บทที่ 42: เกียร์พันธนาการหัวใจ

กลิ่นอายของน้ำทะเลเค็มปร่าพัดโชยมาปะทะใบหน้าคมคายของ เตโช ทันทีที่เขาก้าวลงจากเครื่องบินที่สนามบินนานาชาติภูเก็ต ท้องฟ้าที่นี่ดูสดใสด้วยสีครามเข้มตัดกับปุยเมฆขาวสะอาดตา ทว่าในใจของวิศวกรหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายไปกับทัศนียภาพเหล่านั้นเลย เขาเอื้อมมือไปแตะที่หน้าอกซ้ายของตัวเองผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตยีนส์หนา สัมผัสได้ถึงวัตถุแข็งรูปวงล้อฟันเฟืองที่คล้องอยู่กับสร้อยเงินเส้นแกร่ง

มันไม่ใช่เกียร์สีเงินรุ่นของเขาเองที่เขาเคยภาคภูมิใจ แต่มันคือ 'เกียร์สีทองวาววับ' ของเฟรชชี่ปี 1... เกียร์ของ นลิน ที่เจ้าตัวถอดมอบให้เขาในคืนก่อนเดินทางเพื่อเป็นการ "แลกใจ" กันอย่างเป็นทางการ

---

[POV: เตโช – พลังจากเกียร์ที่แลกด้วยหัวใจ]

เตโชหลับตาลงชั่วครู่ ภาพเหตุการณ์ใต้ต้นจามจุรีใหญ่ที่ลานเกียร์ยังคงชัดเจนในความทรงจำ วันนั้นนลินไม่ได้แค่รับเกียร์ของเขาไป แต่เธอกลับปลดเกียร์ของเธอเองใส่มือเขา พร้อมกับประโยคที่ทำให้พยัคฆ์หนุ่มอย่างเขาเกือบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

'พี่เตเอาเกียร์ของลินไปนะคะ... ให้เกียร์ตัวนี้เป็นตัวแทนของลิน คอยเตือนสติพี่เวลาที่เหนื่อยหรือโกรธ ให้พี่รู้ว่าลินรอพี่อยู่ที่ลานเกียร์ของเราทุกวัน'

เขากระชับสายสร้อยในมือ ความเย็นของโลหะสีทองที่ดูบอบบางแต่แข็งแกร่งกลับมอบพลังมหาศาลให้เขาอย่างประหลาด เขาหยิบมันออกมาดูภายใต้แสงแดดจ้าของภูเก็ต ตัวเลขรุ่นปี 1 ที่สลักอยู่บนนั้นย้ำเตือนเขาว่า เขามีหน้าที่ต้องกลับไปหา "เจ้าของเกียร์" คนนี้ให้ได้ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด

"พี่จะรักษาเกียร์ของลินยิ่งกว่าชีวิตของพี่เอง..." เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะสวมมันกลับลงไปใต้เสื้อเชิ้ต ให้มันวางแนบชิดกับตำแหน่งของหัวใจพอดิบพอดี

---

[สมรภูมิที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวอิทธิพล]

เมื่อรถกระบะโฟร์วีลพาเขาเดินทางมาถึงไซต์งานก่อสร้างขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลอันดามัน ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่การทำงานอย่างขยันขันแข็ง แต่เป็นภาพของความเงียบเหงาที่น่าสะพรึงกลัว รถเครนยักษ์จอดนิ่งสนิทราวกับเศษเหล็กที่ไร้ชีวิต และที่หน้าประตูทางเข้า มีกลุ่มคนงานนับร้อยคนที่นั่งล้อมวงประท้วงด้วยแววตาดุดัน

"เราไม่ต้องการหัวหน้าหน้าใหม่!" "จ่ายเงินที่ค้างมา!" เสียงตะโกนด่าทอดังระงม

เตโชก้าวลงจากรถท่ามกลางเสียงโห่ร้อง เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของเกียร์สีทองที่หน้าอก ราวกับนลินกำลังบีบมือเขาให้ใจเย็นลง เขาเดินตรงไปหน้ากลุ่มคนงานโดยไม่มีบอดี้การ์ดล้อมรอบ มีเพียงความเด็ดเดี่ยวในฐานะวิศวกรผู้รับผิดชอบโครงการ

"ทุกคนฟังผม!" เตโชตะโกนก้อง "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อข่มเหงใคร แต่ผมมาเพื่อแก้ปัญหา เงินที่พวกคุณไม่ได้รับ ผมจะตรวจสอบและตามมันกลับมาให้ครบทุกบาท! ผมขอเวลาแค่ 3 วัน ถ้าผมทำไม่ได้ ผมจะเดินออกจากที่นี่ไปเอง!"

แววตาที่แน่วแน่และดุดันของเตโชทำให้เสียงโห่ร้องเริ่มซาลง ความสัตย์จริงที่ฉายชัดในดวงตาพยัคฆ์ทำให้คนงานเริ่มลังเล และนั่นคือชัยชนะก้าวแรกของเขาในสมรภูมินี้

---

[POV: นลิน – เกียร์สีเงินและคำสัญญาที่คล้องคอ]

ในเวลาเดียวกันที่กรุงเทพฯ ณ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ นลินนั่งอยู่ในห้องสมุดที่เงียบสงัด เธอก้มลงมอง 'เกียร์สีเงิน' ตัวโตที่มีร่องรอยการใช้งานจนผิวโลหะดูขรึมขลัง... เกียร์รุ่นปี 4 ของเตโชที่บัดนี้คล้องอยู่บนคอระหงของเธอ

เธอยกมันขึ้นมาจูบเบาๆ ความรู้สึกอุ่นๆ จากเกียร์ตัวนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีพี่เตโชยืนซ้อนหลังกอดเธออยู่ตลอดเวลา

"พี่เตคะ... ลินดูแลเกียร์ของพี่อย่างดีที่สุดนะคะ พี่เองก็ต้องดูแลเกียร์ของลินให้ดีเหมือนกัน อย่าให้มันต้องเปื้อนเลือดหรือน้ำตาของพี่เด็ดขาด"

"นลิน... เหม่ออีกแล้วนะ" มีนาเพื่อนสนิทสะกิดเบาๆ "ใส่เกียร์ตัวโตขนาดนี้ เดินไปไหนคนเขาก็รู้หมดสิว่า 'เมียเฮดว้าก' มาเอง"

นลินหน้าแดงก่ำแต่ไม่คิดจะซ่อนสร้อยเส้นนั้น "ลินไม่ได้ใส่เพื่ออวดใครค่ะมีนา... ลินใส่เพื่อให้รู้ว่าหัวใจของลินไม่อยู่กับตัวแล้ว แต่มันอยู่ที่ภูเก็ตต่างหาก"

---

[ฉากรักผ่านสายลม: เสียงกระซิบในคืนที่เหนื่อยล้า]

ดึกสงัดภายในตู้คอนเทนเนอร์ออฟฟิศชั่วคราวที่ภูเก็ต แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของเตโช เขาเพิ่งจัดการตรวจสอบบัญชีจนพบร่องรอยการทุจริตของบริษัทซับคอนแทรคเตอร์เดิม เขาหยิบเกียร์สีทองของนลินออกมาวางบนโต๊ะ แสงไฟสะท้อนฟันเฟืองสีทองให้ดูประกายสวยงาม

เขาเปิดวิดีโอคอลหานลินทันที

"ลินครับ... พี่เหนื่อยจัง" คำแรกที่ออกจากปากพยัคฆ์หนุ่มคือการอ้อนวอนขอพลังใจ

"พี่เต... ลินเห็นในข่าวแล้วนะ พี่เก่งมากเลยที่คุมคนงานอยู่" นลินส่งยิ้มหวานผ่านหน้าจอ เธอเองก็หยิบเกียร์สีเงินของเขาขึ้นมาชูให้ดู "ดูสิคะ... เกียร์พี่เตยังปลอดภัยดีนะ ลินเช็ดจนเงาวับเลย"

เตโชยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน "เกียร์ของลินก็ปลอดภัยครับ... พี่ใส่ไว้ใต้เสื้อ ติดกับอกซ้ายตลอดเวลา ทุกครั้งที่พี่โกรธหรืออยากจะระเบิดอารมณ์ พี่จะจับเกียร์ของลินไว้ แล้วพี่ก็รู้สึกใจเย็นลง... เหมือนมีลินมาคอยดุพี่อยู่ข้างๆ"

นลินหัวเราะคิกคัก "ดีแล้วค่ะ... ถ้ากลับมาแล้วเกียร์ลินมีรอยขีดข่วนนะ ลินจะยึดเกียร์พี่คืนจริงๆ ด้วย!"

[บทบรรยาย: สงครามประสาทที่เริ่มต้นขึ้น]

หลังจากวางสาย ความเงียบงันของไซต์งานก่อสร้างยามค่ำคืนก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง เตโชลูบเกียร์สีทองของนลินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเก็บมันเข้าใต้เสื้อตามเดิม ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นซองจดหมายสีขาวถูกสอดเข้ามาใต้ประตูออฟฟิศ

เขาเดินไปหยิบมันมาเปิดดู ภายในมีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่เขียนด้วยลายมือข่มขู่:

"กลับกรุงเทพฯ ไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนไร้ประสบการณ์..."

เตโชกำจดหมายในมือจนยับย่น แววตาพยัคฆ์ลุกโชนด้วยโทสะ เขาไม่ได้กลัวที่ตัวเองจะถูกข่มขู่ แต่เขาโกรธที่คนพวกนี้กล้าดูถูกความสามารถของเขา

เขาก้าวออกจากออฟฟิศ เดินไปยังกลางไซต์งานท่ามกลางความมืดมิด เขายืนนิ่งสนิทและตะโกนก้องออกไปในความเงียบ "กูไม่หนีไปไหนทั้งนั้น! ใครที่คิดจะขวางงานกู...  เตรียมตัวเจอกูได้เลย!"

เสียงตะโกนของเขาดังก้องสะท้อนไปกับหน้าผาและผืนน้ำอันดามัน การประกาศสงครามประสาทอย่างเป็นทางการของเตโชที่ภูเก็ต แม้จะไม่มีเปลวไฟจากการเผา แต่ไฟในใจของพยัคฆ์หนุ่มกลับโชติช่วงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เพราะเขามีเกียร์สีทองของนลินเป็นพันธนาการที่ทำให้เขาถอยหลังไม่ได้อีกต่อไป