ตอนที่ 77

ยามเหม่า (ประมาณ 06.30 น. รุ่งอรุณแห่งวันใหม่) ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว

แสงแดดอ่อนๆ ยามรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านลูกปัดแก้วเข้ามาภายในห้องบรรทมอันเงียบสงบ...

บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้น... ‘มะลิ’ นอนคว่ำหน้าห่อร่างอยู่ในผ้าห่มแพรไหมผืนหนา สภาพสะบักสะบอม ปวดระบมไปทั้งเอวและสะโพก ดั่งเพิ่งผ่านศึกสงครามล้างโลกมาหมาดๆ สัญญาณสมอง 5G ของอดีตสาวฟรีแลนซ์แทบจะตัดขาดการเชื่อมต่ออย่างถาวร

ส่วนทางด้าน ‘เวินเชียนฟาน’... ชินอ๋องในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท กลับมีผิวพรรณเปล่งปลั่ง สดชื่น แจ่มใส และอิ่มเอมปานได้กินโสมหมื่นปี! ชินอ๋องนั่งเท้าคางยิ้มพรายมองภรรยาตัวแสบที่นอนซมอยู่ข้างกาย มือหนายื่นไปเขี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของนางอย่างอ่อนโยน

“ตื่นได้แล้ว มะลิของข้า... แสงตะวันส่องฟ้าแล้วนะ” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบอย่างอารมณ์ดี

มะลิค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากกองผ้าห่ม ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อย นางแยกเขี้ยวใส่สามีด้วยความหมั่นไส้สุดขีด:

“ตื่นอะไรล่ะคะคุณพี่! ตัวเองกินอิ่มนอนหลับหน้าตาผ่องใสเป็นยองใย... แต่หนูสิคะ กระดูกกระเดี้ยวจะหลุดออกจากกันหมดแล้ว!” มะลิโอดครวญเสียงอู้อี้ “บอกว่าให้เบามือไงคะ เล่นซะหนูขยับตัวไม่ได้เหมือนผักต้มเปื่อยๆ เลยเนี่ย! วันนี้หนูจะไม่ลุกจากเตียงไปไหนทั้งนั้น!”

เวินเชียนฟานหัวเราะร่าในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ชินอ๋องโน้มหน้าลงกดจมูกโด่งหอมแก้มนางฟอดใหญ่ดัง ฟอดดดด!

“เช่นนั้นรึ... แต่ข้าว่า กำลังวังชาของข้ายังเหลือเฟืออีกมากนักนะ” ชินอ๋องแกล้งกระซิบกระซาบชิดริมหู “หากเจ้ายังขยับตัวไม่ไหว เดี๋ยวข้าจะช่วยอุ้มเจ้าไปอาบน้ำ...”

“ไม่ต้องเลยค่ะ! ถอยไปไกลๆ เลยนะคะคุณพี่!” มะลิรีบเอาหมอนปาใส่หน้าสามีหน้าแดงแปร๊ด “วันนี้ห้ามแตะตัวหนูเด็ดขาด ไม่งั้นหนูจะสั่งห้ามกินหมูกระทะสามเดือนเต็ม!”

ชินอ๋องรับหมอนไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยอมลุกขึ้นยืนแต่โดยดีเมื่อได้ยินคำขู่เรื่องหมูกระทะ!

ยามเฉิน (ประมาณ 08.00 น.) ณ ห้องโถงรับรอง พระตำหนักลอยฟ้า

บรรยากาศในท้องพระโรงเช้านี้ คึกคักและพิลึกกึกกือยิ่งกว่าครั้งไหนๆ!

เมื่อ ‘พญายมราช’ ในชุดเกราะเพลิงโลกันตร์สีแดงฉาน เสด็จนำขบวนขุนพลนรกเข้ามายังโถงรับรอง เพื่อจัด ‘พิธีปูนบำเหน็จความชอบสะท้านนรก’ ให้แก่ผู้มีคุณูปการกู้ชีพจักรวาล...

ณ เบื้องหน้าบัลลังก์...

‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่หัวยังพันผ้าก๊อซสะอาดเอี่ยม สวมชุดเซียนฝึกหัดรีดเรียบกริบ กำลังคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นหยกด้วยความตื่นเต้นระทึกขวัญจนตัวสั่นพั่บๆ!

พญายมราชยืนก้าวขาเท้าสะเอว ถือ ‘ม้วนราชโองการเพลิงโลกันตร์’ สีแดงฉาน แผ่สุรเสียงคำรามก้องกังวาน:

“ยมทูตหมายเลข 7!”

“ข... ข้าน้อยรับบัญชาขอรับท่านพญายมราช!” ยมทูตละล่ำละลักขานรับ เสียงสั่นเครือด้วยความซาบซึ้ง

“เนื่องด้วยเจ้า... แม้จะมีความสะเพร่า กระชากวิญญาณนังหนูมะลิผิดคนตั้งแต่แรกจนเกือบทำระบบกรรมล่มสลาย...” พญายมราชหรี่ตามองลูกน้อง “ทว่าในยามวิกฤต คราที่รอยแยกมิติเปิดอสูรบุกสวรรค์ เจ้าเกือบเอาชีวิตเข้าแลก ช่วยเหลือพระชายา และเป็นสะพานเชื่อมสันติภาพสามภพผ่าน ‘หมูกระทะและปาท่องโก๋’ จนสามภบรอดพ้นหายนะ!”

พญายมราชคลี่ม้วนราชโองการออก ประกาศแต่งตั้งเสียงดังฟังชัด:

“ดังนั้น... บัดนี้ ข้าจึงขอแต่งตั้งให้เจ้า เลื่อนขั้นจากยมทูตฝึกหัดกิ๊กก๊อก ขึ้นเป็น ‘อัครมหาเสนาบดีฝ่ายประสานงานอาหารและโลจิสติกส์สามภพ (CEO of Underworld Catering)’ มีอำนาจสิทธิ์ขาดในการควบคุมดูแลการขนส่งหมูกระทะสัปดาห์ละสามหม้อใหญ่จากโลกมนุษย์และสวรรค์ ลงสู่นรกภูมิอย่างถูกต้องตามกฎหมาย!”

พญายมราชสะบัดมือโยนสิ่งของชิ้นหนึ่งลงตรงหน้ายมทูต:

พรึ่บ!

พัดเวทมนตร์นรกทองคำแท้ประดับเพชรแท้ส่องประกายระยิบระยับ (เล่มใหม่เอี่ยมอ่อง ไร้รอยเทปกาวสีเงินสิ้นเชิง) ตกกลิ้งอยู่ตรงหน้ายมทูต!

ยมทูตหมายเลข 7 เบิกตากว้างจนแทบถลน สองมือสั่นระริกพุ่งเข้าตะครุบพัดทองคำเข้าแนบอก น้ำตาไหลพรากทะลุผ้าก๊อซ ร้องไห้โฮลั่นโถงรับรองด้วยความตื้นตันใจอย่างหาที่สุดมิได้:

“ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออ! ท่านพญายมราช... ข้าน้อยซาบซึ้งใจยิ่งนักขอรับ!” ยมทูตปล่อยโฮกอดขาพญายมราชแน่น “ข้าน้อยสัญญาว่า ข้าน้อยจะทำหน้าที่ CEO ฝ่ายจัดเลี้ยงนรก บริหารจัดการโควตาหมูกระทะให้ส่งตรงถึงตำหนักท่านตรงเวลาทุกสัปดาห์ ไม่ให้ตกหล่นแม้แต่ชิ้นเดียวขอรับพะยะค่ะ!”

พญายมราชพยักหน้าอย่างพึงพอใจ: “ดีมาก ลุกขึ้นเถอะ CEO ยมทูต!”

มะลิที่นั่งพิงหมอนนุ่มอยู่บนเก้าอี้รับรองข้างกายชินอ๋อง (เนื่องจากยังปวดเอวอยู่) หลุดหัวเราะคิกคัก ยื่นมือไปตบไหล่ยมทูตเบาๆ: “เก่งมากค่ะคุณพี่ยม! จากนี้ไปเราเป็นพาร์ทเนอร์ธุรกิจข้ามภพกันอย่างเต็มตัวแล้วนะ!”

ยามซื่อ (ประมาณ 10.00 น.) ณ ลานประตูสวรรค์ทิศใต้

พิธีอำลาแดนเซียนดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่มั่งคั่ง!

‘มหาเทพผู้ครองสวรรค์’ เสด็จมาส่งขบวนเสด็จของชินอ๋องและมะลิด้วยพระองค์เอง พระหัตถ์ประทาน ‘ตราประทับสวรรค์ทองคำอนุมัติแฟรนไชส์สตรีทฟู้ด 8 ประตูสวรรค์’ ให้แก่มะลิอย่างเป็นทางการ

ทูตสวรรค์หัวล้าน (Floor Manager ประจำประตูสวรรค์ทิศใต้) น้ำตาซึมด้วยความปีติ เพราะตนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการสาขาหลัก ประจำการรับกำไรเหนาะ ๆ ทุกวัน!

“เดินทางกลับแดนมนุษย์โดยสวัสดิภาพนะมหาเทวี!” มหาเทพแย้มพระสรวลกว้าง “อย่าลืมส่งชุดหมูกระทะมาถวายเจิ้นที่ตำหนักบ่อยๆ ล่ะ!”

“วางใจได้เลยค่ะมหาเทพ!” มะลิโบกมือยิ้มแป้น

ยามอู่ (ประมาณ 12.00 น.) ณ น่านฟ้าข้ามมิติ มุ่งสู่แคว้นต้าซิง แดนมนุษย์

ขบวนเรือเหาะลอยฟ้าต้าซิงลำใหญ่ ทะยานแหวกม่านเมฆาสวรรค์ มุ่งหน้าข้ามมิติกลับคืนสู่วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิง แดนมนุษย์

บนดาดฟ้าเรือเหาะ...

หีบสมบัติทองคำสิบห้าใบที่อัดแน่นไปด้วยไข่มุกเซียนวารี ศิลาปราณหยกหมื่นปี และแร่เทวะสวรรค์ ถูกจัดวางเรียงรายระยิบระยับเต็มลำเรือ มะลินั่งพิงแผงอกอุ่นของเวียนเชียนฟานบนเก้าอี้โยกบุแพรไหม

‘อาชู’ และ ‘โม่เฟิง’ นั่งกระหนุงกระหนิงปอกผลไม้ทิพย์กันอยู่ที่มุมเรือ ส่วน ‘เจ้าส้มยักษ์’ (พยัคฆ์ทมิฬเก้าหางผูกโบแดง) นอนพุงกางแผ่หลาอยู่บนกองหีบสมบัติทองคำ ลิ้นยาวห้อยอย่างสบายใจอารมณ์

“คุณพี่ขา...” มะลิเอียงคอเงยหน้ามองสามี “พอกลับไปถึงวังชินอ๋องแล้ว... สิ่งแรกที่คุณพี่อยากจะทำคืออะไรเหรอคะ?”

เวินเชียนฟานก้มมองใบหน้าน่ารักของภรรยา แววตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ ชินอ๋องกระซิบชิดริมหูนางด้วยสุรเสียงทุ้มพร่าชวนละลายใจ:

“สิ่งแรกที่ข้าจะทำ... คือการพาเจ้าเข้าห้องบรรทมส่วนตัวในวังชินอ๋อง แล้วปิดประตูลงกลอนให้แน่นหนาที่สุด เพื่อฉลองการกลับบ้านด้วย ‘หม้อไฟหม่าล่ารอบดึกและของหวานมื้อพิเศษ’ สองต่อสอง... มะลิของข้า”

มะลิหน้าแดงแปร๊ดซ่านลามไปถึงใบหู รีบเอาฝ่ามือปิดปากสามีทันควัน:

“หยุดเลยนะคะคุณพี่! โรคหื่นกำเริบไม่เลือกเวลาอีกแล้วนะ! นี่เราเพิ่งออกจากสวรรค์มาเองนะคะ!”

ชินอ๋องหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดึงรั้งร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่นหนา ท่ามกลางสายลมเย็นสบายที่พัดพาขบวนเรือเหาะมุ่งหน้าสู่แดนมนุษย์

ยามเซิน (ประมาณ 16.00 น.) ณ ประตูเมืองแคว้นต้าซิง แดนมนุษย์

ครืนนนนนนนนนน...

เงาร่มเงาของขบวนเรือเหาะลอยฟ้าต้าซิงค่อยๆ ลดระดับลงจอดเทียบท่าหน้าประตูเมืองแคว้นต้าซิงอย่างยิ่งใหญ่อลังการ!

เหล่าราษฎร ขุนนางน้อยใหญ่ และทหารแคว้นต้าซิงที่ทราบข่าวการกลับมาของท่านอ๋องและพระชายาเอก (รวมถึงชัยชนะระดับจักรวาลที่พวกเขาไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วย) ต่างพากันคุกเข่าลงถวายพระพรเซ็งแซ่ก้องถนนหลวง:

“ถวายพระพรท่านอ๋อง! ถวายพระพรพระชายาเอก! ขอทรงพระเจริญยิ่งยืนนานพะยะค่ะ!!”

เสียงกึกก้องแซ่ซ้องต้อนรับการกลับมาของคู่สร้างคู่สม...

มะลิแย้มรอยยิ้มกว้างโบกมือทักทายราษฎรอย่างเป็นกันเอง ขณะที่เวินเชียนฟานโอบเอวนางไว้เคียงข้างอย่างภาคภูมิใจ