Mag-log in" จริงอย่างที่นางพูด ข้าบังเอิญช่วยเจ้าไว้เจ้าไม่จำเป็นต้องติดตามข้า หากเจ้าอยากไปอยู่กับนาง นางก็สามารถมีลูกให้เจ้าได้ไม่ต้องมาช่วยข้าเลี้ยงอากัง"นางอุ้มจื้อกังออกมาจากเขา" เจ้าเห็นข้าเป็นคน ไม่ใช่ เป็นงูยังไง ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าข้าเลือกเจ้าเป็นคู่ชีวิตแล้ว ชีวิตนี้ข้าจะไม่สนใจสตรีคนไหนทั้งนั้นอากังเป็นลูกของข้า ข้าต้องเลี้ยงดูเขาอยู่แล้ว ไว้อนาคตให้เขาโตกว่านี้สักหน่อยเราค่อยมีน้องสาวให้เขา"" เจ้า เจ้าพูดบ้าอะไร"หยางเหม่ยเยว่หน้าร้อนผ่าว อู๋ลั่วฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ กระซิบข้างหูนาง" ถ้าข้าจะมีลูกของตัวเอง คนที่อุ้มท้องลูกข้าต้องเป็นเจ้าเท่านั้น"ซู่มู่จื่อกัดฟันกรอดปัดกาน้ำชาบนโต๊ะหล่นแตก เพล้ง ระบายอารมณ์ ตั้งแต่เกิดมานางยังไม่เคยถูกใครดูหมิ่นถึงเพียงนี้ แต่วันนี้กลับมาถูกงูตัวหนึ่งเหยียดหยาม คิดว่าตัวเองรูปงามนักรึไง ก็แค่ใช้มนต์แปลงกายให้ดูดีก็เท่านั้น ก็แค่ร่างปลอม ร่างจริงก็แค่งูดำตัวหนึ่ง นางไม่เชื่อว่าจะหาสัตว์วิญญาณที่สง่างามกว่าเขามาเป็นทาสไม่ได้หยางเหม่ยเยว่ฝังเข็มให้ฮูหยินเมิ่งสร็จ เดินออกมานอกเรือนเห็นลู่อวิ๋นโจวยืนพิงต้นไม้อยู่" เยว่เอ๋อ"" เจ้าไม่มีงานทำรึ หรือว่าถูก
งูดำโมโหแปลงร่างเป็นมนุษย์ ในอ้อมแขนโอบอุ้มเด็กน้อยตาแป๋วไว้ ทุกคนมองอย่างตกตะลึง โดยเฉพาะอี้ซวนกับลู่อวิ๋นโจว ไม่คิดว่างูดำจะแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ แถมยังสง่างาม ทั้งรูปร่างหน้าตาพวกเขาเทียบไม่ติด" เจ้าเอาอะไรมาพูดว่าเขาไม่ใช่ลูกข้า ข้าดูแลเขามาตั้งแต่อยู่ในไข่ เอ๊ย ในท้อง เลี้ยงเขามาตั้งแต่เกิด เขาเป็นลูกของข้า ดูสิหน้าตาเขาเหมือนข้าอย่างกับแกะ ยังจะมาว่าเขาไม่ใช่ลูกของข้าอีก"หยางเหม่ยเยว่ส่ายหน้า รินน้ำชาขึ้นจิบ เพื่อทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อของจื้อกัง เขายอมผิดคำพูดกับนาง แปลงกายเป็นมนุษย์ต่อหน้าคนอื่น ตั้งแต่คลอดเขาก็เอาแต่อุ้มจื้อกังแทบไม่ยอมวาง เฝ้าเห่กล่อมอยู่ทั้งวันทั้งคืนหันไปมองดูลู่อวิ๋นโจวกับอี้ซวนแล้วยิ่งเหนื่อยหน่าย นางไม่คิดว่าพวกเขาจะหานางเจอ อุตส่าห์มาอยู่สูงบนยอดเขาในป่าลึก พวกเขาก็ยังจะตามนางมาอีก ภาพของหนานซื่อแว่บเข้ามา ดีนะที่หนานซื่อเดินไม่ได้ ไม่งั้นเขาอาจจะตามนางมาอีกคน" ท่านอ๋อง ไก่ย่างร้อนๆขอรับ"" อืม อีกไกลไหมกว่าจะถึงเขาสรรพยา"" ไม่ไกลขอรับ ข้าถามพรานนำทางมาแล้วเขาบอกว่าลงจากเขานี้ไป ข้ามเขาข้างหน้าไปอีกสองลูก เดินต่อไปอีกสักสามสี่วันก็จะถึงแม่น้ำ ข้ามแม่น
อี้ซวนเดินเข้ามาเห็นเปล ก็รู้ทันทีว่าลูกของเขาต้องอยู่ที่นี่ เขากวาดสายตามองหา" ลูกของข้าหล่ะ ลูกของข้าอยู่ที่ไหนเขาเป็นหญิงหรือชาย"" ที่นี่ไม่มีลูกของเจ้า กลับไปซะ อากังเป็นลูกของข้ากับเยว่เยว่"" เจ้า เจ้าพูดบ้าอะไร อย่าคิดว่าเป็นงูพูดได้แล้วจะมาพูดเพ้อเจ้อ เยว่เอ๋อท้องกับข้า ลูกของนางเป็นลูกของข้า"งูดำโกรธตาแดงกร่ำ จนปล่อยพลังร้อนออกมา ทุกคนสัมผัสได้ถึงเปลวไฟที่อยู่รอบๆตัวของเขา พร้อมจะเผาไหม้ทุกคนได้ ดีที่หยางเหม่ยเยว่อุ้มลูกออกมาก่อน งูดำรีบใช้หางไปแย่งจืัอกังมาอุ้ม อี้ซวนตกใจชักมึดสั้นออกมา" ปล่อยลูกข้า"เขามองดูเด็กน้อยที่ถูกหางงูกอดรัดเอาไว้จนมิดตัว โผล่แต่หน้ากลมๆเล็กๆออกมาแก้มยุ้ยผิวขาวราวหิมะ ปากเล็กๆจิ้มลิ้มเป็นสีแดงระเรื่อ ดวงตาปากคางคอเห็นแว่บเดียวก็รู้ทันทีว่านี่คือลูกของเขา ช่างเหมือนกับเขาเหลือเกิน น่ารัก น่ารักเกินไปแล้ว" ข้าบอกให้ปล่อยลูกข้าไง"" อย่ามาขี้ตู่ นี่ลูกของข้า"" เจ้า เยว่เอ๋อ เจ้าให้มันทำแบบนั้นกับลูกได้ยังไง"" ทำอะไร เขาก็อุ้มอากังแบบนี้ทุกวัน"" นี่ นี่เรียกว่าอุ้มเหรอ นี่มันกำลังรัดลูกของเรา เจ้าประมาทเกินไปแล้ว ถ้ามันกินลูกเข้าไปจะทำยังไง สัตว
" เยว่เอ๋อพวกข้า"เมิ่งสือจะเข้าใกล้หยางเหม่ยเยว่ แต่งูดำก็ชะโงกหัวมาใกล้ เขาสบตากับดวงตาแดงกร่ำ มันยังแล่บลิ้นยาวออกมาเกือบถูกหน้าเมิ่งสือกลัวจนฉี่ราด จางเฉิงกับหมิงซุ่ยก็ไม่ต่างกัน เขาได้แต่มองงูดำนิ่ง แข้งขาแข็งจนขยับไม่ได้" กรี๊ดด"เสียงกรีดร้องทำให้หยางเหม่ยเยว่หันไปมอง ถึงได้เห็นชัดๆว่านอกจากจางเฉิง หมิงซุ่ย เมิ่งสือแล้ว ยังมีไป๋อิงลู่กับอี้ซวนอยู่ด้วย ไป๋อิงลู่กอดซบอี้ซวน ปากก็ร้องกรี๊ดๆ อี้ซวนยืนตัวแข็งทื่อให้ไป๋อิงลู่กอด แต่สายตาจับจ้องมองมาที่นางไม่วางตา" เจ้าจะแหกปากร้องทำไม ร้องให้มันไปกินเจ้าเรอะ"จางเฉิงต่อว่าไป๋อิงลู่ นางถึงหยุดร้อง" อู๋ลั่ว อย่าทำให้พวกเขากลัว"" เยว่ เยว่เอ๋อ บอกให้มันไปไกลๆที"งูดำได้ฟังแบบนั้นก็ยิ่งโกรธ ขยายร่างให้ใหญ่ขึ้นกว่าเก่า จางเฉิง หมิงซุ่ย เมิ่งสือกอดกันด้วยความกลัว" อู๋ลั่ว"งูดำคืนร่างเป็นงูเล็ก เลื้อยมาพันแขนนางนางลูบลำตัวมันเบาๆ" ไม่ต้องกลัว เขาชื่ออู๋ลั่ว เป็นสัตว์วิญญาณของข้าเอง"หยางเหม่ยเยว่พาจางเฉิง เมิ่งสือ หมิงซุ่ย พากันดื่มเหล้ากินอาหารอยู่ใต้ต้นไม้" ที่จริงพวกข้าอยากจะเรียกว่าพี่สะใภ้ไปตลอด ไม่คิดว่าวันนึงจะต้องเปลี่ยนคำเร
" เพราะข้าได้มีชีวิตใหม่แล้ว ถึงไม่อยากเกี่ยวข้องกับเจ้าอีก เจ้าก็บอกเองว่าเรื่องมันจบไปเป็นชาติแล้ว ฉะนั้นอย่ายึดติดอีกเลยปล่อยข้าไปเถอะ แล้วก็ปล่อยตัวเจ้าเองด้วย รุ่ยรั่วฉีท่านไม่ได้ชอบนางมาตลอดเหรอ ในเมื่อชาตินี้มีโอกาสแล้ว เหตุใดไม่ใช้ชีวิตกับนางให้ดีหล่ะ"" ไม่ ข้าไม่ได้ชอบนาง ข้าชอบแค่เจ้า ข้าไม่ถือสาว่าเจ้าจะเคยมีสามีมาแล้วกี่คน ไม่เป็นไรข้ารับได้"งูดำมีท่าทีโกรธขึ้นมาอีก นางหันไปส่งสายตาห้ามเขาใช้พลังทำร้ายใคร เขาฟึดฟัดใช้หางอุ้มนางขึ้นไปนั่งบนหลัง" ไปดูลูกของเรากันเถอะ ข้าฝากหนิงฟางไว้ ป่านนี้เขาคงตื่นแล้ว"มองดูงูดำตัวใหญ่พาหยางเหม่ยเยว่เลื้อยหนีไป ลู่อวิ๋นโจวจะตามแต่ถูกหางของมันฟาดจนกระเด็น" คุณช๊าย "" คุณชาย ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ"ซือถูกับเสิ่นหวยอันรีบเข้าไปประคองลู่อวิ๋นโจว" เมื่อกี้ไอ้งูดำนั่นมันพูดได้ พวกเจ้าได้ยินเหมือนข้าไหม"" ได้ยินขอรับ"" ข้ายังได้ยินมันบอกว่าให้รีบกลับไปดูลูกของเรา นี่ นี่คุณหนูหยางท้องกับงูเหรอขอรับ"" ไม่ ไม่ใช่แน่ ลูกของนางเป็นของไอ้โจรป่าคนนั้น ส่วนไอ้งูดำนี่มันชุบมือเปิบ"" คุณชาย แต่งูมันไม่มีมือนะขอรับ ต้องเป็นชุบหางเปิบสิถึงจะถูก
อี้ซวนแหงนมองยอดเขา" นี่หน่ะเหรอเขาสรรพยา"" อาสุ่ย เขาสูงแบบนั้นข้าเดินไม่ไหวหรอก"" ถ้าเดินไม่ไหวก็ไม่ต้องไป ใครใช้เจ้าตามพวกข้ามา"" ถูกต้อง กลับชิงเต่าไปเก็บหอยขายเหมือนเดิมนู่นไป ข้าก็แปลกใจนะว่าทำไมเจ้าต้องยึดติดกับพี่ใหญ่ด้วย หน้าตาเจ้าก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไรมากมาย ถามจริงๆเถอะไม่มีปัญญาหาสามีเองเหรอ ถึงต้องไปยุ่งกับสามีคนอื่น"จางเฉิงกับเมิ่งสือพูดอย่างไม่ไว้หน้า ไป๋อิงลู่น้ำตาคลอ อี้ซวนหันมาต่อว่า" พอเถอะ พวกเจ้าพูดแรงเกินไปแล้ว"" นั่นสิ ถึงอย่างไรนางก็เป็นหญิง อีกอย่างนางก็ช่วยชีวิตพี่ใหญ่ไว้ พวกเจ้าไม่ชอบนางก็อยู่เฉยๆไป ทำไมต้องไปพูดแขวะนางตลอดด้วย"หมิงซุ่ยรู้สึกสงสารไป๋อิงลู่ จึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้ สองคนนั้นก็ช่างอคติกับนางเหลือเกิน" ข้าว่าท่านอย่าไปกับพวกเราดีกว่า ถึงไปได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร"" เจ้าหมายความว่ายังไง"" ก่อนหน้าที่พวกข้ายอมให้ท่านตามมาด้วยเพราะคิดว่าท่านจะคิดได้ จะง้อเยว่เอ๋อดีๆทำให้นางกลับมาเป็นพี่สะใภ้ของพวกข้า แต่เห็นท่านในตอนนี้แล้ว ข้าคิดผิดจริงๆ ไม่น่าบอกเลยว่าเยว่เอ๋ออยู่ที่ไหน ท่านกลับไปเถอะ""เมิ่งสือรีบไปเถอะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลยข้าอยากอุ้มหลานจะ
" อวิ๋นโจว อวิ๋นโจว"เสียงเรียกทำให้เขาได้สติ" เหม่ออะไรอยู่ มานั่งตรงนี้สิจะได้กินข้าวกัน"รุ่ยจื้อเฉียงกวักมือเรียก"นี่ก็เย็นมากแล้ว ทุกคนกินข้าวกันเถอะ เยว่เอ๋อเจ้าเดินทางมาไกลคงหิวแล้วใช่ไหม แม่ให้คนเตรียมอาหารไว้รอเจ้าเยอะแยะเลยเดี๋ยวเรากินไปคุยไปดีไหม"รุ่ยซุนอีเดินไปจับจูงหยางเหม่ยเยว่ไปที
" ใช่ ข้าขี้เกียจแสร้งทำเป็นดีกับเจ้าเต็มทนแล้ว ข้าเกียจขี้หน้าเจ้า เกียจตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าเจ้าจะกลับมาตระกูลรุ่ย แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมาแย่งทุกอย่างไปจากข้าหรอกนะเพราะข้ารู้ว่าเจ้าทำไม่ได้หรอก เจ้าว่าทะเลสาปที่นี่ลึกไหม"หยางเหม่ยเยว่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีรุ่ยรั่วฉีแสยะยิ้ม" ถ้าข้ากับเจ้าต
นางกวาดสายตามองดูทุกคนอีกครั้งด้วยแววตาผิดหวัง ทั้งบิดามารดา พี่ชาย คนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน ในเมื่อทุกคนคิดว่าที่นางหายไปเป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจก็ช่างเถอะ อยากคิดอย่างไรก็แล้วแต่ถึงนางอธิบายไปยังไงก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดีเพราะนางในสายตาของทุกคน ไม่ว่าจะพูดอะไรหรือทำอะไรก็ผิดไปหมดอยู่แล้ว นางเห
หยางเหม่ยเยว่เบนหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างรถม้า ตลอดทางนางไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งมาถึงโรงเตี๊ยมหยุนไหลผู้คนคึกคักเป็นพิเศษ คงเพราะที่โรงเตี๊ยมมีคณะละครสัตว์มาทำการแสดง ลู่อวิ๋นโจวเดินนำเข้าไปข้างใน เดินไปนั่งโต๊ะด้านหน้าติดเวที มองเห็นการแสดงชัดเจน" ว้าว พี่อวิ๋นโจวนั่งตรงนี้มองเห็นการแสดงชัดเลย







