ตอนที่ 76

ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.45 น.) ณ ยอดแท่นพิธีหยกขาวเก้าสิบเก้าขั้น ลานพิธีเก้าชั้นฟ้า

เหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เสียงระฆังทองคำโบราณดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านม่านเมฆาสวรรค์อีกครา ทว่าในครานี้... กลับมิใช่เสียงระฆังเตือนภัยสีเลือด และมิใช่เสียงระฆังที่ถูกขัดจังหวะด้วยหลุมดำแห่งความว่างเปล่า!

ท้องฟ้าเบื้องบนกลับคืนสู่สีครามสดใส แสงสุริยันสีทองคำสาดส่องอบอุ่น ละอองประกายทองคำแห่งมรรคาเตาไฟยังคงโปรยปรายลงมาดั่งสายฝนทิพย์ชะโลมจิตวิญญาณ

บนยอดแท่นพิธี... สองร่างของคู่บ่าวสาวจัดแจงชุดมงคลที่เพิ่งผ่านศึกจักรวาลมาสดๆ ร้อนๆ

แผ่นหลังของเวินเชียนฟานที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้ถูกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมพิธีการตัวใหม่สีดำสนิทขลิบดิ้นทองคำแท้ สง่างามดั่งพญามัจจุราชผู้ค้ำจุนฟ้าดิน มือหนากอบกุมมือน้อยของมะลิไว้แน่นหนา ปลายนิ้วสอดประสานไม่ยอมคลายแม้แต่เสี้ยววินาที

ส่วนมะลิ... ชุดเจ้าสาวผ้าไหมสีแดงชาดแปดชั้นที่เคยถกขึ้นผูกเอว บัดนี้ถูกปล่อยชายกระโปรงลงมาทิ้งตัวอย่างประณีต มงกุฎหยกหงส์เก้ากิ่งถูกนำกลับมาสวมบนศีรษะ แม้จะหนักอึ้งจนคอแทบเคล็ด แต่นางก็ยังคงฉีกยิ้มหวานจนแก้มแทบแตก

‘มหาปราชญ์เคราขาว’ ผู้ทำหน้าที่เป็นนายพิธี ปาดน้ำตาแห่งความปีติยินดีที่เปรอะเคราขาว สูดลมหายใจลึก ยืดอกชี้คทาเทวะขึ้นฟ้า แผดสุรเสียงก้องกังวานสะท้านสามภพ:

“ฤกษ์มงคลเบิกฟ้าดินที่แท้จริง... หนึ่งคำนับฟ้าดิน!”

มะลิและเวินเชียนฟานหันหน้าเข้าหาท้องฟ้า ประสานมือค้อมกายลงคำนับอย่างพร้อมเพรียง

“สองคำนับบิดามารดาแห่งสามภพ!”

ทั้งคู่หันกลับมาค้อมกายคำนับ ‘มหาเทพผู้ครองสวรรค์’ และ ‘พญายมราช’ ที่ประทับเคียงข้างกันบนแท่นประธาน สองบอสใหญ่แห่งจักรวาลยิ้มแป้นพยักหน้ารับด้วยความปลาบปลื้มใจ

“สาม... สามีภรรยาคำนับกันและกัน!”

ขวับ...

มะลิและเวินเชียนฟานหันหน้าเข้าหากัน ระยะห่างเพียงหนึ่งคืบ ทั้งสองประสานมือระดับอก สบประสานสายตากันอย่างลึกซึ้ง

แววตาคมกริบของชินอ๋องที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งหมื่นปี บัดนี้กลับสะท้อนเพียงภาพของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหวานเชื่อม สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบก้อง มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยิน:

“แต่งงานรอบนี้... แม้จะเป็นรอบที่สองของพวกเรา แต่ข้าได้กราบไหว้ฟ้าดินร่วมกับ ‘มะลิ’ ตัวจริงเสียงจริงเสียที ยอดดวงใจของข้า”

หัวใจของมะลิเต้นกระตุกระรัวด้วยความสุขล้นพ้น นางแย้มรอยยิ้มหวานหยดย้อย น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน:

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ... คุณพี่เวินเชียนฟานของหนู”

ทั้งสองค้อมกายลงคำนับกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งอสูรใดมาขัดจังหวะอีกต่อไป!

“เสร็จสิ้นมหาพิธีวิวาห์เทวะสามภพพะยะค่ะ!!” มหาปราชญ์ตะโกนก้อง

“เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!”

เสียงโห่ร้องแซ่ซ้องของทหารสวรรค์และกองทัพนรกแปดแสนนายดังกึกก้องจนเก้าชั้นฟ้าแทบถล่ม!

ยามซื่อ (ประมาณ 10.00 น.) ณ ลานโต๊ะจีนหมูกระทะหนึ่งแสนโต๊ะ เก้าชั้นฟ้า

ซู่ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

เมื่อพิธีการศักดิ์สิทธิ์จบลง... มหกรรมปาร์ตี้หมูกระทะฉลองวิวาห์และฉลองชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวาลก็เปิดฉากขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

เตาหมูกระทะทองเหลืองสองช่องนับแสนเตาเดือดพล่าน ควันสีส้มทองอบอวลไปด้วยกลิ่นเนยสด กลิ่นเนื้อแกะหมักหม่าล่า และกลิ่นซอสบาร์บีคิวสูตรลับปี 2026 ทหารสวรรค์เกราะเงินนั่งกอดคอชนจอกสุราทิพย์กับขุนพลนรกผูกโบแดง แย่งคีบหมูสามชั้นกันอย่างเมามัน ดั่งสหายร่วมน้ำสาบานที่ผ่านศึกตายแทนกันมา!

และที่สร้างความฮือฮาที่สุด... คือการแจกของชำร่วยฉบับตัวแม่ฟรีแลนซ์ปี 2026!

เอี๊ยดดดดด... กึก!

‘อาชู’ ในชุดสาวใช้ผ้าไหมสีชมพูปักดิ้นทอง เดินยิ้มแป้นเข็นรถลากทองคำคันยักษ์ โดยมี ‘โม่เฟิง’ องครักษ์หนุ่มหน้าเข้มคอยช่วยประคองรถลากอยู่ข้างกายอย่างทะนุถนอม

บนรถลากอัดแน่นไปด้วย ‘กิฟต์เซ็ตน้ำจิ้มสุกี้หม่าล่าสูตรพกพา 2026 บรรจุขวดแก้วผูกโบแดงทองคำ’ และ ‘บัตรกำนัล VIP กินฟรีตลอดชีพ’ นับแสนชุด!

“มาแล้วเจ้าค่ะ! ของชำร่วยมงคลจากพระชายา!” อาชูป้องปากตะโกนแจกจ่าย “ขวดแก้วพกพาง่าย จิ้มกับอะไรก็อร่อย! แจกโต๊ะละสิบชุด พร้อมบัตร VIP เจ้าค่ะ!”

พรึ่บ!

มหาปราชญ์เคราขาววิ่งถกกระโปรงกวดเข้ามาเป็นคนแรก สองแขนกอดกล่องของชำร่วยไว้แนบอกถึงสิบกล่อง น้ำตาแห่งความปีติไหลพราก:

“โอ้โหหหห! น้ำจิ้มหม่าล่าขวดแก้วผูกโบแดง! ข้าจะนำไปบูชาไว้บนหิ้งบรรพบุรุษสิบชั่วโคตรเลยพะยะค่ะ!”

ขณะเดียวกัน ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่หัวยังพันผ้าก๊อซ ก็เอาบัตรกำนัล VIP ทองคำแท้มาผูกร้อยเชือกห้อยคอ เดินแอ่นอกส่ายก้นอวดขุนพลนรกทั้งกองทัพ:

“เห็นไหมพวกมึง! บัตร VIP กินฟรีตลอดชีพโว้ย! ลายเซ็นอาจารย์เตาไฟของแท้! ใครไม่มีบัตรนี้ อย่าสะเออะมาคุยกับข้านะโว้ย ฮ่าๆๆๆ!”

ยามซื่อปลายๆ (ประมาณ 11.30 น.) ณ โต๊ะเสวยประธาน ลานพิธีเก้าชั้นฟ้า

ตัดภาพมาที่โต๊ะเสวยของบ่าวสาว... บรรยากาศกลับพิลึกกึกกือจนสภาเซียนต้องนั่งกลอกตามองบน!

บนเก้าอี้ทองคำตัวใหญ่... เก้าอี้ของเจ้าสาวกลับว่างเปล่า!

เพราะบัดนี้ ร่างบางของ ‘มะลิ’ กำลังนั่งเกยซ้อนอยู่บนตักกว้างของ ‘เวินเชียนฟาน’ อย่างแนบชิดติดหนึบประหนึ่งทากาวตราช้าง!

ท่อนแขนแกร่งของชินอ๋องโอบรัดเอวคอดของภรรยาไว้แน่นหนา มือซ้ายประคองสะโพกกลมกลึง ส่วนมือขวาถือตะเกียบทองคำ คอยคีบเนื้อวัว A5 ย่างเนยชิ้นที่นุ่มที่สุด เป่าลม ฟู่ๆ... แล้วป้อนเข้าปากมะลิคำแล้วคำเล่า

“อ้ามมมม... เคี้ยวช้าๆ ยอดดวงใจของข้า” ชินอ๋องกระซิบเสียงนุ่ม แววตาคมกริบเปี่ยมล้นไปด้วยความหวงแหน

มะลิเคี้ยวเนื้อแก้มตุ่ย พลางเอามือลูบพุงกะทิเบาๆ “คุณพี่ขา... หนูอิ่มจนพุงจะแตกแล้วนะคะ ป้อนเนื้อแกะไปยี่สิบจาน เนื้อวัวอีกสิบถาดแล้วเนี่ย คนอื่นเขามองกันทั้งงานแล้วค่ะ!”

“ผู้ใดกล้ามอง?” ชินอ๋องตวัดสายตาคมกริบดุจพญามัจจุราช กวาดมองไปรอบลาน แผ่รังสีปราณเหมันต์ทมิฬแช่แข็งอากาศจนเหล่าเซียนที่แอบดูสะดุ้งเฮือกรีบก้มหน้ามองจานข้าวทันควัน!

ฝั่งตรงข้ามโต๊ะเสวย...

‘มหาเทพ’ และ ‘พญายมราช’ ที่นั่งซดน้ำซุปอยู่ ถึงกับสำลักน้ำซุปดัง แค่ก!

สองบอสใหญ่พร้อมใจกันกระแอมไอ “อะแฮ่ม! อะแฮ่ม!” จนคอแทบพัง พญายมราชกลอกตามองบนจนลูกตาแทบกลับเข้าไปในกะโหลก:

“เหอะ! ไอ้หนุ่มคลั่งรัก... นี่มันงานเลี้ยงทางการสามภพนะโว้ย! เจ้าจะอุ้มเมีย กอดเอว หอมแก้มโชว์ให้พวกข้าตาร้อนไปถึงไหนวะ! เก้าอี้เจ้าสาวก็มีตั้งอยู่ข้างๆ ทำไมไม่ให้นางลงไปนั่งห๊ะ!”

เวินเชียนฟานปรายตามองพญายมราชอย่างเย็นชา สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบหน้าตาย ไร้ความสะทกสะท้านแม้แต่เศษเสี้ยวธุลี:

“ภรรยาของข้า... ข้าจะกอด ข้าจะอุ้ม ผู้ใดมีปัญหา?”

ชินอ๋องกระชับร่างมะลิแน่นขึ้นอีกนิด พลางโน้มหน้าลงกดจมูกโด่งหอมแก้มนางฟอดใหญ่ดัง ฟอดดดด! ต่อหน้าสองบอสใหญ่!

“เจ้าคำนับฟ้าดินเป็นภรรยาข้าอย่างสมบูรณ์แล้ว... ตักของข้า ย่อมเป็นที่นั่งของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว”

พญายมราช: “...!!” (เคราเพลิงกระตุกยิกๆ กรามค้างในความหน้าด้าน!)

มหาเทพ: “...!!” (ตะเกียบหยกค้างเติ่งกลางอากาศ ปลงตกกับความหลงเมีย!)

มะลิหน้าแดงแปร๊ดจนแทบจะมุดอกเสื้อสามีหนี นางแอบเอาศอกกระทุ้งสีข้างชินอ๋องเบาๆ “คุณพี่ขา! พอแล้วค่ะ คนมองหมดแล้ว อายเขา!”

ทว่า... เวินเชียนฟานกลับก้มมองริมฝีปากอิ่มสีกลีบบัวที่เปื้อนคราบน้ำมันเนยสดเล็กน้อย แววตาคมกริบพลันวาวโรจน์ไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

พญามัจจุราชชักเริ่มหมดความอดทนกับงานเลี้ยงอันแสนยืดยาวและน่ารำคาญใจนี้เสียแล้ว!

ชินอ๋องโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดริมใบหูนิ่ม สุรเสียงทุ้มพร่าเสน่ห์กระซิบดังก้องในใจนาง:

“ข้าทนรอจนถึงคืนไม่ไหวแล้ว... มะลิ”

“เอ๊ะ? ด... เดี๋ยวนะคะคุณพี่...”

ฟึ่บ!

ยังไม่ทันที่มะลิจะได้เอ่ยปากท้วง ชินอ๋องก็ผุดลุกขึ้นยืนตระหง่าน ช้อนอุ้มร่างบางของเจ้าสาวในท่าอุ้มเจ้าหญิงขึ้นแนบอกกว้างอย่างมั่นคง!

“เฮ้ยยยย! เจ้าหนุ่ม เจ้าจะทำอะไรวะ?!” พญายมราชร้องทักเสียงหลง

เวินเชียนฟานมิได้สนใจ ชินอ๋องสะบัดชายแขนเสื้อสีดำขลิบทอง ดีดปลายเท้าพุ่งทะยานเหาะเหินลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านเมฆาสวรรค์ มุ่งหน้าตรงดิ่งกลับสู่พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัวกลางวันแสกๆ ดื้อๆ!

มหาเทพ: “...!!” (อ้าปากค้าง ตะเกียบหลุดจากมือตกใส่ชามน้ำซุปดัง จ๋อม!)

พญายมราช: “...!!” (เนื้อแกะย่างหลุดจากปาก ร่วงแหมะลงบนตัก!)

มะลิที่ลอยเคว้งอยู่กลางเวหาในอ้อมแขนสามี ได้แต่กรีดร้องเสียงแปดหลอดลั่นฟ้า:

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด! คุณพี่ขาาาาาาาาาาาา! งานเลี้ยงยังไม่เลิกเลยค่ะคุณพี่! เจ้าบ่าวอุ้มเจ้าสาวหนีออกจากงานแต่งแบบนี้ก็ได้เหรอคะคุณพี่ขาาาาาาาาาาา!!”

เสียงโวยวายของเจ้าสาวลอยละลิ่วหายไปในม่านเมฆา ทิ้งให้เหล่าเซียนและทัพนรกแปดแสนนายยืนอ้าปากค้างมองตามตาปริบๆ!

ยามเที่ยงตรง ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว

โครมมมมมมมมมมมมมมม!

เวินเชียนฟานใช้ปลายเท้าเตะบานประตูไม้จันทน์หอมปิดกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว!

มือหนาสะบัดผ่านอากาศเพียงครั้งเดียว...

เปรี๊ยะ! แกร๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

คลื่นลมปราณเหมันต์ทมิฬระเบิดพวยพุ่ง ลงกลอนอาคมน้ำแข็งแปดชั้นกักขังทั่วทั้งห้องบรรทม ตัดขาดเสียงรบกวน สายตา และการแทรกซึมจากภายนอกหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์! ชนิดที่ว่าต่อให้มหาเทพมายิงสายฟ้า หรือพญายมราชเอาตรีศูลมาเคาะ ก็ไม่มีวันทะลวงผ่านเข้ามาได้!

ฟึ่บ...

ชินอ๋องวางร่างบางของมะลิลงบนเตียงบรรทมกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้นอย่างนุ่มนวล

มะลิที่นอนแผ่อยู่บนเตียง สองตากลมโตเบิกกว้าง หัวใจเต้นระทึกกระหน่ำปานกลองศึก ใบหน้าน่ารักแดงซ่านลามไปถึงลำคอระหง นางพยายามดันตัวลุกขึ้น กะพริบตาปริบๆ:

“ค... คุณพี่คะ แดดยังเปรี้ยงอยู่เลยนะคะคุณพี่! นี่มันเพิ่งเที่ยงวันเองนะคะ! ประเพณีเข้าหอเขาทำกันตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอคะคุณพี่!”

เวินเชียนฟานยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง มือหนาค่อยๆ ปลดสายรัดเอวดิ้นทองคำของตนเองออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นแผงอกกว้างแน่นตึงที่ไร้รอยแผล มุมปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์เปี่ยมเสน่ห์ที่ทำเอาคนมองแทบหยุดหายใจ

“ประเพณีของผู้อื่น ข้ามิสนใจ...”

ชินอ๋องก้าวขึ้นมาบนเตียง ทาบทับเงาร่างสูงใหญ่ลงมา กักขังนางไว้ใต้เรือนร่างอันแข็งแกร่ง สุรเสียงทุ้มพร่าดังก้องชิดริมฝีปากอิ่ม:

“ในเมื่อข้าเป็นสามีของเจ้า... สิทธิพิเศษของข้า คือการเข้าหอกับเจ้าได้ทุกเวลาที่ข้าปรารถนา... มะลิของข้า”

“ว้าย... คุณพี่!”

พรึ่บ!

เวินเชียนฟานวาดมือเพียงแผ่วเบา ปลดมงกุฎหงส์ทองคำทิ้งลงบนพรม ปลดชุดเจ้าสาวสีแดงชาดแปดชั้นอันแสนเกะกะออกอย่างเชี่ยวชาญและรวดเร็วปานสายลมพัด!

ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจัดของพญามัจจุราชจะประกบแนบชิดลงบนริมฝีปากอิ่มของนางอย่างดูดดื่ม เร่าร้อน และลึกซึ้ง!

“อื้มมมม...”

มะลิสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย สองมือที่เคยพยายามจะดันแผงอกของเขาไว้ พลันอ่อนระทวย แปรเปลี่ยนเป็นยกขึ้นโอบรอบลำคอหนาของสามีอย่างลืมตัว

บทรักอันแสนมาราธอนฉลองตำแหน่งมหาเทวีสามภพ ในเมื่อแต่งรอบสองบนสวรรค์เสร็จเรียบร้อย แถมไม่มีความลับและไม่มีหลุมดำจักรวาลมารบกวนอีกต่อไป... พลันระเบิดออกอย่างเต็มพิกัด!

ชินอ๋องมิได้เกรงใจใครอีกต่อไป ทุกสัมผัส ทุกจุมพิต เต็มไปด้วยความรัก ความปรารถนา และการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกลมหายใจของเขาเอ่ยกระซิบเรียกเพียงชื่อ...

“มะลิ... มะลิของข้า... ยอดดวงใจของข้า...”

ตัดสลับภาพม่านแพรไหมสีแดงทองคำที่สั่นไหวระริก...

จากเที่ยงวัน... ล่วงเลยสู่ยามบ่าย...

จากยามบ่าย... ล่วงเลยสู่ยามค่ำคืน...

และจากค่ำคืน... ลากยาวข้ามราตรีไปจนกระทั่งแสงแรกแห่งรุ่งอรุณวันใหม่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง!

“ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออ!!”

เสียงครวญครางโอดครวญอย่างหมดเรี่ยวแรงของมะลิดังอู้อี้ออกมาจากใต้ผ้าห่มแพรไหม:

“คุณพี่ขาาาาาาาาาาาา! สู้กับอสูรกลืนมิติทั้งกองทัพเมื่อวานนี้... ยังไม่ปวดเอวเท่าสู้กับคุณพี่คืนเดียวเลยค่ะคุณพี่ขาาาาาาาาาาาาาาาา!!”

มะลินอนคว่ำหน้า กัดขอบหมอน น้ำตาคลอเบ้า เอวคอดและสะโพกปวดระบมไปหมดดั่งถูกช้างเหยียบ!

เวินเชียนฟานที่นอนเท้าคางอยู่ข้างกาย แผงอกกว้างเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยข่วนแมวน้อย ผิวพรรณเปล่งปลั่ง สดชื่น อิ่มเอมปานได้ยาวิเศษหมื่นปี!

มุมปากหยักลึกยกยิ้มพราย มือหนาเอื้อมมาลูบแผ่นหลังเนียนและบั้นเอวของนางอย่างอ่อนโยน ถ่ายทอดปราณอุ่นช่วยคลายความปวดเมื่อยให้อย่างทะนุถนอม ชินอ๋องโน้มหน้าลงกดจมูกโด่งหอมแก้มนางฟอดใหญ่:

ฟอดดดดดดดดด!

“เช่นนั้นรึ... แต่ข้าว่า กำลังวังชาของข้ายังเหลือเฟืออีกมากนักนะ ยอดดวงใจของข้า” ชินอ๋องแกล้งขยับตัวเข้ามาชิดอีกนิด

“อย่านะคะคุณพี่! ถอยไปเลยค่ะ!” มะลิรีบเอาเท้าเขี่ยสามีเบาๆ หน้าแดงแปร๊ด “วันนี้หนูจะนอนนิ่งๆ เป็นผักต้ม ไม่ลุกไปไหนทั้งนั้นแล้วค่ะ!”

เวินเชียนฟานหัวเราะในลำคอเบาๆ กอดรัดร่างบางไว้ในอ้อมอกอย่างแสนรัก