ตอนที่ 75

ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น. รุ่งอรุณแห่งวันชี้ชะตา) ณ ระเบียงกว้าง พระตำหนักลอยฟ้าหลังแนวรบ

ฟิ้วววววววววววววว...

สายลมหนาวแห่งความว่างเปล่ายังคงพัดกรรโชกหวีดหวิว รอยแตกร้าวสีดำทมิฬบนท้องฟ้าเหนือเก้าชั้นฟ้ายังคงอ้ากว้างราวกับรอยแผลเป็นเน่าเฟะขนาดยักษ์ คอยสูบกลืนแสงดาวและแสงสุริยันจนทั่วนภาเป็นสีเทาหม่น ทว่าบรรยากาศภายในระเบียงหยกขาวกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยประกายไฟแห่งความหวัง

สองร่างในชุดมงคลสีแดงชาดและสีดำขลิบดิ้นทองคำก้าวออกมายืนเคียงข้างกัน...

แผ่นหลังกว้างของ ‘เวินเชียนฟาน’ ที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้บาดแผลสมานตัวแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวด้วยโอสถทิพย์และไออุ่นแห่งมรรคาเตาไฟ ลมปราณเหมันต์ทมิฬในกายกลับมาหมุนเวียนกล้าแกร่ง มั่นคง และเยือกเย็นดั่งมหาสมุทรน้ำแข็ง

มือหนาของชินอ๋องสอดประสานเข้ากับมือน้อยๆ ของมะลิ กอบกุมไว้แน่นหนา ปลายนิ้วแนบชิดไม่ยอมคลาย

“คุณพี่... แผลที่หลังไม่เจ็บแล้วจริงๆ นะคะ?” มะลิเอียงคอถาม ดวงตากลมโตยังคงมีประกายห่วงใยเหลืออยู่ “อย่ามาเก๊กฟอร์มพระเอกซีรีส์เกาหลีนะคะ เจ็บก็ต้องบอกว่าเจ็บสิ!”

เวินเชียนฟานปรายตามองภรรยาตัวแสบ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มละมุนละไม แววตาคมกริบคู่นั้นหวานเชื่อมจนน้ำผึ้งยังยอมพ่ายแพ้ ชินอ๋องโน้มกายลงมา สุรเสียงทุ้มต่ำพร่าเสน่ห์กระซิบชิดริมใบหูนิ่ม:

“ได้น้ำซุปบะหมี่ฝีมือเจ้า... ผสานกับพลังใจและจุมพิตที่เจ้ามอบให้เมื่อคืน ข้าฟื้นฟูกำลังวังชากลับมาเกินสิบส่วนแล้ว ยอดดวงใจของข้า” ชินอ๋องแกล้งหยุดจังหวะพลางเป่าลมร้อนรดลำคอระหง “หรือเจ้าอยากจะตรวจร่างกายข้าใหม่อีกสักรอบดีเล่า... มะลิ”

“ว้ายยย! หยุดเลยค่ะคุณพี่!” มะลิหน้าแดงแปร๊ดจนถึงโคนหู รีบเอาศอกกระทุ้งสีข้างสามีเบาๆ ทันควัน “เมื่อคืนตรวจไปแปดรอบจนเอวหนูจะหลุดออกจากสะโพกอยู่แล้วค่ะ! พักเรื่องหื่นไว้ก่อนได้ไหมคะเนี่ย ดูบนฟ้านู่น หลุมดำมันจะแดกสวรรค์ทั้งชั้นอยู่รอมร่อแล้ว!”

ปึ้งงงงงงงงงงงงงงงง!

เสียงทุ่มม้วนคัมภีร์หนังแพะล้านปีลงบนโต๊ะหินอ่อนดังสนั่นขัดจังหวะความหวาน!

‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่หัวยังพันผ้าก๊อซสีขาวรอบกบาลประหนึ่งมัมมี่ แต่หน้าผากผูกผ้าคาดสีแดงเขียนคำว่า ‘สู้ตายโว้ย’ ยืนแยกขาเท้าสะเอวอยู่บนม้านั่ง สองตาเหลือกจ้องมองสองสามีภรรยาด้วยความขัดใจสุดขีด:

“หยุดหวานจี๋จ๋ากันก่อนขอรับอาจารย์เตาไฟ! ท่านชินอ๋อง! ข้าพึ่งวิ่งไปซักซ้อมความเข้าใจกับมหาปราชญ์เคราขาวมาสดๆ ร้อนๆ! ศึกตัดสินชะตาจักรวาลคราวนี้เดิมพันสูงเสียดฟ้า มีโอกาสลงมือแค่ ‘ดาบเดียวและกระทะเดียว’ เท่านั้นนะขอรับ!”

ยมทูตคลี่ม้วนหนังแพะออก ชี้แจงกลไกพลังสามประสานด้วยน้ำเสียงรัวเร็วดั่งปืนกล:

“ฟังให้ดีนะขอรับ! จังหวะที่หนึ่ง: ‘ท่านชินอ๋อง’ ต้องใช้ ‘ปราณเหมันต์ทมิฬสะกดวิญญาณ’ พุ่งเข้าไปแช่แข็งปากหลุมดำของพญาอสูรไว้ชั่วพริบตา เพื่อหยุดยั้งไม่ให้มันสูบกลืนพลังงานใดๆ ได้!”

“จังหวะที่สอง: ‘นังหนูมะลิ’ ต้องปลุก ‘สายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บ’ สร้างเบ้าหลอมเกราะมิติค้ำจุนฟ้าดิน ไม่ให้จักรวาลพังทลายตอนที่มิติมันกระแทกกัน!”

“และจังหวะที่สาม... จังหวะเผด็จศึก!” ยมทูตตาโต ชี้นิ้วสั่นระริกไปที่ ‘กระทะทองคำมังกรแท้’ ที่เหน็บอยู่ข้างเอวมะลิ “นังหนูต้องปลดปล่อย ‘มรรคาเตาไฟและประกายไฟแห่งชีวิตบริสุทธิ์’ ถ่ายทอดลงสู่กระทะทองคำใบนี้ แล้วฟาดสวนเปรี้ยงเดียวปิดรอยแยกมิติสิบลี้ให้แหลกละเอียด! เปลวเพลิงแห่งชีวิตจะทำหน้าที่เป็นกาวทองคำ หลอมสมานรอยแยกให้ปิดสนิทถาวรหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ขอรับ!”

มะลิหรี่ตาลง มองภาพวาดในคัมภีร์ พยักหน้ารับอย่างฉะฉานตามประสาเกมเมอร์ปี 2026:

“เข้าใจแจ่มแจ้งค่ะ! สรุปสั้นๆ ให้เห็นภาพคือ... คุณพี่รับหน้าที่แทงก์และสตั๊นท์บอสด้วยสกิลแช่แข็ง จากนั้นหนูก็กดบัฟเกราะมังกรเปิดอันติเมท แล้วเอาหมูกระทะยักษ์ฟาดกบาลปิดจ๊อบ โฮมรันตูมเดียวจบข่าว!”

ยมทูตหมายเลข 7 ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ผ่านผ้าก๊อซ: “ถึงจะใช้ศัพท์ต่างด้าวปี 2026 ที่ข้าฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง... แต่ความหมายและขั้นตอนมันเป๊ะตามคัมภีร์บรรพกาลร้อยเปอร์เซ็นต์เลยขอรับ!”

“ดี!” มะลิตบโต๊ะหยกดัง เป๊าะ! แววตามุ่งมั่น “เตรียมตัวเปิดศึกได้!”

ยามเฉินต้นๆ (ประมาณ 07.00 น.) ณ ลานมิติหน้าปากรอยแยกมิติบรรพกาลสูญสิ้นสิบลี้

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

เสียงคำรามของ ‘พญาอสูรแห่งความว่างเปล่า (The Void Overlord)’ ดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านมิติ! ร่างเงาสีเทาดำมหึมาขนาดเท่าขุนเขาบิดเบี้ยวไปมา ปากหลุมดำตรงกลางตัวหมุนวนเป็นวังน้ำวนมืดสนิท สูบกลืนเศษสะเก็ดดาวจนท้องฟ้ารอบข้างบิดเบี้ยว

รอบกายของพญาอสูร... มี ‘ฝูงอสูรกลืนมิติบริวาร’ นับแสนตัว บินวนเวียนดั่งฝูงตั๊กแตนสีดำทมิฬ คอยปิดกั้นเส้นทางเข้าสู่ใจกลางรอยแยกอย่างแน่นหนา

ทว่า...

เปรี๊ยะ! ครืนนนนนนนนนน! ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

สายฟ้าสวรรค์สีทองคำบริสุทธิ์เก้าหมื่นเส้น พลันฟาดผ่าแหวกม่านหมอกสีเทาลงมาดั่งห่าฝนอุกกาบาต!

“หลีกทางไปไอ้พวกเศษสวะอวกาศ!!”

เสียงแผดก้องกัมปนาทของ ‘มหาเทพผู้ครองสวรรค์’ ดังสะท้านแปดทิศ! มหาเทพในชุดเกราะเทวะสีทองคำอร่าม ประทับยืนตระหง่านอยู่บนหลังพญาหงส์เพลิง สองแขนเสื้อสะบัดพัดพาคลื่นสายฟ้ากวาดล้างฝูงอสูรทางฝั่งซ้ายจนแหลกสลายกลายเป็นจุณ!

ขณะเดียวกัน ทางฝั่งขวา...

ฟู่............................ ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

คลื่นทะเลเพลิงโลกันตร์สีแดงฉานระเบิดพวยพุ่งเสียดฟ้า!

‘พญายมราช’ ในชุดเกราะเพลิงสีแดงชาด ควง ‘ตรีศูลเพลิงบรรลัยกัลป์’ หมุนวนเป็นกงล้อไฟยักษ์ นำทัพขุนพลนรกแปดแสนนายในชุดเกราะมงคลผูกโบแดง พุ่งทะลวงฉีกกระชากแนวรับของฝูงอสูรจนแตกพ่ายกระจัดกระจาย!

“อย่ามาขวางทางบ่าวสาวโว้ยยยยยยยยยย!” พญายมราชคำรามลั่น เคราเพลิงลุกโชนสูงสิบวา “วันนี้ข้าต้องได้กินหมูกระทะรอบเช้าโว้ยยยยย! ใครกล้าขวางเตาหมูกระทะ ข้าจะเอาตรีศูลแทงทะลวงไส้ให้หมด!”

มหาเทพเหลือบมองพญายมราช ตะโกนข้ามฟากอย่างหมั่นไส้: “ไอ้หน้าผีใต้ดิน! อย่ามามัวแต่ห่วงกิน! เปิดทางฝั่งขวาให้กว้างขึ้นอีกสิโว้ย สายฟ้าของเจิ้นเปิดทางฝั่งซ้ายไปแปดพันลี้แล้ว!”

“หน็อยยยย! เจ้าอย่ามาตีกินไอ้แก่บนฟ้า! ทัพนรกของข้าบดขยี้ไปเก้าพันลี้แล้วต่างหากล่ะโว้ย!”

สองบอสใหญ่ตะโกนด่ากันไปพลาง ฟาดฟันอาวุธเปิดเส้นทางบินตรงสู่ใจกลางหลุมดำได้อย่างเฉียบคมและทรงพลังสะท้านมหาเอกภพ!

ยามเฉิน (ประมาณ 07.30 น.) ณ ใจกลางรอยแยกมิติมืดสิบลี้

ฟึ่บ! วูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!

ท่ามกลางช่องว่างที่สองบอสใหญ่เปิดทางให้...

สองร่างของ ‘เวินเชียนฟาน’ และ ‘มะลิ’ พุ่งทะยานเหาะเหินแหวกม่านหมอกสีเทาเข้ามาดั่งดาวตกสีทองคำและสีดำทมิฬ!

ชินอ๋องโอบรัดเอวมะลิไว้แน่นหนา เท้าแกร่งเหยียบอยู่บนคลื่นลมปราณเหมันต์ทมิฬที่พุ่งทะยานด้วยความเร็วเหนือเสียง มุ่งหน้าตรงดิ่งเข้าสู่ปากหลุมดำของพญาอสูร Void Overlord!

พญาอสูรสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม ปากหลุมดำมหึมากึ่งกลางร่างของมันเริ่มบิดตัว หมุนวนด้วยความเร็วสูงสุด หมายจะปลดปล่อยลำแสงทำลายล้างเพื่อกลืนกินทั้งสองคนเข้าไปในคราวเดียว!

“ตอนนี้แหละ ยอดดวงใจของข้า!” เวินเชียนฟานแผดสุรเสียงก้องฟ้า

ชิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เวินเชียนฟานสะบัด ‘กระบี่มัจจุราช’ ชี้ตรงไปยังใจกลางปากหลุมดำของพญาอสูร!

คลื่นลมปราณเหมันต์ทมิฬอันเย็นยะเยือกที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวาล ระเบิดพวยพุ่งออกจากปลายกระบี่ดั่งเสาน้ำแข็งยักษ์พันวา พุ่งเข้าเสียบทะลวงใจกลางปากหลุมดำเต็มเหนี่ยว!

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! แกร๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

เกล็ดน้ำแข็งสีดำสนิทแผ่ขยายตัวอย่างบ้าคลั่ง แช่แข็งวังน้ำวนความว่างเปล่าจนหยุดหมุน ผลึกน้ำแข็งมัจจุราชตรึงปากหลุมดำของพญาอสูรไว้แน่นหนาประหนึ่งแช่แข็งมิติเวลา หยุดยั้งการดูดกลืนพลังงานของมันลงได้อย่างสมบูรณ์แบบในเสี้ยววินาที!

พญาอสูรกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ร่างเงายักษ์แข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว!

“ตาหนูแล้วนะคะคุณพี่!!”

มะลิแผดเสียงแปดหลอดสดใสก้องฟ้า ดีดตัวหลุดออกจากอ้อมอกสามี พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดเหนือกระหม่อมของพญาอสูร!

เปรี๊ยะ... ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

ดวงตากลมโตของมะลิสว่างวาบเป็นประกายสีทองคำบริสุทธิ์!

รังสี ‘สายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บ’ ในกายปะทุเดือดขีดสุด เงาร่างของพญามังกรทองคำเก้าเล็บขนาดหมื่นวากางปีกโอบล้อมรอบรอยแยกสิบลี้ไว้ ก่อเกิดเป็น ‘เบ้าหลอมเทวะค้ำจุนจักรวาล’ ป้องกันมิให้ผืนฟ้าพังทลาย!

มะลิชู ‘กระทะทองคำมังกรแท้ทนไฟหมื่นปี’ ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ!

ไออุ่นแห่งชีวิต ความรักอันลึกซึ้งที่ได้รับจากเวินเชียนฟาน ความผูกพันของผองเพื่อน และความปรารถนาที่จะปกป้องรสชาติอาหารและความสุขของสามภพ... พลันหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พุ่งทะลักเข้าสู่ก้นกระทะทองคำ!

พรึ่บพรั่บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!

‘มรรคาเตาไฟบริสุทธิ์’ ระเบิดลุกโชนท่วมกระทะทองคำ!

เปลวเพลิงสุริยันเก้าสีเจิดจ้าตระการตา ปะทุเสียงดัง เปรี๊ยะๆ! ดั่งกองไฟแห่งชีวิต ตัวกระทะทองคำสั่นสะเทือน เลื่อนลั่น ขยายร่างมโหฬารขึ้นเรื่อยๆ...

จากหนึ่งวา... เป็นสิบวา... เป็นร้อยวา... เป็นพันวา...

จนกระทั่งขยายร่างใหญ่โตมโหฬารเท่า ‘เกาะลอยฟ้าขนาดยักษ์’ ที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีทองคำบริสุทธิ์ เจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ลูกใหม่ที่ฉีกกระชากความมืดมิดของสุริยุปราคาจักรวาลจนหมดสิ้น!

มะลิในชุดเจ้าสาวแปดชั้น ชายกระโปรงสะบัดพึ่บพรั่บ กัดฟันแน่น สองมือกำด้ามกระทะยักษ์เท่าเกาะลอยฟ้า เหวี่ยงวงสวิงโฮมรันระดับทำลายล้างมิติ ฟาดลงมาแสกหน้าพญาอสูรและปากรอยแยกสิบลี้สุดแรงเกิด!

“ไปลงนรกขุมที่แปดแสนซะเถอะไอ้ตัวดูดฝุ่นอวกาศ!!”

มะลิแผดเสียงก้องกังวานสะท้านมหาเอกภพ:

“อย่ามาดับเตาหมูกระทะของกูโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!”

ผัวะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ!!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

เสียงกระทะทองคำยักษ์ฟาดเข้ากลางหน้าพญาอสูรและรอยแยกมิติดังสนั่นหวั่นไหวปานมหาเอกภพกำลังจะแตกสลาย!

ทว่า... สิ่งที่ตามมากลับมิใช่การทำลายล้าง!

ซู่วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!

ประกายไฟแห่งมรรคาเตาไฟและสายเลือดมังกรเก้าเล็บที่เปล่งออกมาจากกระทะทองคำ พลันแปรสภาพเป็น ‘ของเหลวทองคำบริสุทธิ์’ ดั่งทองคำหลอมเหลวที่ร้อนแรงและอบอุ่น มันไหลทะลักเข้าเคลือบประสานรอยแตกร้าวสีดำสิบลี้ หลอมละลายม่านหมอกสีเทาให้กลายเป็นละอองดวงดาวระยิบระยับ!

พญาอสูร Void Overlord กรีดร้องโหยหวน ร่างเงาสีเทาค่อยๆ ถูกความร้อนและไออุ่นแห่งชีวิตเผาผลาญจนสลายตัวกลายเป็นไออุ่นบริสุทธิ์คืนสู่ธรรมชาติ!

แกร๊ก... กริ๊ก!

รอยแตกร้าวสีดำทมิฬสิบลี้บนท้องฟ้า... ค่อยๆ สมานตัวประกบติดกันแน่นหนา ดั่งรอยแก้วที่ถูกหลอมประสานด้วยทองคำ ก่อนจะปิดสนิทลงอย่างถาวรหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์!

ยามเฉินปลายๆ (ประมาณ 08.00 น.) ณ น่านฟ้าเหนือลานพิธีเก้าชั้นฟ้า

วูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!

เมื่อรอยแยกมิติถูกปิดสนิทลงอย่างสมบูรณ์แบบ...

ม่านเมฆาสีเทาหม่นพลันมลายหายวับไปในอากาศ! แสงสุริยันสีทองคำอบอุ่นสาดส่องลงมาจากฟากฟ้าอีกครั้ง ท้องฟ้าสวรรค์กลับมาเป็นสีฟ้าครามสดใส ดวงดาวนับล้านดวงกลับมาพร่างพราวระยิบระยับ!

และที่น่าอัศจรรย์ใจที่สุดคือ...

พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!

เตาถ่านหมูกระทะนับแสนเตาบนลานพิธีที่เคยมอดดับ พลันปะทุประกายไฟสีส้มทองลุกโชติช่วงขึ้นมาพร้อมกันโดยอัตโนมัติ! น้ำซุปในหม้อทองเหลืองเริ่มเดือดปุดๆ ส่งควันสีขาวหอมกรุ่น กลิ่นเนยสด กลิ่นพริกหม่าล่า และกลิ่นเนื้อย่างหวนคืนสู่อากาศอีกครั้ง!

ต่อมรับรสและกลิ่นสัมผัสของทุกชีวิตในสามภพกลับมามีชีวิตชีวา!

“ไฟติดแล้ว! น้ำซุปเดือดแล้วโว้ยยยยยยยยย!”

“รสชาติอาหารกลับมาแล้ววววววววววว!”

“เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!”

เสียงทหารสวรรค์และกองทัพนรกแปดแสนนายโห่ร้องกู่ก้องด้วยความยินดีปรีดาจนเก้าชั้นฟ้าแทบถล่ม! ต่างพากันชูตะเกียบทองคำเต้นแร้งเต้นกาอย่างบ้าคลั่ง!

ท่ามกลางสายฝนละอองทองคำที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า...

ฟึ่บ...

กระทะทองคำมังกรแท้ค่อยๆ หดขนาดกลับคืนสู่ขนาดปกติ มะลิที่ใช้พลังไปจนเกลี้ยง ร่างบางลอยเคว้งคว้างหมดเรี่ยวแรง ขาสองข้างอ่อนยวบยาบทิ้งตัวร่วงหล่นลงมาจากเวหา...

หมับ!

ทว่า ก่อนที่ร่างของนางจะร่วงลงสู่พื้น วงแขนแกร่งอันแสนคุ้นเคยและอบอุ่น ก็พุ่งทะยานเข้ามารับร่างบางของนางไว้ในอ้อมอกได้อย่างนุ่มนวลและมั่นคง

เวินเชียนฟานรวบดึงมะลิเข้าแนบอกกว้าง แขนแกร่งโอบรัดเอวนางไว้แน่นหนา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มเนียนที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหูนางอย่างแสนรักและเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ:

“เจ้าทำสำเร็จแล้ว... มะลิของข้า ยอดดวงใจของข้า”

มะลิเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของสามี นางฉีกยิ้มหวานจนแก้มแทบแตก สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอหนาของเขาแน่น ซุกหน้าเข้ากับซอกคออุ่นอย่างหมดเรี่ยวแรงแต่เปี่ยมสุข:

“เหนื่อยฉิบหายเลยค่ะคุณพี่ขา... แต่เราทำได้แล้วนะคะ!”

เวินเชียนฟานยกยิ้มละมุนละไมอย่างที่ไม่เคยยิ้มให้ผู้ใดในใต้หล้า ชินอ๋องโน้มใบหน้าลงมา บรรจงประกบจุมพิตลงบนริมฝีปากอิ่มของนางอย่างดูดดื่ม อ่อนหวาน และเนิ่นนาน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแซ่ซ้องและสายตาแห่งความศรัทธาของทวยเทพและขุนพลนรกนับล้านคู่!

มหาเทพบนหลังพญาหงส์เพลิง และพญายมราชที่ยืนถือตรีศูล ต่างพากันยิ้มกว้าง ค้อมศีรษะลงคารวะสองสามีภรรยาจากก้นบึ้งหัวใจ

ศึกมหากาพย์แห่งความว่างเปล่าจบสิ้นลงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ...