที่ซื่อสัตย์กลับมา และพี่จะสร้างแล็บวิศวกรรมที่ทันสมัยที่สุด เพื่อให้ลินได้เข้ามาใช้งานในอนาคต"

นลินยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ เธอเห็นพยัคฆ์ร้ายที่เธอเคยเกลียด บัดนี้กลายเป็นนักธุรกิจที่เต็มไปด้วยวิสัยทัศน์และความรับผิดชอบอย่างเต็มเปี่ยม

---

[ฉากรักหวานซึ้ง: รางวัลแห่งชัยชนะในห้องทำงานใหม่]

เย็นวันนั้นที่สำนักงานใหญ่ของตระกูลเตโชที่เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง กลิ่นสีใหม่และกลิ่นเฟอร์นิเจอร์หรูหราอบอวลไปทั่วห้องทำงานประธานบริษัทที่เพิ่งได้รับการปรับปรุง เตโชพานลินเข้าไปในห้องที่กว้างขวางและมองเห็นวิวเมืองกรุงเทพฯ ได้อย่างชัดเจน

เขาล็อคประตูห้องทำงานอย่างแน่นหนา ก่อนจะดึงร่างบางของนลินเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แผ่นหลังกว้างพิงกับโต๊ะทำงานไม้ตัวหรูที่เปรียบเสมือนบัลลังก์ใหม่ของเขา

"ลินครับ... ขอบคุณนะที่เป็นลมใต้ปีกให้พี่มาตลอด" เตโชซุกใบหน้าลงกับไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมที่เขาหลงใหล "ถ้าไม่มีลิน พี่คงเป็นแค่ผู้ชายล้มละลายที่ไม่มีทางสู้"

"ลินบอกพี่เตแล้วไงคะ... ว่าเกียร์อยู่ที่ใจ ลินรับหัวใจพี่มาแล้ว ลินก็ต้องดูแลให้ถึงที่สุด" นลินเงยหน้าขึ้นจูบปลายคางเขาเบาๆ

เตโชไม่รอช้า เขาอุ้มนลินขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานไม้ตัวยาว แววตาของเขาเปลี่ยนจากนักธุรกิจจอมเครียด กลายเป็นผู้ชายคลั่งรักที่โหยหา "เมียรัก" ของเขาอย่างปิดไม่มิด มือหนาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเรียวขาขาวผ่องใต้กระโปรงนักศึกษาช้าๆ

"เงินห้าร้อยล้านก็เทียบไม่ได้กับจูบเดียวของลินหรอกครับ..." เตโชกระซิบชิดริมฝีปากนลิน ก่อนจะบรรจงมอบจูบที่แสนหวานและเร่าร้อนเพื่อเป็นการฉลองชัยชนะที่สมบูรณ์แบบที่สุด

---

[POV: เตโช – สัญญาณแห่งการเริ่มต้นที่ไร้กังวล]

ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยไอรัก เตโชรู้สึกได้ถึงความสุขที่แท้จริง เขาจูบซับตามไรผมและหน้าผากมนของนลินครั้งแล้วครั้งเล่า ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความแค้นและหยดน้ำตา บัดนี้ถูกชดเชยด้วยความเข้าใจและความภักดีที่ไม่มีใครมาสั่นคลอนได้

"คืนนี้... อยู่ฉลองกับพี่ที่นี่นะลิน พี่เตรียมแชมเปญชั้นดีไว้แล้ว... และเตรียม 'บทลงโทษ' สำหรับคนที่ชอบแอบโดดเรียนมาช่วยพี่ทำงานด้วย" เตโชเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

นลินหน้าแดงก่ำแต่ไม่ได้ขัดขืน เธอโอบแขนรอบคอเขาไว้แน่น ยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับพยัคฆ์หนุ่มที่บัดนี้กลายเป็นผู้นำที่สง่างามที่สุดในสายตาเธอ

คืนนี้ที่ออฟฟิศใหม่... ไม่ได้มีเพียงแค่แผนผังธุรกิจหมื่นล้าน แต่มันคือการประกาศอาณาจักรแห่งความรักที่จะเติบโตไปพร้อมๆ กับความสำเร็จของพวกเขาชั่วนิรันดร์