ตอนที่ 78

ยามเฉิน (ประมาณ 09.00 น.) ณ ห้องทรงงานส่วนตัว วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิง

แสงแดดอุ่นยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร บรรยากาศภายในวังชินอ๋องกลับคืนสู่ความสงบสุขและความมั่งคั่งอันคุ้นเคย หลังจากการเดินทางกลับมาจากแดนสวรรค์พร้อมหีบสมบัติทองคำสิบห้าใบ

ทว่า... ความสงบสุขนี้ ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้กับ ‘มะลิ’ พระชายาเอกผู้กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าโต๊ะบัญชี!

ตึง!

มะลิตบสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายร้านหมูกระทะสาขาใหญ่ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตถลึงมองสามีที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนระอาใจสุดขีด:

“คุณพี่ขา! นี่มันเวลางานนะคะ! ประธานบริษัทมานั่งเกาะแกะพนักงานออฟฟิศแบบนี้ได้อย่างไรกันคะเนี่ย?!” มะลิโวยวายเสียงอุบอิบ

เวินเชียนฟานในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท มิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ชินอ๋องลุกขึ้นก้าวเข้ามาสวมกอดเอวคอดของนางจากด้านหลังอย่างหน้าตาเฉย คางสากเกยอยู่บนไหล่บาง มุดซอกคอสูดดมความหอมกรุ่น ปลายนิ้วหนาเกลี่ยแก้มเนียนอย่างอารมณ์ดี:

“งานบริหารกิจการสตรีทฟู้ดสามภพ... ข้าอนุมัติให้เจ้าพักผ่อนหย่อนใจได้” ชินอ๋องกระซิบชิดริมหูนิ่ม สุรเสียงทุ้มพร่าเปี่ยมล้นด้วยความเจ้าเล่ห์ “ส่วนสิ่งที่ข้าสนใจในเวลานี้ มิใช่บัญชีร้านหมูกระทะ... แต่คือการ ‘ทวงสิทธิ์สามี’ และขอตัวเจ้าไปเข้าหอบำรุงกำลังในห้องบรรทมต่างหากล่ะ มะลิของข้า”

“ว้ายยย! โรคหื่นกำเริบไม่เลือกเวลาอีกแล้วนะคุณพี่!” มะลิหน้าแดงแปร๊ด รีบเอาศอกกระทุ้งสีข้างสามีเบาๆ “นี่มันเพิ่งจะเก้าโมงเช้าเองนะคะ! เมื่อคืนก่อนก็เพิ่งจัดไปรอบใหญ่ เอวหนูยังไม่ทันเข้าที่เข้าทางเลยนะ!”

ชินอ๋องหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ไม่ยอมปล่อยให้นางขยับหนีไปไหน จนบ่าวไพร่ที่เดินถือถาดน้ำชาผ่านมาต้องรีบก้มหน้าเดินผ่านไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ขัดจังหวะความคลั่งรักของท่านอ๋อง!

ยามซื่อ (ประมาณ 10.30 น.) ณ ห้องโถงรับรอง วังชินอ๋อง

ปัง!

ถาดน้ำชาและกาน้ำชาหยกถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะเล็กข้างเสาเสียงดังสนั่น!

‘อาชู’ สาวใช้คู่ใจในชุดผ้าไหมสีชมพูปักดิ้นทอง ยืนเท้าสะเอว หน้าบึ้งตึง แก้มป่องด้วยความขัดใจ (อันที่จริงตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางต้องคอยเดินหลบมุมมองท่านอ๋องกอดจูบคุณหนูจนตาแทบเหล่ เก็บกดความหมั่นไส้มาตั้งแต่แคว้นบูรพาจนถึงต้าซิง) นางหันไปมองหน้า ‘โม่เฟิง’ องครักษ์หนุ่มหน้าเข้มที่ยืนกุมกระบี่อยู่ข้างกาย เพื่อขอแรงสนับสนุน ก่อนจะตัดสินใจเดินตึงตังเข้ามาฟ้องมะลิและชินอ๋องด้วยน้ำเสียงตัดพ้อที่เก็บไว้นาน:

“คุณหนูเจ้าคะ... คือว่า บ่าวทนไม่ไหวแล้วนะเจ้าคะ!” อาชูหน้าแดงซ่านด้วยความอัดอั้นตันใจ แต่ก็เชิดหน้าขึ้นฟ้องยาวเหยียด “ตั้งแต่กลับมาจากสวรรค์ ท่านอ๋องก็ทรงทำตัวติดกับท่านพระชายาไม่ห่างเลย! ทรงกอดทรงหอมเช้าสายบ่ายค่ำ จนพวกบ่าวไพร่ในวังทำตัวไม่ถูก เดินไปมุมไหนก็เจอแต่รังสีความสวีทจนมดจะขึ้นพื้นวังหมดแล้วเจ้าค่ะ!”

อาชูสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าครั้งใหญ่หันไปมองโม่เฟิงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาพูดต่อรัวๆ:

“ไหนๆ ข้ากับพี่โม่เฟิงก็ใจตรงกันและดูแลกันมานานตั้งแต่แคว้นบูรพาจนถึงต้าซิงแล้ว... ท่านอ๋องกับพระชายาช่วยจัดงานแต่งงานให้พวกเราสักทีเถอะนะเจ้าค่ะ! บ่าวจะได้รีบแต่งๆ ไปซะที จะได้แยกย้ายกันไปเข้าหอใครเข้าหอมันจะได้ไม่ต้องมาเดินสวีทตัดหน้าบ่าวให้ช้ำใจเล่นเจ้าค่ะ!”

โม่เฟิงองครักษ์หนุ่มหน้าเข้ม ถึงกับสะดุ้งสุดตัว หน้าแดงลามลึกไปถึงใบหู รีบก้าวออกมาก้าวหนึ่ง ประสานมือค้อมคำนับชินอ๋องและมะลิอย่างนอบน้อมเพื่อช่วยแก้สถานการณ์:

“ขอรับพระชายา ท่านอ๋อง... เรื่องที่อาชูพูดเป็นความจริงขอรับ พวกข้าน้อยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน และมีความพร้อมที่จะตบแต่งใช้ชีวิตคู่ร่วมกันแล้วขอรับ! ได้โปรดเมตตาประทานงานมงคลให้พวกข้าน้อยด้วยเถอะขอรับ!”

มะลิที่นั่งฟังอยู่บนตักชินอ๋อง ถึงกับหลุดหัวเราะก๊ากออกมาเสียงดัง ตบโต๊ะฉาดใหญ่:

“ฮ่าๆๆๆ! เอาสิคะคุณพี่! ดูสิคะว่าเด็กมันอัดอั้นตันใจแค่ไหน ถึงกับกล้าลุกขึ้นมาทวงงานแต่งกับท่านอ๋องแบบนี้! ในฐานะบอสใหญ่ใจดี เราต้องสนับสนุนเต็มที่ค่ะ!”

เวินเชียนฟานปรายตามองโม่เฟิงกับอาชู แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความเห็นชอบเชิงยุทธศาสตร์ (เพราะถ้าอาชูแต่งงานออกเรือนไป ย่อมเลิกมาเดินวนเวียนขัดจังหวะเวลาสวีทของเขากับมะลิในวังเสียที!) ชินอ๋องพยักหน้าอนุมัติทันทีด้วยความเต็มอกเต็มใจอย่างยิ่ง:

“ดี... ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าจัดงานแต่งงานได้เต็มที่ ผูกตราประทับวังชินอ๋อง เบิกคลังสมบัติทองคำสิบหีบไปจัดงานให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติองครักษ์เอก！”

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง! ขอบพระทัยพระชายาเจ้าค่ะ/ขอรับ!” อาชูและโม่เฟิงยิ้มแก้มปริ คุกเข่าคำนับด้วยความปีติยินดี

ยามบ่าย (ประมาณ 14.00 น.) ณ เรือนรับรอง วังชินอ๋อง

มะลิตอนนี้สวมวิญญาณเวดดิ้งแพลนเนอร์ตัวแม่ปี 2026 เต็มอัตราศึก! สองมือถือพู่กันตวัดร่างแบบแปลนงานแต่งงานให้อาชูและโม่เฟิงอย่างคล่องแคล่ว

“ฟังทางนี้ค่ะอาชู! งานแต่งงานของเธอและพี่โม่เฟิง จะต้องไม่ใช่แบบโบราณเชยๆ นะคะ!” มะลิตาโตวาววับ ประกาศคอนเซ็ปต์สุดล้ำ “เราจะจัดในธีม ‘งานแต่งงานสตรีทฟู้ดหมูกระทะสามภพ’! จัดเตาหมูกระทะทองเหลืองห้าร้อยโต๊ะเลี้ยงฉลองชาวเมืองต้าซิงฟรีตลอดวัน!”

“และเพื่อเป็นเกียรติแก่เธอ...” มะลิชี้พู่กันไปที่อาชู “ฉันขอแต่งตั้งให้เธอเป็น ‘ฮูหยินองครักษ์เอกผู้ทรงเกียรติ และผู้จัดการคลังหมูกระทะสูงสุดแห่งแคว้นต้าซิง’ มีอำนาจสิทธิ์ขาดในการคุมคลังน้ำจิ้มหม่าล่า!”

อาชูกราบรับตำแหน่งด้วยความซาบซึ้ง: “ข้าน้อยจะรักษาคลังหมูกระทะด้วยชีวิตเจ้าค่ะ!”

จากนั้น มะลิก็หันไปมอง ‘เจ้าส้มยักษ์’ (พยัคฆ์ทมิฬเก้าหางผูกโบแดงขนาดยักษ์) ที่นอนพุงกางอยู่มุมห้อง นางเรียกมันเข้ามาใกล้ๆ แล้วมอบหมายหน้าที่สำคัญให้:

“ส่วนแกนะเจ้าส้ม... ในงานแต่งพี่อาชู แกต้องทำหน้าที่เป็น ‘แมวยักษ์เพื่อนเจ้าบ่าวและพยานรักกิตติมศักดิ์’ หน้าที่ของแกคือคาบกล่องแหวนทองคำเดินนำหน้าเจ้าบ่าวเจ้าสาว และนอนเฝ้าถังเนยสดห้ามให้ใครแอบกินเด็ดขาด! เข้าใจไหม?”

โฮกกกกก! (พยักหน้าหงึกๆ) เจ้าส้มส่งเสียงคำรามรับคำอย่างภาคภูมิใจ ลิ้นยาวเลียปากรอวันงานด้วยความหิวโหย!

วันถัดมา ยามบ่าย (ประมาณ 16.00 น.) ณ ลานกว้างวังชินอ๋อง แคว้นต้าซิง

งานแต่งงานของอาชูและโม่เฟิงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ สนุกสนาน และอบอุ่นที่สุดในรอบทศวรรษของแคว้นต้าซิง!

เตาหมูกระทะทองเหลืองห้าร้อยเตาเดือดพล่าน ควันสีส้มทองหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วท้องถนน ราษฎรต่างพากันมาร่วมยินดีและกินหมูกระทะฟรีกันอย่างเนืองแน่น

กรรร... ย่องๆๆๆ

เจ้าส้มยักษ์ผูกโบแดงตัวเบ้อเร่อ คาบกล่องแหวนทองคำเดินนวยนาดนำหน้า ‘โม่เฟิง’ ในชุดเจ้าบ่าวสีแดง และ ‘อาชู’ ในชุดเจ้าสาวปักดิ้นทองสวยงาม เรียกเสียงฮือฮาและเสียงปรบมือเกรียวกราวจากชาวเมืองที่มาร่วมงาน

อาชูน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง สวมกอดมะลิและโม่เฟิงท่ามกลางบรรยากาศอันแสนชื่นมื่น

ยามค่ำ (ประมาณ 21.00 น.) ณ ห้องบรรทม วังชินอ๋อง

หลังงานแต่งงานเลิกรา มะลิกับเวินเชียนฟานกลับเข้าสู่ห้องบรรทมส่วนตัว

มะลิตอนแรกตั้งใจจะนั่งตรวจบัญชีร้านหมูกระทะต่อ ทว่าจู่ๆ...

อุ๊ก... แหวะ!

มะลิสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ วิ่งสี่คูณร้อยพุ่งตรงไปยังอ่างล้างหน้า แล้วอาเจียนออกมาเสียงดังลั่น!

แหวะ... อ้วกออกไปหมดไส้หมดพุง!

เวินเชียนฟานที่กำลังถอดเสื้อคลุมอยู่ ชะงักกึก! หน้าถอดสีด้วยความตกใจ รีบพุ่งเข้ามาสวมกอดลูบหลังภรรยาอย่างร้อนรน:

“เหมยเอ๋อร์! เจ้าเป็นอันใดไป? อาหารเป็นพิษรึ หรือลมปราณตีกลับจากแดนเซียน?”

มะลิตัวสั่นหน้าซีด นางกุมขมับ พะอืดพะอมพยักหน้าปฏิเสธ: “เปล่าค่ะคุณพี่... แต่... แต่หนูเหม็นกลิ่นกระบี่มัจจุราชของคุณพี่จังเลยค่ะ! กลิ่นไอเย็นมันฉุนกึกจนหนูเวียนหัว!”

“เหม็นกลิ่นกระบี่ของข้ารึ?!” ชินอ๋องหน้าเหวอ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความงงงวย

ทว่า ในวินาทีถัดมา... กลิ่นเนื้อสามชั้นย่างเนยและช็อกโกแลตที่อาชูถือผ่านหน้าห้องเมื่อครู่ ลอยมาแตะจมูกมะลิเข้า...

ฟุดฟิด... ฟุดฟิด!

ดวงตากลมโตของมะลิสว่างวาบ น้ำลายสอพรั่งพรูขึ้นมาทันที นางหันขวับมาคว้าแขนสามีเขย่ารัวๆ:

“คุณพี่ขา! หนูอยากกิน! หนูอยากกินหมูสามชั้นย่างเนยจิ้มช็อกโกแลต! แล้วก็อยากกินขาหมูพะโล้ราดพริกหม่าล่าด้วยค่ะ!”

เวินเชียนฟานยืนอ้าปากค้าง สมองอ๋องหนุ่มช็อตฟีลไปสามวินาที: (หมูสามชั้นย่างเนยจิ้มช็อกโกแลต?! รสนิยมการกินอันใดของนางกันเนี่ย หรือว่าธาตุไฟจะเข้าแทรกจนเพี้ยนไปแล้ว?)

ชินอ๋องรีบส่งกระแสจิตเรียกหมอหลวงประจำวังให้มาตรวจชีพจรด่วนจี๋!

เพียงชั่วพริบตา หมอหลวงชราเคราเฟิ้มก็วิ่งหน้าตื่นถือกระเป๋าเข็มเงินพุ่งเข้ามาในห้อง คุกเข่าจับชีพจรที่ข้อมือของมะลิ...

ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก!

หมอหลวงชราเบิกตากว้างจนแทบถลน ตัวสั่นระริกด้วยความตื่นตะลึงระคนยินดีปรีดา ปล่อยมือจากข้อมือ หมอบกราบลงกับพื้นหยกโขกหัวสามครั้งดัง โขก! โขก! โขก!

“ท... ท่านอ๋อง! พระชายา!” หมอหลวงละล่ำละลักเสียงสั่นเครือด้วยความปีติยินดี “ชีพจรเต้นรัวสองชั้น... ชีพจรมังกรคู่สะท้อนในครรภ์ขอรับ! พระชายาทรงตั้งครรภ์ ‘ทายาทมังกรน้อย’ แล้วพะยะค่ะท่านอ๋อง!!”

กริบ...

เวินเชียนฟานยืนแข็งทื่อเป็นหินอ่อน สมองพญามัจจุราชหยุดทำงานไปหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์!

ก่อนที่สติจะกลับคืนมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ฉีกยิ้มจนกรามแทบค้าง!

“ข้า... ข้ากำลังจะเป็นท่านพ่อรึ?!” ชินอ๋องอุทานเสียงหลง ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความตื้นตันใจ พุ่งเข้าไปโอบกอดมะลิลอยตัวขึ้นหมุนรอบห้องด้วยความดีใจสุดขีด!