“โอ๊ย... ปวดหัวเหมือนโดนพัดลมเพดานตกใส่หัวชะมัด...”มะลิ สบถออกมาเบาๆ ขณะพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง รู้สึกเหมือนสมองถูกเอาไปปั่นในเครื่องปั่นสมูทตี้ เธอหลับตาแน่น พลางยกมือขึ้นคลำศีรษะ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เตียงนุ่มๆ ในห้องนอนคอนโดราคาประหยัดของเธอบรรยากาศรอบข้างเย็นชืดอย่างประหลาด มีกลิ่นอายคล้ายควันธูปอบอวลผสมผสานกับกลิ่นเถ้าถ่านหม่นหมองเมื่อมะลิลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้เธอต้องขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิมมันไม่ใช่ห้องนอน ไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็นห้องโถงกว้างใหญ่ที่ดูทรุดโทรมเหมือนตึกร้างยุค 90 เสาหินขนาดใหญ่มีรอยแตกร้าว ผนังปูนลอกล่อน ด้านหน้าของเธอคือโต๊ะทำงานไม้เคียงยาวขนาดมหึมา และหลังโต๊ะตัวนั้น... มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งสั่นงกๆ เหมือนลูกนกตกน้ำเขาใส่ชุดยาวสีเทาเข้มทรงจีนโบราณ ในมือถือสมุดเล่มหนาปกหนังสีดำที่สั่นตามแรงมือจนกระดาษพัดลมพัดวูบวาบ ใบหน้าของเขานวลซีดราวกับคนไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์มาแปดสิบปี และมีเหงื่อเม็ดโตไหลซกๆ ลงมาจากหน้าผาก“...คุณพี่คะ?” มะลิส่งเสียงถาม น้ำเสียงยังคงความกวนตามสัญชาตญาณสาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์“คอสเพลย์เป็นยมทูตจีนรับเทศกาลอะไรเหรอคะ? แล้วฉันอยู
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-09
เข้าสู่ระบบ
