ตอนที่ 80

ยามจื่อ (ประมาณ 01.30 น. กลางดึกสงัดของคืนวันประกาศข่าวดี) ณ ห้องบรรทม วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิง

ท่ามกลางความเงียบสงบอันเยือกเย็นใต้แสงจันทร์กระจ่าง...

บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้นและห่อหุ้มด้วยพรมขนนกยูงสวรรค์หนานุ่ม...

พรึ่บ!

“คุณพี่ขาาาาาาาาาาาา!!”

มะลิผุดลุกขึ้นนั่งพรวดพราก ผ้าห่มแพรไหมหลุดลุ่ย สองมือพุ่งเข้าเขย่าแขนสามีข้างกายรัวๆ ประหนึ่งเครื่องปั่นน้ำผลไม้เบอร์แรงสุด! สองตากลมโตเบิกกว้าง น้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความทรมานใจระดับจักรวาลล่มสลาย!

เวินเชียนฟานที่กำลังนอนหลับสนิท สะดุ้งลืมตาโพลงตื่นเต็มร้อยในเสี้ยววินาที! สัญชาตญาณพญามัจจุราชทำงานฉับพลัน ชินอ๋องตวัดร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ละล่ำละลักถามด้วยความร้อนรน:

“มะลิ! เป็นอันใดไป?! เจ็บท้องรึ ปวดตรงไหน มีศัตรูบุกมาใช่หรือไม่?!”

“ไม่มีศัตรูค่ะคุณพี่! แต่หนู... หนูอยากกินหมูสามชั้นย่างเนยจิ้มช็อกโกแลตค่ะ!” มะลิแผดเสียงออดอ้อนทั้งน้ำตา “แล้วก็ขาหมูพะโล้เนื้อนุ่มๆ ราดพริกหม่าล่าสูตรเผ็ดลิ้นชาด้วยค่ะ! มันอยากกินจนน้ำลายจะท่วมเตียงอยู่แล้ว ถ้าไม่ได้กินเดี๋ยวนี้ หนูจะร้องไห้จนวังถล่มจริงๆ ด้วยนะคะคุณพี่ขา!”

เวินเชียนฟานชะงักค้างไปสองวินาที...

สมองแม่ทัพไร้พ่ายพยายามประมวลผลเมนูสุดพิลึก: หมูสามชั้นย่างเนย... จิ้มช็อกโกแลตหวานเจี๊ยบ? ขาหมูพะโล้... ราดพริกหม่าล่าเผ็ดพ่นไฟ?

ทว่า พอเห็นแววตาละห้อยและหยาดน้ำตาที่รื้นคลอเบ้าของภรรยาตัวแสบ... หัวใจของชินอ๋องก็อ่อนยวบยาบยิ่งกว่าเต้าหู้ไข่!

“รอข้าอยู่ที่นี่ อย่าเพิ่งร้องไห้...” ชินอ๋องคว้าเสื้อคลุมสีเข้มมาสวมทับอย่างว่องไว สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเด็ดขาด “ข้าจะไปนำมันมาให้เจ้าเดี๋ยวนี้!”

ฟึ่บ! ฟิ้ววววววววววววววววววววว!!

ชินอ๋องกระชาก ‘กระบี่มัจจุราช’ ออกจากฝัก ดีดตัวเหยียบคมกระบี่บิน พุ่งทะยานแหวกม่านราตรีออกจากวังชินอ๋องดั่งดาวตกสีดำทมิฬ!

ยามโฉ่วต้นๆ (ประมาณ 02.00 น.) ณ ตลาดหลวงเมืองต้าซิง

ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

เสียงทุบประตูดังสนั่นประหนึ่งอสนีบาตฟาด ทำเอาพ่อค้าเขียงหมูที่กำลังนอนกรนอยู่ในเรือน สะดุ้งตื่นตกเตียงดัง โครม! นึกว่าโจรภูเขาบุกปล้นเมืองหลวง รีบคว้ามีดอีโต้เปิดแง้มประตูออกมาดูด้วยขาสั่นงกๆ:

“จ... โจรที่ไหนวะ... เหวออออ! ท... ท่านอ๋อง!!”

หน้าประตูเรือน ปรากฏร่างสูงใหญ่สง่างามของชินอ๋องเวินเชียนฟานยืนกอดอก แผ่รังสีเยือกเย็นกดดันจนน้ำค้างรอบบ้านแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง:

“แล่หมูสามชั้นสดๆ ส่วนที่นุ่มและมันแทรกสวยที่สุดมาให้ข้าห้าชั่งเดี๋ยวนี้”

“พ... พะยะค่ะท่านอ๋อง! ข้าน้อยจะแล่เดี๋ยวนี้พะยะค่ะ!” พ่อค้าแทบจะคุกเข่าแล่หมู มือสั่นระริก

เคร้ง! ก้อนทองคำแท้ขนาดเท่ากำปั้นถูกโยนลงบนเขียงหมูดังสนั่น ก่อนที่ร่างของชินอ๋องจะแวบหายไปดั่งภูตพราย!

พริบตาถัดมา... เถ้าแก่ร้านขาหมูพะโล้เจ้าดังประจำเมืองหลวง ก็ถูกกระชากตัวตื่นจากฝันหวาน ชินอ๋องเหมาหม้อขาหมูพะโล้ที่เพิ่งต้มเปื่อยส่งกลิ่นหอมกรุ่นยกไปทั้งหม้อทองเหลือง! พร้อมกับเหาะแวะไปที่คลังหลวง ฉกเอาช็อกโกแลตแท่งนำเข้าจากต่างแคว้นที่มะลิเคยสั่งเก็บไว้ในกล่องน้ำแข็งกลับมาด้วยความเร็วแสง!

ยามโฉ่วแก่ๆ (ประมาณ 02.45 น.) ณ ห้องครัวส่วนตัว วังชินอ๋อง

ซู่ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

ควันเนยสดหอมกรุ่นและเสียงเนื้อสามชั้นย่างไฟดังฉ่าๆ ตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว!

ชินอ๋องเวินเชียนฟาน... แม่ทัพไร้พ่ายผู้เคยสังหารศัตรูนับแสน บัดนี้ถกแขนเสื้อคลุมขึ้น มือขวาถือตะเกียบทองคำ คอยพลิกชิ้นหมูสามชั้นบนกระทะถ่านใบเล็กอย่างคล่องแคล่วและประณีต อาศัยทักษะการย่างเนื้อค่ายทหาร ผสานกับความคุ้นเคยที่คอยยืนดูและป้อนเนื้อมะลิมากว่าเจ็ดสิบตอน!

ข้างๆ เตา... หม้อขาหมูพะโล้เนื้อนุ่มเด้งดึ๋ง ถูกตักราดด้วยน้ำพริกหม่าล่าสูตรเข้มข้นที่มะลิแช่ไว้ในโหลแก้ว จนน้ำพะโล้กลายเป็นสีแดงส้มประกายเพลิง ส่งกลิ่นหอมเผ็ดฉุนกึกตัดกับกลิ่นพะโล้หวานเค็มอย่างประหลาด!

ส่วนในถ้วยกระเบื้องเคลือบ... ช็อกโกแลตแท่งถูกละลายด้วยความร้อนของลมปราณจนเนียนนุ่มเยิ้มหยดย้อย

“มาแล้ว...” ชินอ๋องยกถาดทองคำเข้ามาในห้องบรรทม วางลงตรงหน้าภรรยา

มะลิตาโตวาววับเป็นประกายดาว สัญญาณสมอง 5G สว่างวาบ นางคว้าตะเกียบขึ้นมา คีบหมูสามชั้นย่างเนยเกรียมกรอบจุ่มลงในถ้วยช็อกโกแลตจนชุ่ม แล้วยัดเข้าปากเต็มคำ!

กร้วมมมมมมมมมมมม!

“อื้อหือออออออออออออออออออออออ!!” มะลิเคี้ยวแก้มตุ่ย ตาเหลือกด้วยความฟินระดับมหาจักรวาล “อร่อยมากกกกกก! มัน หอม กรอบ เค็ม นัว แล้วตัดด้วยความหวานขมของช็อกโกแลต เข้ากันได้อย่างประหลาดเลยค่ะคุณพี่! ลองชิมดูไหมคะ?”

มะลิคีบหมูสามชั้นจิ้มช็อกโกแลตยื่นมาตรงหน้าสามี

เวินเชียนฟานมองก้อนเนื้อเคลือบช็อกโกแลตด้วยคิ้วที่กระตุกยิกๆ... ชินอ๋องกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก แต่เพื่อเอาใจภรรยา จึงยอมอ้าปากงับเข้าไปคำหนึ่ง

เคี้ยวๆๆ...

อ๋องหนุ่มชะงักกึก รสชาติเค็มมันของหมูสามชั้นผสมกับความหวานขมของช็อกโกแลตระเบิดในปาก... แปลกประหลาดจนลิ้นแทบช็อตฟีล แต่พอกลืนลงคอกลับรู้สึกนัวอย่างประหลาด!

“เป็นเยี่ยงไรบ้างคะคุณพี่?” มะลิถามตาแป๋ว พลางตักขาหมูพะโล้ราดพริกหม่าล่าเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

“อืม... รสชาติพิลึกพิลั่นยิ่งนัก แต่หากเจ้ากินได้และมีความสุข ข้าก็พอใจแล้ว” ชินอ๋องยกยิ้มละมุนละไม นั่งเท้าคางมองภรรยากินจนพุงกาง มือหนายื่นไปลูบหน้าท้องแบนราบของนางแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงคลื่นไออุ่นของมังกรน้อยในครรภ์ที่ส่งเสียงปะทุรับรู้ความอิ่มหนำสำราญอย่างพึงพอใจ

กาลเวลาผันผ่านไปดั่งสายน้ำไหล... เก้าเดือนต่อมา!

ณ ลานหน้าห้องบรรทมใหญ่ วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิง / ยามเว่ย (ประมาณ 14.00 น.)

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”

เสียงกรีดร้องแปดหลอดสดใสลั่นสนั่นทะลวงหลังคาวังชินอ๋อง!

“คุณพี่ขาาาาาาาาาาาาาาาาาาา! น้ำเดินแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยย! ไอ้หนูมันจะถีบท้องออกมาแย่งกินหมูกระทะแล้วค่าาาาาาาาาาาาาา!!”

โครมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

เวินเชียนฟานที่กำลังนั่งตรวจฎีกาอยู่หน้าห้องบรรทม ตกใจจนสะดุ้งตัวลอยพุ่งชนโต๊ะไม้พังทลายเป็นผุยผง!

พญามัจจุราชผู้สุขุมเยือกเย็น บัดนี้สติหลุดกระเจิงลอยหายไปถึงนอกโลก! ใบหน้าหล่อเหลาขาวซีดยิ่งกว่ากระดาษ A4 ขาสองข้างสั่นพั่บๆ วิ่งวนไปวนมาสามรอบ ชนเข้ากับเสาหุ้มฟองน้ำดัง ปึ้ก! มือไม้สั่นจนทำกระบี่มัจจุราชร่วงหล่นกระแทกพื้นดัง เคร้ง!

“หมอหลวง! หมอตำแย! อยู่ที่ใดกันหมดวะ!!” ชินอ๋องแผดสุรเสียงคำรามลั่นวัง สภาพหลุดลุ่ยยิ่งกว่าตอนออกศึก “เอาน้ำร้อนมา! เอาผ้าไหมมา! เอาเตาหมูกระทะมาด้วย... เอ๊ย! ไม่ใช่! ตามหมอหลวงเข้ามาเดี๋ยวนี้!!”

‘พ่อบ้านหลิว’ วิ่งสะดุดชายเสื้อคลุมล้มกลิ้งเข้ามาในลาน ‘อาชู’ ในชุดฮูหยินองครักษ์เอกรีบหิ้วถังน้ำร้อนวิ่งสวนเข้าไปในห้องคลอดอย่างจ้าละหวั่น โดยมี ‘โม่เฟิง’ คอยยืนคุ้มกันหน้าประตูเหงื่อตกพรากๆ

และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... ปรากฏการณ์สะท้านฟ้าดินเหนือแคว้นต้าซิง!

ครืนนนนนนนนนน! วูบบบบบบบบบบบบบบบ!

ท้องฟ้าเหนือวังชินอ๋อง ปรากฏเมฆาสีทองคำและเมฆาสีแดงเพลิงหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นมังกรคู่ยักษ์! ทวยเทพบนสวรรค์และเหล่ายมทูตในนรกต่างส่งกระแสจิตลงมาเกาะขอบหน้าต่าง ลุ้นระทึกยิ่งกว่าศึกชิงแชมป์มวยโลก!

ภายในห้องคลอด วังชินอ๋อง... ยามเซิน (ประมาณ 16.30 น.)

“เบ่งเจ้าค่ะคุณหนู! สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเบ่งเจ้าค่ะ!” อาชูจับมือมะลิแน่น น้ำตาซึมด้วยความลุ้น

“อื้อออออออออออออออออออออออออออออออออออออ!!”

มะลิกัดฟันแน่น ใบหน้าน่ารักแดงก่ำ เหงื่อกาฬท่วมตัว สองมือจิกผ้าปูที่นอนจนแทบขาดสะบั้น

อุแว้! อุแว้! แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เสียงร้องแรกคลอดอันก้องกังวานดังก้องขึ้นเป็นสายแรก!

“ออกแล้วเจ้าค่ะ! คนพี่เป็นเด็กชายเจ้าค่ะ!” หมอตำแยอุทานเสียงหลง

ทว่า ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้เป่าปากโล่งอก...

อุแว้! แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เสียงร้องที่สองที่แหลมใสและดังกังวานยิ่งกว่าเดิม พลันแผดลั่นตามมาติดๆ!

“ท... ทายาทมังกรคู่! เป็นฝาแฝดชายหญิงเจ้าค่ะท่านอ๋อง!!”

ปัง!

เวินเชียนฟานไม่สนใจธรรมเนียมห้ามบุรุษเข้าห้องคลอดอีกต่อไป ชินอ๋องพังประตูวิ่งถลาเข้ามากอดร่างบางของมะลิที่นอนหอบเหนื่อยอยู่บนเตียงทันที!

น้ำตาลูกผู้ชายของพญามัจจุราชไหลพรากอาบสองแก้ม ชินอ๋องโน้มใบหน้าลงจุมพิตหน้าผากชุ่มเหงื่อของภรรยาอย่างแสนรัก ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยสุรเสียงสั่นเครือ:

“ขอบใจเจ้าเหลือเกิน... ขอบใจเจ้ามากนะ... เจ้าเก่งที่สุดในใจข้า... มะลิของข้า”

มะลิแย้มรอยยิ้มอ่อนระทวย ซบหน้าเข้ากับฝ่ามือหนาอันอบอุ่นของสามี: “คุณพี่ดูสิคะ... ลูกของเราน่ารักไหม...”

ทารกฝาแฝดทั้งสอง ผิวพรรณขาวผ่อง ตากลมโตดั่งมะลิ บนศีรษะมี ‘เขามังกรทองคำจิ๋ว’ สองข้างเลื่อมพรายเปล่งประกายระยิบระยับ

ทว่า... พฤติกรรมของทายาทมังกรน้อยทั้งสอง กลับสร้างความช็อตฟีลให้แก่หมอหลวงทั้งห้อง!

เพราะทันทีที่เช็ดตัวเสร็จ... ‘แฝดพี่ (ชาย)’ มือป้อมๆ กลับเอื้อมไปคว้า ‘ทัพพีทองคำของแม่’ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เอามากอดแนบอกแน่นไม่ยอมปล่อย!

ส่วน ‘แฝดน้อง (หญิง)’ จมูกน้อยๆ กระดิกฟุดฟิด... พออาชูถือถาดเนื้อย่างฉลองวันคลอดเดินผ่านหน้าเตียง เด็กหญิงตัวน้อยพลันหยุดร้องไห้ทันควัน ดวงตากลมโตสว่างวาบ อ้าปากส่งเสียง ง่ำๆ! ดั่งพร้อมจะหม่ำหมูกระทะตั้งแต่วันแรกคลอด!

มะลิกับเวินเชียนฟานสบตากัน ก่อนจะหลุดหัวเราะร่าออกมาพร้อมกันลั่นห้องคลอด:

“เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ ค่ะคุณพี่! ทายาทสายบุฟเฟต์ตัวจริงเสียงจริงมาเกิดแล้วค่ะ!”

สองปีต่อมา... ณ ลานกว้างหน้าพระตำหนักใหญ่ วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิง / ยามโพล้เพล้ (ประมาณ 18.00 น.)

ซู่ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

ควันสีส้มทองหอมกรุ่นของเนยสดและเนื้อย่าง พวยพุ่งอบอวลขึ้นสู่น่านฟ้าแคว้นต้าซิงอย่างแสนอบอุ่น

บัดนี้... ‘จักรวรรดิสตรีทฟู้ดหมูกระทะสามภพ’ เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดอย่างถาวร! มีสาขาครอบคลุมทั่วแดนมนุษย์สองมหาทวีป แปดประตูสวรรค์ของมหาเทพ และตำหนักยมราชในนรกภูมิ

บนลานกว้าง... เตาหมูกระทะทองเหลืองขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน ถ่านไฟแดงฉ่าเดือดปุดๆ

‘อาชู’ และ ‘โม่เฟิง’ นั่งเคียงข้างกัน คอยป้อนผลไม้ทิพย์ให้ลูกน้อยวัยแบเบาะในอ้อมอกอย่างมีความสุข

ข้างๆ กันนั้น... ‘เจ้าส้มยักษ์’ (พยัคฆ์ทมิฬเก้าหางผูกโบแดง) นอนพุงกางแผ่หลาเป็นเบาะนุ่มยักษ์อยู่บนพื้นหญ้า ลิ้นยาวห้อยอย่างสบายอารมณ์

บนพุงนุ่มนิ่มของเจ้าส้มยักษ์... ปรากฏร่างป้อมๆ ของเด็กแฝดวัยเตาะแตะสองคนสวมชุดเอี๊ยมสีแดงทอง!

‘เวินจื่อหลง’ (แฝดพี่ชาย) มือป้อมๆ ถือตะเกียบทองคำจิ๋ว คอยจิ้มหมูสามชั้นย่างเนยเป่า ฟู่ๆ แล้วยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างช่ำชอง ส่วน ‘เวินซูเหมย’ (แฝดน้องหญิง) นั่งเกาะหางเจ้าส้มยักษ์ อ้าปากรับลูกชิ้นกุ้งดั่งนกน้อยรออาหาร สองแก้มยุ้ยป่องสีชมพูน่ารักน่าชังจนคนมองใจละลาย!

ฟึ่บ!

ร่างโปร่งแสงของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ (CEO of Underworld Catering) สวมชุดขุนนางนรกทองคำแท้ ถือพัดเพชรแวบโผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน พร้อมหิ้วถังน้ำแร่โลกันตร์หวานฉ่ำมาฝากหลานๆ:

“ท่าน CEO มาส่งยอดขายประจำเดือนแล้วขอรับอาจารย์เตาไฟ! ยอดขายนรกถล่มทลายทะลุเป้าสิบล้านถ้วยแล้วขอรับ! อะแฮ่ม... แล้วนี่ของฝากเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนนะขอรับ!”

“ขอบใจจ้าคุณพี่ยม! แบ่งเนื้อแกะย่างให้คุณพี่ยมกินด้วยนะลูก!” มะลิโบกมือทักทายอย่างอารมณ์ดี

ริมระเบียงไม้หอม... แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มทองทอประกายฉาบทาบทั่วท้องฟ้า ลมเย็นสบายพัดพากลิ่นหอมแห่งความสุขโชยเอื่อยๆ

‘มะลิ’ ยืนพิงราวระเบียง มองดูภาพลูกน้อยทั้งสองและผองเพื่อนที่หัวเราะร่าเริงอยู่รอบเตาไฟด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย

ฟึ่บ...

สัมผัสอันอบอุ่นที่คุ้นเคยทาบทับลงมาจากด้านหลัง...

ท่อนแขนแกร่งอันทรงพลังของ ‘เวินเชียนฟาน’ สอดประสานโอบรัดเอวคอดของนางไว้แน่นหนา แผงอกกว้างอุ่นจัดแนบชิดแผ่นหลังบาง คางสากเกยอยู่บนไหล่ของนาง มือหนากอบกุมสองมือของนางไว้แนบอก

ชินอ๋องทอดสายตามองดูภาพครอบครัวตรงหน้า แววตาคมกริบเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนและความสุขสมบูรณ์ที่หาใดเปรียบมิได้

ชินอ๋องโน้มใบหน้าคมคายลงมา บรรจงประทับจุมพิตลงบนแก้มนวลของนางอย่างแผ่วเบา สุรเสียงทุ้มต่ำพร่าเสน่ห์เอ่ยกระซิบชิดริมใบหู คำสาบานแห่งรักนิรันดร์ที่ดังก้องจากก้นบึ้งหัวใจ:

“ขอบคุณที่เจ้าข้ามภพมาพบข้า... ขอบคุณที่เจ้ามอบรสชาติ มอบไออุ่น และมอบความสุขทั้งชีวิตนี้ให้แก่ข้า...”

ชินอ๋องกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด เอ่ยเรียกชื่อดวงใจอย่างอ่อนหวาน:

“มะลิ... ยอดดวงใจนิรันดร์ของข้า”

มะลิเอียงศีรษะซบแผงอกกว้างอันแสนมั่นคง สองมือกระชับหลังมือหนาของสามีไว้แน่น ดวงตากลมโตเป็นประกายสว่างไสวยิ่งกว่าดวงดาราทั้งจักรวาล นางแย้มรอยยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความสุขล้นพ้น:

“ขอบคุณคุณพี่เหมือนกันนะคะ... ที่รักอีเฉิ่มปี 2026 คนนี้หมดทั้งหัวใจ...”

มะลิเงยหน้าขึ้นสบตาคมคาย สบประสานสายตาที่ผูกพันข้ามมิติเวลา:

“จากนี้และตลอดไป... เราจะอยู่กินหมูกระทะด้วยกันจนแก่เฒ่าไปเลยนะคะ... คุณพี่เวินเชียนฟานของหนู!”

เวินเชียนฟานยกยิ้มละมุนละไม โน้มกายลงประกบจุมพิตลงบนริมฝีปากอิ่มของนางอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงสีส้มทองอันงดงาม

ควันหมูกระทะสีทองคำจากเตาไฟ ค่อยๆ ลอยละล่องม้วนตัวขึ้นสู่ฟากฟ้า เชื่อมโยงผืนดิน สวรรค์ และนรกภูมิเข้าไว้ด้วยกัน...

เป็นดั่งสัญลักษณ์แห่งความรัก ความอบอุ่น และสันติภาพอันเป็นนิรันดร์...

— จบบริบูรณ์ (The End) —