บทที่ 41: รอยร้าวแห่งอดีต

Author: รัตนอรุณ

publish date: 2026-03-20 13:26:21

บรรยากาศภายในคฤหาสน์วรโชติโภคินวันนี้ดูโอ่อ่าทว่ากดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้กฤษณาที่เจ้าสัวประจักษ์ชื่นชอบอบอวลไปทั่วห้องโถงรับรองที่ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนหลุยส์สีทองอร่าม แสงแดดรำไรยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านไหมปักดิ้นทอง ทอดลำแสงลงบนพื้นหินอ่อนที่ขัดจนเงาวับราวกระจกสะท้อนภาพใบหน้าอันเคร่งเครียดของทุกคนที่นั่งอยู่ ณ ที่นั้น

เจ้าสัวประจักษ์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานที่เปรียบเสมือนบัลลังก์ของตระกูล ใบหน้าของชายวัยหกสิบเศษที่เพิ่งกลับจากการดูงานในยุโรปดูภูมิฐานและทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นสายตากรอบทองจ้องมองหลานสาวเพียงคนเดียวอย่าง นลิน ที่นั่งกุมมืออยู่กับ เตโช บนโซฟาฝั่งตรงข้าม

[POV: เจ้าสัวประจักษ์ – รอยร้าวที่รอวันสมาน]

ประจักษ์จ้องมองมือของเตโชที่กุมมือนลินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ในใจของเขาเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ที่ตีกันยุ่งเหยิง เขาเสียดายความสามารถของเตโชที่กอบกู้บริษัทคืนมาได้ แต่ความแค้นในอดีตเรื่อง 'เจ้าสัวโชติ' พ่อของเตโช มันคือหนามยอกอกที่ทิ่มแทงเขามาตลอดยี่สิบปี

"ถ้าไม่เป็นเพราะพ่อนาย... น้องสาวฉันคงไม่ต้องหนีไปลำบาก และนลินคงไม่กำพร้าพ่อตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก" ประจักษ์สะกดกลั้นอารมณ์พลางปรายสายตามองไปยังประตูที่กำลังถูกเปิดออก

ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสากลที่ดูเรียบง่ายทว่าแฝงไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าก้าวเข้ามา เจ้าสัวโชติ พ่อของเตโช เดินเข้ามาในถิ่นศัตรูด้วยท่าทางสงบนิ่ง เขาไม่ได้มาเพื่อประกาศชัยชนะ แต่มาเพื่อ 'ร้องขอ' อนาคตให้ลูกชาย

[การเผชิญหน้าความจริงใต้ซากปรักหักพัง]

"ประจักษ์... ฉันรู้ว่านายเกลียดฉัน และฉันเองก็รู้ตัวดีว่าฉันไม่ใช่คนดีนัก" โชติเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาเลือกที่จะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ธรรมดาตัวหนึ่ง แทนที่จะนั่งบนโซฟาหรู "แต่วันนี้ฉันไม่ได้มาในฐานะเจ้าสัวโชติที่เคยแข่งกับนาย... ฉันมาในฐานะพ่อของเตโช"

ประจักษ์แค่นยิ้มหยัน "นายยังมีหน้ามาเรียกตัวเองว่าพ่ออีกเหรอโชติ? นายมันเห็นแก่ตัวจนทำลายชีวิตน้องสาวฉัน และทำให้พ่อแท้ๆ ของนลินต้องตายในอุบัติเหตุครั้งนั้น!"

"นั่นคือเรื่องที่ฉันต้องมาเคลียร์ในวันนี้!" โชติโต้กลับทันควัน เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าคร่ำคร่าออกมาวางบนโต๊ะ "นี่คือบันทึกการสืบสวนลับที่ฉันเก็บไว้มาตลอด... อุบัติเหตุครั้งนั้นมันเกิดจาก 'เบรกแตก' ของรถที่ธนา (คนขับรถ) เป็นคนพาหนีไปเอง ฉันพยายามจะสกัดกั้นรถคันนั้นจริง แต่ฉันไม่เคยสั่งฆ่าใคร! ที่ฉันปิดเงียบมาตลอด เพราะฉันไม่อยากให้ตระกูลนายต้องมัวหมองว่าน้องสาวนายตายเพราะความประมาทของคนขับรถที่พาเธอหนี"

ประจักษ์นิ่งอึ้ง เขาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านช้าๆ รายละเอียดในนั้นระบุชัดเจนถึงร่องรอยการซ่อมเบรกที่ไม่ได้มาตรฐานของรถคันเก่าที่ธนาใช้ ความโกรธที่แบกไว้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า เมื่อพบว่าศัตรูที่เขาสาปแช่งมาตลอด กลับไม่ใช่ฆาตกรตัวจริง

[POV: เตโช – พันธนาการที่ถูกปลดปล่อย]

เตโชฟังทุกคำพูดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาหันไปมองพ่อที่นั่งน้ำตาคลอเบ้า ความลับที่ปกปิดมานานถูกเปิดเผยเสียที ความรู้สึกที่ต้องแบกรับ 'บาป' ของรุ่นพ่อมันทำให้อกเขาแทบระเบิด

"ท่านเจ้าสัวครับ..." เตโชเอ่ยเสียงหนักแน่น "ในเมื่อเรื่องในอดีตมันคือความเข้าใจผิด ผมจึงอยากขอโอกาส... ให้ผมได้พิสูจน์ว่าผมไม่ใช่แค่ลูกชายของเจ้าสัวโชติ แต่ผมคือเตโช ผู้ชายที่พร้อมจะดูแลนลินด้วยชีวิตของผมเอง"

ประจักษ์วางเอกสารลง เขาจ้องมองเตโชด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความเกลียดชังจางลงแต่ความ 'เข้มงวด' ยังคงอยู่ "ได้... ในเมื่อนายอยากพิสูจน์นัก ฉันจะจัดให้"

[Mega Project – เดิมพันของวิศวะหนุ่ม]

เจ้าสัวประจักษ์ลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊คขนาดใหญ่ เขาหยิบพิมพ์เขียวและแฟ้มเอกสารหนาปึกที่มีตราสัญลักษณ์โครงการ "Phuket Smart City & International Port" ออกมาวางเบื้องหน้าเตโช

"นี่คือโครงการเมกะโปรเจกต์ที่วรโชติโภคินร่วมทุนกับรัฐบาลและต่างชาติ มูลค่ารวมหลายหมื่นล้าน" ประจักษ์เอ่ยด้วยเสียงทรงอำนาจ "มันมีทั้งปัญหากลุ่มอิทธิพลท้องถิ่น การจัดการแรงงานที่ไร้ระเบียบ และการชิงดีชิงเด่นของผู้รับเหมารายย่อย... ฉันจะให้นายเข้าไปเป็น 'ผู้จัดการโครงการและผู้รับเหมาหลัก' ในส่วนของโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมด"

"เงื่อนไขคือ... นายต้องทำกำไรให้บริษัทฉันไม่ต่ำกว่าร้อยละสามสิบภายในสิบสองเดือน และที่สำคัญที่สุด นายต้องจัดการโครงการนี้ 'ด้วยตัวเอง' โดยห้ามขอความช่วยเหลือจากภีมหรือใช้อำนาจของนลินเด็ดขาด"

ประจักษ์โน้มตัวเข้าไปใกล้เตโช แววตาคมกริบราวจิ้งจอก "ถ้านายทำสำเร็จ... ฉันจะยกนลินให้แต่งงานอย่างสมเกียรติ และฉันจะลบความผิดพลาดของพ่อนายออกจากใจ แต่ถ้านายพลาดเพียงนิดเดียว... นายต้องเดินออกไปจากชีวิตหลานสาวฉันถาวร และอย่ากลับมาให้เธอเห็นหน้าอีก!"

[POV: นลิน – พลังรักท่ามกลางลมพายุ]

นลินใจหายวาบ เธอเป็นนิสิตวิศวะปี 1 เธอรู้ดีว่าโครงการสมาร์ทซิตี้ที่ภูเก็ตนั้น 'หิน' ขนาดไหน มันคือสมรภูมิรบของเหล่านักลงทุนและมาเฟียท้องถิ่นชัดๆ

"คุณลุงคะ... งานนี้มันเสี่ยงเกินไปสำหรับพี่เตนะคะ พี่เตเพิ่งฟื้นตัวมาได้ไม่นานเอง" นลินแย้งด้วยความเป็นห่วง

เตโชหันมาบีบมือนลินเบาๆ รอยยิ้มของเขาดูอ่อนโยนทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "พี่รับคำท้าครับท่านเจ้าสัว... ขอบคุณที่ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองในฐานะวิศวกรและผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะลูกหนี้หรือเงาของใคร"

เตโชยืนขึ้นเต็มความสูง รัศมีพยัคฆ์หนุ่มแผ่ซ่านจนประจักษ์ต้องลอบยิ้มในใจอย่างพอใจลึกๆ

[สัญญาใจใต้เงาจันทร์]

คืนนั้น ณ ดาดฟ้าคอนโดหรูส่วนตัวของเตโช ลมทะเลพัดพาความเย็นฉ่ำมาจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลเอื่อยอยู่เบื้องล่าง แสงไฟจากตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ระยิบระยับราวกับดวงดาวบนดิน นลินนั่งอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของเตโชบนโซฟาเบดตัวกว้าง ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาอยู่นาน มีเพียงเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นสอดประสานกัน

"ลินครับ... พี่ต้องไปอยู่ภูเก็ตเป็นปีนะ ลินจะรอพี่ได้ไหม?" เตโชซุกใบหน้าลงกับไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมของแป้งเด็กที่เขาหลงใหล

นลินผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตาเขา แววตาของเธอสั่นไหวด้วยอารมณ์รักและกังวล "เกียร์ดวงเดิมที่พี่เตให้ลินไว้... ลินจะใส่ติดตัวไว้ทุกวันเพื่อเป็นเครื่องเตือนใจว่าหัวใจของพี่อยู่ที่นี่ พี่เตต้องสัญญาความปลอดภัยของตัวเองเป็นอันดับหนึ่งนะคะ งานจะเหนื่อยแค่ไหนก็ได้ แต่พี่ห้ามบาดเจ็บกลับมาหาลินนะ"

เตโชช้อนคางนลินขึ้นมาประทับจูบอย่างแสนหวานและหนักแน่น จูบนี้ไม่มีความแค้นหรือความหวาดระแวงเหมือนในอดีต แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วย 'พันธสัญญา' เขาประคองร่างบางให้นอนลงช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เร่าร้อนและโรแมนติกที่สุด

"รางวัลล่วงหน้าสำหรับว่าที่สามี... ลินให้พี่ได้ไหมครับ?" เตโชกระซิบเสียงแหบพร่าพลางค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของนลินออกทีละเม็ด

คืนนี้เตโชปรนเปรอนลินด้วยความรักที่ละเอียดอ่อน ทะนุถนอมราวกับเธอเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในโลก เขาจูบซับทุกรอยยิ้มและหยาดน้ำตาแห่งความสุขของเธอ ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงครวญครางแผ่วเบาและคำบอกรักที่กระซิบซ้ำๆ ตลอดทั้งคืน เพื่อเก็บเกี่ยวพลังใจไว้ไปสู้ศึกใหญ่ที่ภูเก็ตในวันพรุ่งนี้

[เริ่มต้นของรักทางไกล]

รุ่งเช้า เตโชในชุดทำงานที่ทะมัดทะแมงแบกกระเป๋าเดินทางเตรียมขึ้นรถ นลินเดินมาส่งเขาที่ลานจอดรถด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์

"ดูแลตัวเองด้วยนะวิศวกรของลิน... ลินจะรอที่ลานเกียร์ทุกวันนะคะ"

เตโชดึงเธอเข้ามาจูบหน้าผากแรงๆ หนึ่งครั้ง "พี่รักลินนะ... รอรับรางวัลใหญ่ในวันที่พี่กลับมาขอลินแต่งงานได้เลยครับ"

รถสปอร์ตแล่นออกไปมุ่งหน้าสู่สนามบิน ทิ้งให้นลินยืนมองตามจนสุดสายตา บทที่ 41 จบลงด้วยการเริ่มต้นภารกิจที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของเตโช ศึกครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเงินหมื่นล้าน แต่มันคือการแลกมาซึ่ง 'ลมหายใจ' ของความรักที่ทั้งคู่ฝ่าฟันกันมานั่นเอง

Continue to read this book for free

Scan code to download App

Previous Chapter Next Chapter

เกมรักวิศวะร้าย บทที่ 48: คลื่นลมที่แปรปรวน
แสงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงสีทองสว่างไสวเหนือผืนน้ำอันดามันที่ดูสงบเงียบจนน่าประหลาด เสียงนกนางนวลร้องระงมคลอไปกับเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหากราบเรือยอร์ชลำหรูอย่างแผ่วเบา ภายในห้องสวีทส่วนตัวที่เพิ่งผ่านพายุรักอันเร่าร้อนมาตลอดทั้งคืน บรรยากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเทียนหอมที่มอดดับไปแล้ว และกลิ่นอายความเสน่หาที่ยังไม่จางหายนลิน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงเอวทำให้เธอรู้ว่ายังคงอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของ เตโช เธอขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ต้องครางออกมาเบาๆ เมื่อความเจ็บแปลบแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่องรอยสีกุหลาบจางๆ ที่ประดับอยู่ตามลาดไหล่และเนินอกที่โผล่พ้นขอบผ้าห่ม เป็นหลักฐานชั้นดีถึง "บทลงโทษ" ที่พยัคฆ์หนุ่มมอบให้เธออย่างดุดันเมื่อคืนนี้[POV: นลิน – ความหวานที่ปนความเข็ดหลาบ]นลินลอบมองใบหน้าคมคายของเตโชยามหลับใหล ยามนี้เขาดูไม่มีพิษสงเหมือนเฮดว้ากจอมโหดหรือพยัคฆ์ขี้หึงคนเมื่อคืนเลย ขนตาหนาเป็นแพและลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอทำให้เขามีเสน่ห์จนเธอเผลอเอื้อมมือไปลูบแก้มสากระคายของเขาเบาๆ"พี่เตนะพี่เต... หวงโหดขนาดนี้ ลินจะกล้าใส่ชุดทูพีชอีกได้ยังไง" นลินคิดพลางอมยิ้มแก้
เกมรักวิศวะร้าย บทที่ 47: บทลงโทษของพยัคฆ์ขี้หึง
เสียงประตูห้องสวีทบนเรือยอร์ชถูกปิดลงพร้อมเสียงล็อกที่ดังคลิกทว่าหนักแน่นราวกับเสียงปิดกรงขัง เตโช ยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากต้นแขนเรียวบางของ นลิน เขาจูง (หรือแทบจะลาก) เธอเข้ามากลางห้องด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง รังสีความโกรธและความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องที่เปิดแอร์ฉ่ำกลับดูร้อนระอุขึ้นมาในพริบตา"พี่เต... ลินเจ็บนะคะ ปล่อยก่อน" นลินอุทานเบาๆ พยายามแกะมือหนาที่กำรอบแขนเธอออก แต่ทว่ายิ่งเธอดิ้น เขากลับยิ่งกระชับแรงบีบมากขึ้น[POV: เตโช – เมื่อพยัคฆ์หนุ่มตบะแตกเพราะความหวง]เตโชหยุดกะทันหันแล้วหันมาจ้องหน้าหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนราวกับมีไฟสุมอยู่ข้างใน ภาพร่างบางในชุดทูพีชสีขาวที่อวดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนกลางหาดทราย ท่ามกลางสายตาโลมเลียของพวกผู้ชายแถวนั้นยังคงติดตาเขาจนสติแทบขาดผึ่ง"เจ็บเหรอ? แล้วลินรู้ไหมว่าพี่ 'เจ็บ' กว่าที่ต้องยืนดูเมียตัวเองโชว์เนื้อหนังให้ไอ้พวกหน้าหม้อพวกนั้นดู!" เสียงทุ้มต่ำคำรามลอดไรฟัน "ลินคิดอะไรอยู่? อยากลองใจพี่ หรืออยากจะประกาศให้โลกรู้ว่านลิน วรโชติโภคิน มีของดีแค่ไหน!"นลินเม้มปากแน่น แววตาซุกซนในตอนแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นความประหม่าเมื่อเห็นว่าพยัค
เกมรักวิศวะร้าย บทที่ 46: พายุหึงกลางอันดามัน
แสงแดดจ้าของเช้าวันใหม่สาดส่องลงบนพื้นผิวน้ำทะเลอันดามันจนดูเหมือนเศษกระจกที่แตกกระจายระยิบระยับ แม้บรรยากาศจะดูผ่อนคลายในสายตานักท่องเที่ยวทั่วไป แต่ที่ไซต์งาน "Phuket Smart City" กลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด เตโช ยืนกอดอกมองกลุ่มคนงานที่ยังคงยืนกรานประท้วงเรื่องระบบความปลอดภัยและค่าแรงที่ยังไม่โปร่งใสจากกลุ่มอิทธิพลเก่า"ถ้าวันนี้ปั้นจั่นไม่เดินเครื่อง เราจะเสียเวลาไปอีกอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ" เตโชสบถเบาๆ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ"เอาน่าไอ้เต... มึงลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้มึงมี 'ตัวช่วย' ระดับพระกาฬ" เสียงทุ้มเข้มของ ภีม ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวลงจากรถโฟร์วีล ภีมอยู่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะแขนสั้นสีน้ำเงินเข้มที่ดูทะมัดทะแมง ผิดกับมาดนักธุรกิจจอมวางแผนที่กรุงเทพฯ[POV: ภีม – เมื่อพยัคฆ์พี่ชายลงสนาม]ภีมกวาดสายตามองไปรอบไซต์งานด้วยสัญชาตญาณของวิศวกรและนักบริหารที่เจนโลก เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาเดินเล่น แต่เขามาเพื่อ "จบเกม" ที่เจ้าสัวประจักษ์ทิ้งปมไว้ให้รุ่นน้องอย่างเตโช"เต... มึงไปจัดการเรื่องเอกสารตรวจสอบบัญชีที่มึงเจอมา ส่วนเรื่อง 'คน' และ 'หน้างาน' ตรงนี้... กูจัด
เกมรักวิศวะร้าย บทที่ 45: บทลงโทษอสรพิษ
แสงจันทร์นวลตาอาบไล้ไปทั่วผืนน้ำอันดามันที่ทอประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชร เรือยอร์ชหรูลำมหึมาทอดสมออยู่นิ่งท่ามกลางสายลมเฉื่อยฉิว บนดาดฟ้าเรือที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะชื่นมื่นของ ภีม และ มีนา บัดนี้เหลือเพียงความเงียบสงัดที่แฝงไปด้วยความเร้าอารมณ์ เมื่อ เตโช และ นลิน นั่งเคียงข้างกันอยู่บนโซฟาบุนวมตัวยาวเตโชกุมมือนลินไว้แน่นราวกับกลัวว่าร่างบอบบางตรงหน้าจะสลายกลายเป็นฟองคลื่น เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่ไม่ได้เห็นมานานหลายสัปดาห์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา[POV: เตโช – พยัคฆ์หนุ่มผู้พ่ายแพ้ต่อความรัก]"ลินครับ... พี่ขอโทษจริงๆ นะเรื่องรูปถ่ายนั่น พี่ไม่คิดเลยว่าลดาจะกล้าทำขนาดนี้" เตโชเอ่ยเสียงพร่าพลางยกมือนลินขึ้นมาจูบที่หลังมือเบาๆ "พี่สาบานได้ว่าพี่ไม่เคยแตะต้องตัวผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่ปลายนิ้ว... ใจพี่มีไว้ให้ลินคนเดียว"นลินมองสบตาคมกริบที่บัดนี้ดูอ่อนโยนจนเธอใจละลาย เธอเห็นรอยคล้ำใต้ตาและผิวที่เข้มขึ้นจากการตรากตรำทำงานหนักที่ภูเก็ตแล้วก็รู้สึกสงสารจับใจ "ลินรู้แล้วค่ะพี่เต... ถ้าลินไม่เชื่อใจพี่เต ลินคงไม่บินลงมาหาพี่ถึงที่นี่หรอก"เธอขยับตัวเข้าไปซบที่อกแกร่ง สูดดมกลิ่นก
เกมรักวิศวะร้าย บทที่ 44: ซ้อนแผนกลางอันดามัน
หยาดฝนโปรยปรายเหนือน่านฟ้ากรุงเทพฯ ดูเหมือนจะตอกย้ำความหม่นหมองในหัวใจของ นลิน หลังจากที่เธอได้รับรูปถ่ายปริศนาจากภูเก็ต รูปที่ทำลายความเชื่อใจของเธอจนเกือบพังทลาย แต่ทว่า... หงส์ขาวอย่างเธอไม่ได้เกิดมาเพื่อยอมแพ้ต่อแผนการตื้นๆ ของใคร"ลิน... เก็บของเสร็จหรือยัง? เครื่องจะออกในอีกสองชั่วโมงนะ" เสียงทุ้มเข้มของ ภีม ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก พร้อมกับร่างสูงในชุดลำลองกางเกงขาสั้นเสื้อเชิ้ตลายฮาวายที่ดูผ่อนคลายทว่าแววตากลับคมกริบนลินเงยหน้าขึ้นจากกระเป๋าเดินทาง "พี่ภีม... พี่ภีมจะไปจริงๆ เหรอคะ? ลินเกรงใจพี่จังเลย""เกรงใจอะไรกันจ๊ะลิน มีนาต่างหากที่ต้องขอบคุณลินที่หาเรื่องให้ได้ไปเที่ยวทะเลกับพี่ภีมแบบนี้" มีนา เดินเข้ามาสมทบพร้อมรอยยิ้มสดใส เธอช่วยนลินปิดกระเป๋าเดินทาง "งานนี้มีนาไม่ยอมให้ยัยเลขานั่นมาคาบพี่เตโชไปหรอกนะ ทีมเมียหลวงต้องรวมตัวกันค่ะ!"[POV: ภีม – พี่ชายจอมวางแผนและองครักษ์จำเป็น]ภีมมองน้องสาวด้วยความเอ็นดูผสมความห่วงใย เขาได้รับรายงานเรื่องพฤติกรรมของ 'ลดา' มาจากสายสืบที่ภูเก็ตแล้ว และเขาก็รู้ดีว่าเจ้าสัวประจักษ์ (พ่อของเขาเอง) กำลังเล่นสนุกกับความอดทนของเตโช"ไอ้เตโช.
เกมรักวิศวะร้าย ตอนที่ 43 : ความเหงากับสิ่งเร้าที่เย้ายวน
แสงแดดแผดเผายามเที่ยงวันของจังหวัดภูเก็ตดูจะร้อนแรงกว่าที่กรุงเทพฯ หลายเท่าตัว ไอร้อนระอุพุ่งขึ้นจากพื้นถนนลูกรังภายในไซต์งาน "Phuket Smart City" จนมองเห็นภาพสั่นไหวระยิบระยับ เตโช ยืนอยู่บนเนินดินสูง มือหนึ่งถือแบบแปลนแผ่นใหญ่ที่กางออกสู้กับลมทะเลที่พัดกรรโชก ใบหน้าคมคายที่เคยเนียนละเอียดบัดนี้เริ่มมีรอยคล้ำแดดและหยดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมลงมาถึงคางเขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อจ้องมองไปยังหลุมฐานรากอาคาร A ที่ถูกทิ้งร้างไว้ตั้งแต่วันที่เขามาถึง เครื่องจักรราคาแพงหลายเครื่องจอดสงบนิ่งราวกับเศษเหล็กไร้ค่า ท่ามกลางเสียงบ่นพึมพำของคนงานที่ยังคงจับกลุ่มประท้วงอยู่ลึกๆ แม้เขาจะสำรองจ่ายค่าแรงไปแล้วบางส่วนก็ตาม[พยัคฆ์หนุ่มกลางสมรภูมิวิศวะ]เตโชพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหืด เขาไม่ได้นอนมาเกือบสองคืนเต็มเพื่อไล่ตรวจเช็ครายการพัสดุที่ถูกเบิกออกไปแต่ไม่เคยมาถึงไซต์งานจริง เขาพบรอยรั่วขนาดใหญ่ในระบบจัดซื้อที่เจ้าสัวประจักษ์ "จงใจ" ทิ้งไว้ให้เขาแก้ปัญหา"คุณลุงไม่ได้แค่ทดสอบความรู้... แต่ท่านกำลังทดสอบว่าผมจะทนแรงกดดันจากคนเลวรอบข้างได้แค่ไหน" เตโชกระชับ 'เกียร์สีทอง' ของนลินที่คล้องอยู่ที่คอผ่านเนื้อผ้

Share