ตอนที่ 79

ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น.) ณ ท้องพระโรงหลวง วังหลวงแคว้นต้าซิง

กลิ่นกำยานหอมกรุ่นคละคลุ้ง ทว่าไม่อาจกลบกลิ่นไอกระดาษฎีกาที่กองพะเนินเทินทึกดั่งเทือกเขาหิมาลัยบนโต๊ะทรงงานได้เลยแม้แต่น้อย

‘ฮ่องเต้เวินเส้าหลิง’ ผู้ครองแผ่นดินต้าซิง กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนบัลลังก์มังกรทอง สภาพผมเผ้าชี้ฟูดั่งรังนกกระจอก ขอบตาดำคล้ำปานหมีแพนด้าอดนอนสามชาติ พระหัตถ์สั่นระริกขณะจรดพู่กันเซ็นฎีกาเล่มที่สามร้อยห้าสิบของเช้าตรู่วันนี้

“บัดซบแท้ๆ... เจิ้นเป็นโอรสสวรรค์ หรือเป็นวัวเป็นควายเทียมเกวียนกันแน่วะเนี่ย!” ฮ่องเต้บ่นอุบอิบเสียงแหบแห้ง “ไอ้น้องชายตัวดีเวินเชียนฟาน... พากลุ่มเพื่อนไปบุกสวรรค์ถล่มนรก รบชนะกลับมาแทนที่จะมาช่วยพี่ชายว่าราชการ ดันอ้างว่าติดภารกิจ ‘เข้าหอบำรุงกำลังกับเมีย’ ปล่อยให้เจิ้นนั่งหลังขดหลังแข็งเซ็นงบประมาณซ่อมท่อระบายน้ำเมืองหลวงอยู่คนเดียว!”

ในจังหวะนั้นเอง...

โครมมมมม! ปังงงงง!

“ฝ่าบาทททททททททททท! แย่แล้วพะยะค่ะ! เอ๊ย... ดียิ่งแล้วพะยะค่ะ!!”

‘หัวหน้าขันทีหลี่’ วิ่งสะดุดชายเสื้อคลุมล้มลุกคลุกคลานเข้ามาในท้องพระโรง หมวกขุนนางเบี้ยวเอียงกะเท่เร่ สองมือชูม้วนสาส์นลับผนึกครั่งสีทองคำลายมังกรคู่จากวังชินอ๋องขึ้นเหนือหัว ร้องตะโกนเสียงหลงปานไฟไหม้เรือนหลวง:

“สาส์นด่วนพิเศษติดปีกกระบี่บินจากวังชินอ๋องพะยะค่ะ! หมอหลวงประจำวังส่งม้าเร็วมาแจ้งว่า... พระชายาเอกเซวียนหยวนเหมย (มะลิ) ทรงมีอาการประหลาด หมอหลวงตรวจจับชีพจรแล้วพบ... ชีพจรมังกรคู่สะท้อนสองชั้น พระชายาทรง ‘ตั้งครรภ์ทายาทมังกรน้อย’ แล้วพะยะค่ะฝ่าบาททททท!!”

กริบ...

พู่กันหยกเปื้อนหมึกดำในพระหัตถ์ของฮ่องเต้ร่วงหล่นลงกระทบโต๊ะดัง แปะ!

ฮ่องเต้เวินเส้าหลิงนั่งอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองมังกรช็อตฟีลหยุดประมวลผลไปสามวินาทีเต็มๆ!

“จ... เจ้าว่าอันใดนะ?” สุรเสียงของฮ่องเต้สั่นเครือ “น้องสะใภ้ตัวแสบ... เจ้าแม่หมูกระทะสามภพ... ท้องแล้วรึ?!”

“พะยะค่ะ! ท้องทายาทมังกรแท้ๆ มีเลือดผสมปราณเหมันต์และมรรคาเตาไฟด้วยพะยะค่ะ!”

พริบตานั้นเอง... น้ำตาหยดใสพลันเอ่อล้นเบ้าตาของฮ่องเต้เวินเส้าหลิง! พระองค์ผุดลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้บัลลังก์มังกรล้มหงายหลังดัง ตึง!

เหล่าขุนนางและขันทีต่างพากันคุกเข่าตัวสั่น คิดว่าฮ่องเต้คงตื้นตันใจในสายสัมพันธ์พี่น้องจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่...

ทว่า... ความจริงในพระทัยของโอรสสวรรค์เวลานี้ กลับเป็นเสียงหัวเราะชั่วร้ายที่ดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านกะโหลก!

(ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ! สวรรค์มีตา! เทพยดาฟ้าดินเป็นพยานโว้ยยยยย!)

ฮ่องเต้ทรงยกพระหัตถ์ปาดน้ำตา แต่รอยแย้มพระสรวลกลับฉีกกว้างจนแทบจะฉีกถึงใบหู แววตาสว่างวาบดั่งหมาป่าเห็นเนื้อก้อนโต:

(รอดแล้วกู! ในที่สุดสวรรค์ก็ส่งหนทางรอดมาให้เจิ้นแล้ว! อีกแค่สิบกว่าปีเท่านั้น... เจิ้นจะแต่งตั้งไอ้หนูมังกรน้อยตัวนี้เป็น ‘มหาเสนาบดีผู้ตรวจการแผ่นดินระดับจักรวาล’! หลานเอ๋ย... เจ้าเกิดมาพร้อมสายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บและสมองเฉียบคมของแม่เจ้า ย่อมต้องฉลาดล้ำเลิศไร้เทียมทาน! เจิ้นจะโยนแฟ้มฎีกาทั้งหมดในแคว้นต้าซิงไปให้เจ้าเซ็นแทนลุง! ส่วนเจิ้น... จะได้เกษียณตัวเองไปนอนเปิดแอร์ กินหมูกระทะจิ้มน้ำจิ้มงาบด นั่งกระดิกตีนดูนางรำสบายใจเฉิบเสียทีโว้ยยยยยยยย!!)

“ฝ่าบาท... ทรงพระเกษมสำราญจนน้ำพระเนตรไหลเลยหรือพะยะค่ะ?” ขันทีหลี่ถามด้วยความซาบซึ้งใจ

“ใช่! เจิ้นตื้นตันใจจนแทบจะเหาะได้แล้วเนี่ย!” ฮ่องเต้ตบโต๊ะดัง ฉาด! แผดสุรเสียงก้องท้องพระโรง “ถ่ายทอดราชโองการของเจิ้นออกไปเดี๋ยวนี้! เพื่อเป็นการต้อนรับ ‘แรงงานทาส... เอ๊ย! หลานรักหัวแก้วหัวแหวน’ ผู้จะมากอบกู้แผ่นดินต้าซิง... สั่งยกเว้นภาษีการค้าและภาษีที่ดินแก่ราษฎรทั่วแคว้นต้าซิงเป็นเวลาสามปีเต็ม!”

“และส่งมอบโสมหมื่นปี รังนกเซียนสวรรค์ ผ้าไหมหิมะร้อยพับ และทองคำอีกห้าสิบหีบจากท้องพระคลังหลวง ไปประเคนให้พระชายาเอกที่วังชินอ๋องเดี๋ยวนี้! สั่งหมอหลวงฝีมือดีที่สุดร้อยคนไปยืนเฝ้าหน้าประตูวัง ห้ามให้หลานของเจิ้นสะเทือนแม้แต่ปลายเล็บเด็ดขาด!!”

“น้อมรับพระบัญชาพะยะค่ะฝ่าบาททททท!”

ตัดสลับไปที่... ราชสำนักแคว้นบูรพา (แดนบ้านเกิดขององค์หญิงเก้า)

ณ พระที่นั่งเปี่ยมสุข... ‘ฮ่องเต้เซวียนหยวนหลง’ ผู้เป็นพระบิดาแท้ๆ ของร่างมังกรเก้าเล็บ กำลังนั่งจิบชากับเหล่าอ๋อง

ทันทีที่ม้ามังกรสื่อสารข้ามแคว้นควบตะบึงเข้ามารายงานว่า พระธิดาเก้าทรงตั้งครรภ์ทายาทมังกรน้อยแล้ว...

เพล้งงงง!

ถ้วยชาหยกขาวในพระหัตถ์ของฮ่องเต้บูรพาร่วงแตกละเอียด!

“ลูกเก้า... ลูกเก้าของเจิ้นจะมีหลานให้เจิ้นแล้วรึ?!” ฮ่องเต้บูรพาผุดลุกขึ้น ทรงพระกันแสงโฮออกมาด้วยความดีใจจนมงกุฎมังกรเอียงกะเท่เร่ “เตรียมขบวนราชรถทองคำเดี๋ยวนี้! ขนไข่มุกมังกรบูรพาพันเม็ด หยกอุ่นเก้าชั้นฟ้า และสั่งช่างหลวงตี ‘รถเข็นเด็กทองคำแท้ฝังเพชร’ ขนาดสิบลี้ ส่งข้ามทวีปไปให้หลานข้าที่ต้าซิงเดี๋ยวนี้โว้ยยยยยยยยยยย!!”

ตัดภาพขึ้นไปสู่... แดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า และ ก้นบึ้งนรกภูมิ!

ณ พระตำหนักมหาเทพ: ‘มหาเทพผู้ครองสวรรค์’ ที่กำลังนั่งนับส่วนแบ่งกำไรแฟรนไชส์หมูกระทะ 8 ประตูสวรรค์ พอได้รับสาส์นจากทูตสวรรค์หัวล้านว่ามหาเทวีมะลิตั้งครรภ์ ถึงกับตบเข่าฉาดใหญ่ หัวเราะร่าลั่นสวรรค์เก้าชั้นฟ้า: “ฮ่าๆๆๆ! มหาเทวีสายกินมีทายาทแล้วรึ! ดีนัก! สั่งแดนโอสถสวรรค์จัดส่ง ‘น้ำค้างทิพย์เก้าดวงดารากับผลท้อสวรรค์หมื่นปี’ ลงไปบำรุงครรภ์เดี๋ยวนี้! พร้อมมอบ ‘ตราหยกเทวะยกเว้นภาษีสวรรค์ตลอดชีพ’ รับขวัญหลานข้าล่วงหน้า! รีบเอาใจแม่เด็กไว้แต่เนิ่นๆ วันหน้าพอเจ้าตัวเล็กโตขึ้น เจิ้นจะได้ใช้สิทธิ์ความเป็นลุงทวยเทพ เนียนเกาะขบวนไปนั่งกินหมูกระทะเตา VIP ฟรีกับหลานได้ตลอดกาล ฮ่าๆๆๆ!”

และ ณ มิตินรกภูมิ: ‘พญายมราช’ ที่กำลังนั่งแทะเนื้อแกะย่างเนยหม่าล่าอยู่ พอ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ (CEO ฝ่ายจัดเลี้ยง) วิ่งกระหืดกระหอบมารายงานข่าวดี... จอมราชันแห่งนรกถึงกับสำลักเนื้อแกะดัง แค่ก! ก่อนจะหัวเราะร่าจนเคราเพลิงลุกโชน:

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?! นังหนูมะลิท้องแล้วรึ! ฮ่าๆๆๆๆ! เยี่ยมยอด! ข้าจะรับเด็กคนนี้เป็น ‘หลานบุญธรรมสายตรงแห่งนรกภูมิ’! เจ้าเบอร์เจ็ด... จัดส่งผลไม้เพลิงโลกันตร์หวานฉ่ำกับน้ำแร่ชะล้างไขกระดูกร้อยไหขึ้นไปมอบให้นางเดี๋ยวนี้! ใครกล้าทำให้หลานบุญธรรมของข้าตกใจ ข้าจะลากวิญญาณมันลงมาต้มในกระทะทองแดงแปดล้านปี!”

ทั่วทั้งสามภพต่างพากันตื่นเต้นดีใจ ประโคมข่าวทายาทมังกรน้อยจนสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งจักรวาล!

ยามซื่อ (ประมาณ 10.00 น.) ณ ตำหนักใหญ่ วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิง

ในขณะที่ทั้งสามภพกำลังจัดงานฉลองส่งของขวัญมาประเคนให้ดั่งภูเขาเลากา... ทว่าบรรยากาศภายในวังชินอ๋อง บัดนี้กลับแปรสภาพกลายเป็น ‘เขตควบคุมความปลอดภัยระดับสูงสุด (Maximum Security & Extreme Pampering)’ ชนิดที่มดสักตัวยังแทรกตัวผ่านเข้ามาไม่ได้!

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

‘พ่อบ้านหลิว’ พ่อบ้านชราคู่ใจของชินอ๋อง ยืนกุมสมุดบัญชีหน้าซีด เหงื่อกาฬไหลพราก มองดูบ่าวไพร่นับร้อยคนที่กำลังช่วยกันขน ‘พรมขนนกยูงสวรรค์หนานุ่มหนาสามนิ้ว’ มาปูลาดทับพื้นหินอ่อนขัดเงาทั่วทุกตารางนิ้วในวัง!

ไม่เว้นแม้กระทั่งขั้นบันได ทางเดินเลียบสระบัว หรือแม้แต่พื้นห้องน้ำ! มุมเสาทุกต้นถูกนำฟองน้ำไหมบุแพรหนาเตอะมาหุ้มไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้มีสิ่งใดแข็งกระด้างโผล่ออกมาทำอันตราย

และศูนย์กลางของความโกลาหลทั้งหมดนี้... คือสตรีร่างบางที่กำลังนั่งหน้าหงิกอยู่บนตั่งนุ่ม!

“คุณพี่ขาาาาาาาาาาาาาาา!!”

มะลิในชุดผ้าไหมหลวมตัวโคร่ง แผดเสียงแปดหลอดลั่นตำหนัก สองมือเท้าสะเอว แก้มป่องถลึงตามองสามีด้วยความอัดอั้นตันใจ:

“นี่มันบ้าบอคอแตกเกินไปแล้วนะคะ! หนูแค่เพิ่งท้องได้วันเดียว! ขอย้ำนะคะว่า ‘วันเดียว’! ยังเป็นแค่ก้อนเลือดขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียวอยู่เลยมั้งคะเนี่ย! ทำไมคุณพี่ต้องสั่งปูพรมขนนกทั่ววัง หุ้มเสาทุกต้นเหมือนวังเด็กอนุบาลขนาดนี้ด้วยคะเนี่ย?!”

เวินเชียนฟานในชุดคลุมผ้าไหมสีขาวนวล (ซึ่งชินอ๋องเปลี่ยนมาใส่สีสว่างตามคำแนะนำของหมอหลวงว่าสีดำดูดุดันเกินไป เดี๋ยวลูกในท้องจะเครียด) มิได้สะทกสะท้านต่อเสียงแหวของภรรยาแม้แต่น้อย

ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ บัดนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนระดับไมโครเวฟสิบล้านวัตต์ แววตาคมกริบคู่นั้นหวานเชื่อมระยิบระยับประหนึ่งมีดวงดาวนับล้านดวงเปล่งประกาย

ชินอ๋องก้าวเท้าเข้ามาหานางอย่างนุ่มนวล ทันทีที่มะลิขยับตัวจะก้าวเท้าลงจากตั่ง...

หมับ!

ท่อนแขนแกร่งอันทรงพลังก็ช้อนรวบร่างบางของนางขึ้นมาลอยตัวกลางอากาศในท่าอุ้มเจ้าหญิงอย่างรวดเร็วและนุ่มนวลปานสายลมพัด!

“ว้ายยย! คุณพี่! วางหนูลงเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!” มะลิตกใจรีบคว้าคอเสื้อสามีไว้แน่น “หนูจะเดินไปเข้าห้องน้ำค่ะ! ปล่อยให้หนูเดินเองเดี๋ยวนี้!”

“ไม่ได้...” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหูนิ่ม น้ำเสียงจริงจังยิ่งกว่าตอนบัญชาการศึกสงครามสามภพ “พื้นวังมันแข็ง หากเจ้าเดินเหินเอง แล้วสะดุดชายกระโปรงสะเทือนไปถึงลูกในครรภ์จะทำเยี่ยงไร? ลูกของพวกเราเป็นสายเลือดมังกร บัดนี้กำลังฟักตัวบอบบางยิ่งนัก... นับจากนี้ไป หากเจ้าจะไปที่ใด ข้าจะเป็นขาให้เจ้าเอง มะลิของข้า”

“แต่ห้องน้ำมันอยู่ห่างออกไปแค่สิบก้าวเองนะคะคุณพี่!” มะลิแทบจะกรีดร้อง “หนูท้องค่ะ ไม่ได้ขาหักเป็นง่อย! ปล่อยหนูเดินบ้างเถอะค่ะ ขืนอุ้มทั้งวันแบบนี้ กล้ามเนื้อขาหนูได้ลีบหมดพอดี!”

“ไม่ปล่อย” ชินอ๋องตอบหน้าตายอย่างดื้อแพ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มละมุนละไม พลางก้มลงกดจมูกโด่งหอมแก้มนางฟอดใหญ่ดัง ฟอดดดด! “ข้ามีแรงเหลือเฟือ อุ้มเจ้าเดินวนรอบแคว้นต้าซิงสิบรอบข้าก็มิเหน็ดเหนื่อย”

บ่าวไพร่และสาวใช้ที่ยืนเรียงแถวอยู่แถวนั้น ต่างพากันเอามือปิดปากก้มหน้าแอบขำคิกคัก

‘อาชู’ ในชุดฮูหยินป้ายแดง เดินถือถาดกระเบื้องเคลือบเข้ามา พร้อมถ้วยยาต้มสีดำส่งกลิ่นฉุนกึก นางกลอกตามองบนใส่ความคลั่งรักของท่านอ๋อง ก่อนจะยื่นถ้วยยามาตรงหน้า:

“ยาบำรุงครรภ์โสมพันปีต้มน้ำผึ้งป่าทิพย์เจ้าค่ะคุณหนู... ท่านอ๋องทรงสั่งให้เคี่ยวด้วยไฟอ่อนสามชั่วยามเต็มๆ บ่าวต้องนั่งเฝ้าหน้าเตาจนควันรมตาแทบเหล่เลยเจ้าค่ะ!”

มะลิเบ้ปาก ย่นจมูกเมื่อได้กลิ่นยาขม: “ไม่อยากกินเลยอะอาชู เหม็นขมคอจะตายชัก!”

เวินเชียนฟานที่ยังอุ้มนางอยู่บนตัก ค่อยๆ รับถ้วยยามาถือไว้ มือหนาใช้ช้อนคนเบาๆ เป่าลมร้อน ฟู่ๆ... แล้วยื่นมาชิดริมฝีปากอิ่ม สุรเสียงออดอ้อนจนหวานเลี่ยน:

“กินสักนิดเถิดนะคนดี... หากเจ้ากินยานี้หมด ข้าจะให้พ่อบ้านหลิวสั่งทำเก้าอี้โยกบุขนแกะนุ่มพิเศษมาให้เจ้านั่งตรวจบัญชีหมูกระทะดีหรือไม่... อ้ามมม นะเด็กดี”

มะลิมองหน้าสามีที่ทำตาละห้อยออดอ้อนเหมือนลูกหมาตัวยักษ์ สุดท้ายก็ใจอ่อนยวบ ยอมอ้าปากจิบยาขมเข้าไปคำหนึ่งดัง อึก... ก่อนจะรีบเบ้หน้าซบแผงอกกว้างอุ่นจัด ชินอ๋องรีบหยิบผลพุทราเชื่อมหอมหวานป้อนตามเข้าปากนางทันควันด้วยรอยยิ้มพราย