ตอนที่ 67

ยามสายแก่ๆ (ประมาณ 09.35 น.) ณ ลานพิธีเก้าชั้นฟ้า ยอดสวรรค์สูงสุด

วาบ... ซู่วววววววววววววววว!!

ประกายอักขระเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่ประทับลงบนสมุดบัญชีเกิดดับแห่งสามภพ สว่างวาบขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับดวงสุริยันลูกใหม่!

[วิญญาณผู้ถือครองร่างมังกรบรรพกาลเก้าเล็บแห่งสามภพ อย่างถูกต้องตามกฎแห่งกรรมและลิขิตฟ้าดิน!]

ตัวอักษรเพลิงลุกโชนสะท้อนอยู่ในแววตานับล้านคู่ ทั้งทวยเทพ ขุนพลนรก และมนุษย์...

วินาทีนั้นเอง... ดั่งมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่งรัดคอคนคู่หนึ่งมาตลอด 65 ตอน พลันแตกสลายกลายเป็นละอองธุลี!

“ฮึก... อึก...”

เสียงสะอื้นไห้ที่กลั้นไม่อยู่อีกต่อไปดังแผ่วเบามาจากพื้นหยกขาว...

ร่างทิพย์ของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ทรุดฮวบลงนั่งพับเพียบ สองมือที่พันผ้าก๊อซกุมอกเสื้อตัวเองแน่น ตัวสั่นเทิ้มประหนึ่งลูกนกต้องพายุ หยาดน้ำตาแห่งดวงวิญญาณไหลทะลักพรากๆ ทะลุผ้าก๊อซสีขาวที่พันรอบหัว สองตาแดงก่ำสบประสานเข้ากับดวงตากลมโตของมะลิ...

(นังหนู...) ยมทูตส่งกระแสจิตสะอื้นไห้เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ (รอดแล้วว่ะ... พวกเรารอดแล้วจริงๆ... เจ้าไม่ต้องโดนสายฟ้าสวรรค์แปดหมื่นล้านโวลต์เป่ากบาลแยก... และข้า... ข้าไม่ต้องโดนถลกหนังโยนลงกระทะทองแดงแปดล้านปีแล้วโว้ยยยย...)

มะลิที่ยืนอยู่บนตักชินอ๋อง ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาในทันใด...

หยาดน้ำใสๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าตา นางแย้มรอยยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและความผูกพันอันลึกซึ้งที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันตั้งแต่วันแรกที่ลากวิญญาณมาผิดคน!

มะลิเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบทองคำ คีบ ‘เนื้อแกะย่างเนยหม่าล่าชิ้นที่หนานุ่มที่สุด ชุ่มฉ่ำซอสที่สุด และส่งควันหอมฟุ้งที่สุด’ ขึ้นมาจากเตา... แล้วยื่นข้ามโต๊ะไปวางลงในชามหยกเบื้องหน้ายมทูตเบาๆ

“ขอบคุณนะคะคุณพี่ยม...” มะลิเอ่ยด้วยสุรเสียงสั่นเครือแต่เปี่ยมล้นไปด้วยหัวใจ “ขอบคุณที่ยอมหัวแตก ยอมพัดหัก... ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งหนูเลยแม้แต่วินาทีเดียว... ชิ้นนี้หนูให้พี่นะ ชิ้นกอบกู้โคตรเหง้าของพี่ กินให้อิ่มเลยค่ะ!”

ยมทูตหมายเลข 7 มองเนื้อแกะย่างเนยชิ้นโตในชาม น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม หัวใจวิญญาณพองโตคับอก!

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ยมทูตกำลังจะยื่นมือไปคีบเนื้อนั้นเอง!

ฟึ่บ!

เงาตะเกียบเหล็กเพลิงของ ‘พญายมราช’ พุ่งแหวกอากาศหวืดลงมาดั่งสายฟ้าฟาด เฉียดผ่านปลายจมูกของยมทูตไปเพียงหนึ่งมิลลิเมตร หมายจะปาดหน้าเค้กแย่งเนื้อแกะย่างชิ้นนั้นเข้าปากตัวเอง!

ยมทูตสะดุ้งเฮือก ขนหัวตั้งชี้ฟ้าทะลุผ้าก๊อซ! สัญชาตญาณความหิวปะทะความรักชีวิตทำให้ยมทูตเร็วปานสายฟ้าแลบ สองมือพุ่งตะปบเนื้อแกะย่างเนยยัดเข้าปากตัวเองทั้งน้ำตาดัง ง่ำ!

เคี้ยวตุ้ยๆๆๆ!

“อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาห์!!” ยมทูตกลืนลงคอดัง เอื๊อก! ก่อนจะกระโดดพุ่งหลาว สไลด์เข่ามุดเข้ามาใต้โต๊ะ กอดขาข้างหนึ่งของมะลิไว้แน่น ร้องไห้โฮลั่นสวรรค์:

“ฮือออออออออออออออออออออออออออออออ! นังหนูมะลิ! เจ้าคือผู้มีพระคุณกอบกู้โคตรเหง้าบรรพบุรุษของข้า! อร่อยน้ำตาไหลพราก! ต่อไปนี้ใครหน้าไหนกล้ามาแตะต้องเจ้า ข้าจะแอบไปแก้บัญชีชะตากรรม ให้มันท้องร่วงขี้แตกสามร้อยปีเจ็ดชั่วโคตรเลยคอยดู๊วววววววว!!”

เคร้ง!

ตะเกียบเพลิงของพญายมราชกระทบความว่างเปล่าจนพื้นหยกเป็นรอยไหม้!

จอมราชันแห่งความตายถึงกับตาถลน เคราเพลิงกระตุกยิกๆ สองตาเบิกกว้างด้วยความเสียดายและขัดใจสุดขีด!

“หน็อยยยยยยยยยยย! ไอ้ลูกน้องทรพีเวรตะไล!!” พญายมราชชี้ตะเกียบเพลิงใส่หัวยมทูตที่มุดอยู่หลังขามะลิ แผดเสียงคำรามลั่นสวรรค์จนกระทะทองแดงสะเทือน “ชิ้นนั้นมันเนื้อแกะติดมันย่างเนยชิ้นที่งามที่สุดในเตาแท้ๆ! ข้าเล็งไว้ตั้งแต่ยังไม่พลิกด้าน เจ้ากล้าใช้มือเปล่าตะปบปาดหน้าเจ้านายเรอะ! สิ้นเดือนนี้ข้าจะหักเงินเดือนวิญญาณเจ้าให้เกลี้ยง แล้วเตะก้นเจ้าไปกวาดขี้เถ้ากระทะทองแดงแปดล้านปีคอยดู๊!”

ยมทูตที่เคี้ยวเนื้อแกะกลืนลงท้องเรียบร้อยแล้ว โผล่หัวที่พันผ้าก๊อซออกมาครึ่งซีก ตะโกนสวนกลับทั้งน้ำตา:

“หักเงินเดือนข้าน้อยยอมขอรับ! แต่เนื้อแกะย่างเนยชิ้นกอบกู้ชีวิตชิ้นนี้... ต่อให้ท่านพญายมราชเอาตรีศูลเพลิงมางัดคอหอย ข้าน้อยก็ไม่คายคืนให้เด็ดขาดโว้ยยยยยยยยยยยย!!”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ!”

มะลิหลุดหัวเราะร่าลั่นลานประลอง สองมือเอื้อมลงไปลูบหัวที่พันผ้าก๊อซของยมทูตอย่างเอ็นดูระคนขบขัน

เวินเชียนฟานที่โอบเอวมะลิอยู่ หลุดยิ้มละมุนละไมออกมาเบาๆ ส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับความกาวของสองคู่หูต่างภพ

ยามสายแก่ๆ (ประมาณ 10.00 น.) ณ ยอดแท่นพิธีหยกขาวเก้าสิบเก้าขั้น

เหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เสียงระฆังทองคำและฆ้องเทวะเก้าสวรรค์ดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านม่านเมฆา ขับไล่ความวุ่นวายของโต๊ะหมูกระทะจนหมดสิ้น!

‘มหาเทพผู้ปกครองแดนเซียน’ ก้าวขึ้นสู่ยอดแท่นพิธีอย่างสง่างาม ในสองพระหัตถ์ประคอง ‘ตราหยกเทวะเก้าสวรรค์’ สีทองคำบริสุทธิ์แกะสลักรูปพญามังกรคู่หงส์เพลิง เปล่งประกายรัศมีสีรุ้งเจิดจ้าตระการตา

มหาเทพสูดลมหายใจลึก แผ่สุรเสียงทรงอำนาจดังก้องกังวานสะท้านไปทั่วทั้งสามภพ:

“ด้วยอำนาจแห่งฟ้าดิน ลิขิตแห่งกฎแห่งกรรม และมรรคาเตาไฟอันบริสุทธิ์ที่หล่อเลี้ยงชีวิตสองมหาทวีปและปลุกชีพเก้าชั้นฟ้า... บัดนี้ สภาสวรรค์ขอน้อมรับรองอย่างเป็นทางการ!”

มหาเทพทอดพระเนตรลงมายังมะลิและเวินเชียนฟาน แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความยำเกรงอย่างแท้จริง:

“เจิ้นขอสถาปนา ‘เซวียนหยวนเหมย’ ขึ้นเป็น ‘พระชายาเอกสองมหาทวีปผู้ถือครองวิญญาณพิเศษ 2026 และมหาเทวีมังกรแห่งเก้าชั้นฟ้า’ ครองศักดิ์และสิทธิ์เทียบเท่ามหาเทพ มีอำนาจบัญชาการแฟรนไชส์สตรีทฟู้ดแปดประตูสวรรค์แต่เพียงผู้เดียว!”

หมับ!

มือหนาของเวินเชียนฟานกุมมือเรียวสวยของมะลิไว้แน่นหนา ชินอ๋องจูงมือภรรยาก้าวขึ้นสู่บันไดหยกขาวทีละขั้นอย่างสง่างามและมั่นคง ท่ามกลางสายตานับล้านคู่ที่จ้องมองมาด้วยความเคารพเลื่อมใส

มะลิยื่นสองมือออกไปรับ ‘ตราหยกเทวะเก้าสวรรค์’ มาแนบอก...

วูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!

พริบตานั้น แสงสีทองคำบริสุทธิ์และเงาร่างของพญามังกรเก้าเล็บพลันระเบิดพวยพุ่งออกจากร่างของมะลิ ลอยวนเวียนรอบยอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ส่งเสียงกู่ร้องคำรามสะท้านมหาเอกภพ!

เวินเชียนฟานสบตานางด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก ความภาคภูมิใจ และความหวานเชื่อมจนน้ำผึ้งยังยอมแพ้ ชินอ๋องโน้มใบหน้าคมคายลงมา บรรจงประทับจุมพิตลงบนหน้าผากมนของนางอย่างแสนรักต่อหน้าธารกำนัลทั้งสามภพ!

“ยินดีด้วย... มหาเทวีของข้า ยอดดวงใจของข้า” ชินอ๋องกระซิบเสียงพร่า

“เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!”

เสียงกู่ร้องสรรเสริญดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านเก้าชั้นฟ้า!

ยามสายแก่ๆ (ประมาณ 10.30 น.) ณ ประตูมิติกั้นภพทิศใต้

ตึง! ตึง! ตึง! ปู๊นนนนนนนนน!

เสียงกลองศึกและแตรเขาสัตว์นรกดังกึกก้องขึ้นอีกครา ทว่าบรรยากาศกลับมิได้มีความกระหายเลือดหลงเหลืออยู่อีกต่อไป...

กองทัพขุนพลนรก ‘แปดแสนนาย’ กำลังเดินแถวถอยทัพกลับสู่ประตูนรกภูมิ

ทว่า... ภาพที่ปรากฏสู่สายตาของเหล่าเซียนสวรรค์ กลับทำเอาทุกคนต้องอ้าปากค้างจนกรามแทบร่วง!

เพราะแทนที่จะเดินกลับไปมือเปล่า...

ขุนพลยมบาลร่างยักษ์แถวหน้า ต่างพากันช่วยกัน ‘หามเตาหมูกระทะทองคำสำรอง’ แบกขึ้นบ่าคนละข้าง!

ขุนพลแถวสอง... ช่วยกันแบก ‘ถังน้ำจิ้มงาบดสูตร 2026 และถังน้ำซุปกระดูกหมูทิพย์’ ขนาดเท่าตุ่มน้ำสามัคคี!

ส่วนขุนพลแถวสาม... ช่วยกันหิ้วกระสอบเนื้อแกะหมักเนยสด ถุงผักกาดขาว และลูกชิ้นเอ็นเนื้อติดไม้ติดมือกลับลงหลุมไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ ปากมันแผล็บ เคี้ยวเนื้อตุ้ยๆ กันอย่างถ้วนหน้า!

พญายมราชร่างยักษ์สามวา ก้าวขาเหยียบปากประตูนรก มือหนึ่งถือตรีศูลเพลิง อีกมือลูบพุงกางพลุ้ย หันขวับกลับมาชี้นิ้วสั่งมะลิเสียงดังก้องสะท้านฟ้า:

“อย่าลืมนะนังหนูมะลิ! สัญญาต้องเป็นสัญญา! สัปดาห์ละสามหม้อใหญ่ส่งตรงถึงตำหนักข้า! วันไหนส่งช้า ข้าจะส่งหมายศาลนรกไปเคาะประตูตำหนักเจ้าแน่! แล้วเจอกันในงานแต่งโว้ยยยยยยย!!”

“ทราบแล้วค่ะคุณลุงยมราช! ส่งตรงตามเวลาแน่นอนค่ะ บ๊ายบายนะคะ!” มะลิโบกไม้โบกมือยิ้มแป้นส่งแขก

วูบบบบบบบบ! โครม!

ประตูมิติกั้นภพทิศใต้ปิดสนิทลง กองทัพนรกแปดแสนนายมุดกลับลงสู่ใต้พิภพ นำพาเตาหมูกระทะไปเปิดปาร์ตี้ใต้โลกอย่างเป็นทางการ!

ยามเที่ยง (ประมาณ 12.00 น.) ณ ลานหน้าห้องรับรอง พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว

ความสงบสุขบนสวรรค์... อยู่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม!

ปังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เสียงตบโต๊ะหยกดังสนั่นจนถ้วยชาสะเทือนเลื่อนลั่น!

“ไม่ได้!! เจิ้นไม่ยอมเด็ดขาด!!”

‘มหาเทพผู้ครองสวรรค์’ ผุดลุกขึ้นยืนด้วยพระพักตร์ตึงเปรี๊ยะ พระหัตถ์ชี้กราดลงบนแผนผังงานมงคล “นางได้รับการสถาปนาเป็น ‘มหาเทวีมังกรแห่งเก้าชั้นฟ้า’ แล้ว! มหาพิธีวิวาห์เทวะสะท้านสามภพ ก็ต้องจัดขึ้นบน ‘ยอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้า’ แห่งนี้เท่านั้น! เจิ้นเตรียมสั่งนำไข่มุกสวรรค์เก้าสีมาปูพรม สั่งตัดชุดเจ้าสาวผ้าไหมเทวะแปดหมื่นชั้น และเตรียมเลี้ยงน้ำค้างทิพย์พันปีแปดแสนไห เพื่อประกาศศักดาสรวงสวรรค์!”

ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง!

ฟิ้วววววววววววววววววววววววววววววว!

นกฮูกเพลิงโลกันตร์ตัวยักษ์ บินแหวกม่านอากาศลงมาทิ้ง ‘สาส์นเพลิงนรก’ ลงบนโต๊ะหยกดัง ฉึก!

เปลวเพลิงระเบิดออก จำแลงเป็นภาพโฮโลแกรมสามมิติของพญายมราชที่ยืนเท้าสะเอว แผดเสียงคำรามลั่นสวรรค์:

(ไอ้แก่หน้าเหม็นบนฟ้า! เจ้าอย่ามาตีกินขโมยซีนเจ้าภาพคนเดียวโว้ย! งานแต่งงานระดับสามภพทั้งที มันต้องไปจัดที่ ‘ลานกระทะทองแดงนรกภูมิ’ ต่างหากล่ะวะ! ข้าจะสั่งดับไฟกระทะทองแดง ต้มน้ำร้อนจัดโต๊ะจีนแปดแสนโต๊ะ เลี้ยงหมูกระทะให้ผีทั้งนรกกินฉลองสามวันสามคืนโว้ยยยยยยย! ขืนจัดบนฟ้าแล้วให้แขกกินแต่น้ำค้างจืดชืด แขกได้ด่าพ่อกันทั้งงานแน่!)

“บังอาจไอ้หน้าผี! ลานกระทะทองแดงมันสถานที่ประหารวิญญาณ จะเอามาจัดงานแต่งมหาเทวีได้เยี่ยงไร!” มหาเทพตวาดใส่ภาพโฮโลแกรมตาเขียวปั๊ด

“แล้วยอดสวรรค์ของเจ้ามีเนื้อย่างกินไหมล่ะวะไอ้แก่!” ภาพพญายมราชเถียงกลับทันควัน

“เจิ้นมีน้ำค้างทิพย์โว้ย!”

“น้ำค้างพ่องสิ! แดกไม่อิ่มโว้ย!”

เปรี๊ยะ! ปัง! ตูม!

สองบอสใหญ่เปิดศึกน้ำลายข้ามมิติ แย่งชิงการเป็นเจ้าภาพสถานที่จัดงานแต่งงานของมะลิกันอย่างเอาเป็นเอาตาย จนสภาเซียนและยมทูตหมายเลข 7 ที่ยืนอยู่แถวนั้นถึงกับเอามือกุมขมับ!

มะลิที่นั่งเท้าคางมองอยู่นาน... สัญชาตญาณฟรีแลนซ์ คอนเทนต์ครีเอเตอร์ และตัวแม่สายเคลียร์ดราม่าปี 2026 พลันขาดผึงลงในเสี้ยววินาที!

เป๊าะ!

มะลิตบโต๊ะหยกดังสนั่น ลุกพรวดขึ้นยืนเท้าสะเอวบนเก้าอี้ แผดเสียงแปดหลอดวีนแตกข้ามมิติ:

“หยุดเถียงกันเดี๋ยวนี้ค่ะตาแก่ทั้งสองคน!!”

กริบ...

มหาเทพบนบัลลังก์ชะงักกึก ภาพโฮโลแกรมพญายมราชอ้าปากค้าง!

มะลิชี้นิ้วสั่งการฉะฉาน:

“งานแต่งงานนี้เป็นงานแต่งของหนูกับคุณพี่เวินเชียนฟานค่ะ! บ่าวสาวคือพวกเราสองคน แล้วพวกตาแก่สองคนจะมาแย่งชิงซีนตีกันหาพระแสงอะไรคะเนี่ย?! ในเมื่อเลือกสถานที่ไม่ได้... หนูก็จะใช้ตรรกะปี 2026 จัด ‘งานแต่งแบบ Hybrid สามมิติ (3-Realm Wedding Festival)’ หมุนเวียนกินเลี้ยง 3 วัน 3 ภพไปเลยค่ะ!”

มหาเทพขมวดคิ้ว “ห... ไฮบริดสามมิติสามวันรึ?”

“ใช่ค่ะ!” มะลิร่ายแผนการรัวเป็นปืนกล “วันแรก: จัดพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและเลี้ยงฉลองที่ ‘แดนมนุษย์’ ณ วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิง! วันที่สอง: ยกขบวนเสด็จขึ้นมาจัดพิธีเทวะรับพรบน ‘ยอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้า’ ของมหาเทพ! และวันที่สาม: ลงไปเปิดปาร์ตี้หมูกระทะรอบดึกที่ ‘ลานกระทะทองแดงนรกภูมิ’ ของพญายมราช! วิน-วิน-วิน แฮปปี้กันทุกฝ่าย จบไหมคะ?!”

มหาเทพกับภาพพญายมราชมองหน้ากันเลิ่กลั่ก... ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ อย่างยอมจำนน

“อืม... ยุติธรรมยิ่งนัก” มหาเทพกระแอมไอแก้เก้อ

“แล้วของชำร่วยล่ะคะ?” มะลิหรี่ตามอง “ได้ยินแว่วๆ ว่ามหาเทพจะแจกลูกกลอนขี้เถ้าอายุวัฒนะ ส่วนพญายมราชจะแจกผ้ายันต์กันผีกับเศษทองแดงกระทะเนี่ย... ใครเขาจะอยากได้คะ?! งานมงคลแจกของแบบนั้น แขกโยนทิ้งถังขยะหมดค่ะ!”

มะลิสะบัดมือ สั่งเปลี่ยนของชำร่วยทันควัน:

“สั่งผลิตของชำร่วยใหม่เดี๋ยวนี้ค่ะ! เป็น ‘กิฟต์เซ็ตน้ำจิ้มสุกี้หม่าล่าสูตรพกพา 2026 บรรจุขวดแก้วผูกโบแดงทอง’ แจกคู่กับ ‘บัตรกำนัล VIP กินหมูกระทะฟรีตลอดชีพ’ ค่ะ! ของชำร่วยยุคนี้มันต้องกินได้และมีมูลค่าค่ะเข้าใจไหมคะ!”

มหาปราชญ์เคราขาวที่ยืนแอบฟังอยู่ ถึงกับทรุดเข่าลงยกสองมือพนมท่วมหัว น้ำตาไหลพราก: “ล้ำลึกยิ่งนัก! มหาเทวีทรงมีพระปรีชาชาญล้ำเลิศ น้ำจิ้มหม่าล่าขวดแก้ว... ข้าพระองค์ขอจองสิบล้านขวดพะยะค่ะ!”