ตอนที่ 68

ยามบ่ายคล้อยสู่พลบค่ำ (ประมาณ 16.30 น.) ณ พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว ยอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

แอ๊ด... กริ๊ก!

เสียงลงกลอนประตูไม้จันทน์หอมสนิทแน่นหนา ปิดกั้นเสียงโห่ร้องยินดีของเหล่าทวยเทพและกลิ่นควันหมูกระทะด้านนอกจนหมดสิ้น

“โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!”

มะลิในชุดพิธีการมหาเทวีสีแดงทองอร่าม ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องบรรทม ขาสองข้างก็อ่อนยวบยาบ ทรุดฮวบทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาเป็นปลาดาวเกยตื้นอยู่บนตั่งนุ่มปูฟูกแพรไหมสิบชั้น สองมือกุมขมับ ถอนหายใจยาวเหยียดปานจะเป่าให้ตำหนักลอยฟ้าปลิวไปตามลม

“เหนื่อยฉิบหายวายป่วงเลยค่ะคุณพี่ขา!” มะลิบ่นอุบอิบ เสียงอู้อี้จมลงไปในหมอนอิง “จัดอีเวนต์สามภพเนี่ย... มหาโหดยิ่งกว่าปั่นงานด่วนให้ลูกค้าสิบเจ้าพร้อมกันตอนตีสามอีกค่ะ! ยืนเถียงกับตาแก่สองคนจนลิ้นแทบจะพันเป็นเกลียวเชือกมัดพัสดุแล้วเนี่ย!”

ฟึ่บ...

เงาร่างสูงใหญ่สง่างามทาบทับลงมา กลิ่นกายไม้กฤษณาผสมไอเย็นคุ้นเคยโชยแตะจมูก

มะลิยังไม่ทันได้พลิกตัว... สองท่อนแขนแกร่งอันทรงพลังของ ‘เวินเชียนฟาน’ ก็สอดเข้าใต้รักแร้ ช้อนรวบดึงร่างบางของนางขึ้นมานั่งเกยซ้อนอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างนุ่มนวลและช่ำชอง!

มือหนาเอื้อมไปปลดมงกุฎหยกทองคำเก้าหงส์อันแสนหนักอึ้งออกจากศีรษะของนาง วางลงบนโต๊ะข้างเตียงเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ปลดสายรัดเอวและเสื้อคลุมตัวนอกที่ปักดิ้นทองคำหนาเตอะออกให้ทีละชั้น เผยให้เห็นเพียงชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาสีขาวนวลแนบชิดเรือนร่างระหง

“อ๊ะ... คุณพี่...” มะลิสะดุ้งวาบ เมื่อปลายนิ้วสากอุ่นของสามีเกลี่ยเบาๆ ลงบนต้นคอขาวเนียน

เวินเชียนฟานรวบเอวคอดของนางเข้าแนบชิดแผงอกกว้าง คางสากเกยอยู่บนไหล่บาง สุรเสียงทุ้มต่ำพร่าเสน่ห์กระซิบชิดริมใบหูนิ่ม ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดจนขนอ่อนทั่วร่างของมะลิลุกซู่

“คดีสวรรค์จบสิ้นแล้ว... สนธิสัญญาสามภพก็ลงนามเรียบร้อยแล้ว...” ชินอ๋องกระซิบเสียงนุ่มลึก “บัดนี้... ถึงเวลาที่เจ้าต้องสะสาง ‘หนี้สัญญาของหวานรอบดึก’ ที่ติดค้างข้ามาเนิ่นนานแล้วหรือไม่ ยอดดวงใจของข้า”

เปรี้ยง!

เหมือนมีสายฟ้าแล่นวาบเข้ากลางกระหม่อม! สัญญาณสมอง 5G ของอดีตสาวฟรีแลนซ์ทำงานฉับพลัน มะลิจำได้แม่นยำว่าตนเองเคยผลัดผ่อนมุกนี้ไว้ตั้งแต่ตอนอยู่ในคลังเสบียงสิบโกดัง!

แก้มเนียนเห่อร้อนแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู มะลิรีบหันขวับมา สองมือยันแผงอกแกร่งไว้ พยายามตบมุกแถสดเอาตัวรอด:

“ด... เดี๋ยวก่อนสิคะคุณพี่! นี่มันเพิ่งยามบ่ายแก่ๆ ตะวันยังไม่ทันตกดินเลยนะคะ! คำว่า ‘ของหวานรอบดึก’ ตามหลักสากลมันต้องกินตอนหลังเที่ยงคืนไม่ใช่เหรอคะคุณพี่! แล้วข้าวเย็นหนูก็ยังไม่ได้แตะสักเม็ด กระเพาะหนูยังว่างอยู่นะคะ!”

มุมปากหยักลึกของพญามัจจุราชยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เปี่ยมเสน่ห์ และเต็มไปด้วยความกระหายที่ถูกสะกดกลั้นมานับสิบวัน!

ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีทอดมองริมฝีปากอิ่มสีกลีบบัวของนางอย่างลึกซึ้ง ชินอ๋องโน้มใบหน้าคมคายลงมา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มใส ก่อนจะเลื่อนลงไปไซร้ซอกคอขาวเนียน สุรเสียงทุ้มพร่าดังก้องในโสตประสาทของนางจนหัวใจเต้นระทึกปานกลองศึก:

“ข้ามิได้หิวข้าว... แต่ข้า ‘หิวเจ้า’ มาหลายวันแล้ว”

“ว้าย... คุณพี่!”

“วันนี้... ต่อให้มหาเทพเหาะลงมาเคาะประตู หรือพญายมราชเอาตรีศูลเพลิงมาพังตำหนัก...” ชินอ๋องกระชับร่างบางแน่นขึ้นจนเนื้อแนบเนื้อ “ข้าก็จะไม่ยอมหยุดเด็ดขาด ยอดดวงใจของข้า”

ยามค่ำ (ประมาณ 19.00 - 22.00 น.) ณ เตียงบรรทมกว้าง พระตำหนักลอยฟ้า

ฟึ่บ!

เวินเชียนฟานช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มเจ้าหญิง ก้าวตรงไปยังเตียงบรรทมไม้หอมกว้างขวาง วางนางลงบนฟูกนุ่มปูแพรไหมสิบชั้นอย่างทะนุถนอมประหนึ่งแก้วตาดวงใจ

มะลิที่เคยเก่งกล้าสามารถ ยืนด่ามหาเทพ ตบหน้าขุนพลสวรรค์ บัดนี้กลับนอนตัวเกร็ง สองมือจิกผ้าปูที่นอนแน่น แก้มแดงก่ำ อายจนแทบจะมุดผ้าห่มหนี

“คุณพี่... เบา... เบามือหน่อยนะคะ หนูเพิ่งเหนื่อยมาจากศึกสงคราม...” มะลิส่งเสียงอ้อมแอ้มในลำคอ

เวินเชียนฟานทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ มือหนาวาดผ่านเบาๆ ปลดม่านเตียงผ้าไหมสีแดงทองคำให้ทิ้งตัวลงมาปิดกั้นบรรยากาศรอบเตียง แสงเทียนสลัววูบไหวสะท้อนเงาร่างของคนทั้งสองที่แนบชิดสนิทแน่น

“ข้าจะทะนุถนอมเจ้า... ดั่งชีวิตของข้า”

ชินอ๋องโน้มกายลงมา ริมฝีปากอุ่นจัดประกบจุมพิตลงบนริมฝีปากอิ่มของมะลิอย่างนุ่มนวล อ่อนหวาน ก่อนจะค่อยๆ ทวีความลึกซึ้ง ดูดดื่ม และเร่าร้อนดั่งเปลวสุริยันที่ละลายทุกกำแพงในใจของนางจนหมดสิ้น

“อื้มมม...”

มะลิหลับตาพริ้ม สองแขนเรียวค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอหนาของสามี ตอบรับสัมผัสอันเปี่ยมล้นไปด้วยความรักแท้จริงที่ไม่มีสิ่งใดเคลือบแคลงอีกต่อไป

บทรักดำเนินไปอย่างเนิ่นนาน ลึกซึ้ง และอ่อนหวาน ท่ามกลางเสียงกระซิบคำรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าของพญามัจจุราชผู้ยอมศิโรราบให้แก่สาวฟรีแลนซ์เพียงผู้เดียว เสิร์ฟความฟินจิกหมอน ชดเชยหยาดเหงื่อและคมดาบที่ผ่านมาได้อย่างสมศักดิ์ศรี

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วยาม...

มะลินอนหมดเรี่ยวแรง หลับปุ๋ยซุกหน้าเข้ากับแผงอกกว้างอุ่นจัดของสามีอย่างมีความสุข ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ พวงแก้มใสยังมีรอยริ้วแดงระเรื่อ

เวินเชียนฟานดึงผ้าห่มแพรไหมขึ้นมาคลุมร่างให้นางอย่างแผ่วเบา มือหนาลูบเรือนผมนุ่มสลวยด้วยสายตาเปี่ยมสุข ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงเคียงข้างยอดดวงใจ

ยามดึกสงัด (ประมาณ 01.30 น.)

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้า...

ทว่า...

ฟิ้ววววววววววววววววววววววววว... กึก!

สายลมหนาวเหน็บอันผิดแผก ที่มิใช่ลมหนาวตามฤดูกาล และมิใช่ลมปราณเหมันต์ทมิฬของชินอ๋อง พลันพัดกรรโชกผ่านระเบียงหยกขาวเข้ามาในห้องบรรทมอย่างเงียบเชียบ!

ไอเย็นนั้น... มิได้ทำให้ผิวหนังแสบชา แต่กลับทำให้ ‘ดวงวิญญาณรู้สึกว่างเปล่าและหดหู่’ อย่างน่าประหลาด!

วูบ... พรึ่บ...

เปลวไฟในเตากำยานทองคำ และเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันเทวะที่หัวเตียง จู่ๆ ก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง! แสงสีส้มทองอบอุ่นพลันหรี่แสงลงอย่างผิดธรรมชาติ แปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ความร้อนถูกดูดกลืนหายไปในอากาศ เหลือทิ้งไว้เพียงความเย็นยะเยือกอันมืดมน!

มะลิที่นอนหลับอยู่ขดตัวเบียดเข้าหาแผงอกชินอ๋องโดยสัญชาตญาณเพราะความหนาว ปากพึมพำละเมอเบาๆ: “หนาว... ปิดแอร์หน่อยสิคะ...”

ชิ้ง!

ดวงตาคมกริบของเวินเชียนฟานลืมโพลงขึ้นในความมืดทันควัน!

แววตาคมคายวาวโรจน์ สัญชาตญาณแม่ทัพไร้พ่ายสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต... มันมิใช่จิตสังหาร มิใช่รังสีเทวะ และมิใช่เพลิงนรก แต่เป็น "กลิ่นอายแห่งความว่างเปล่าที่ไร้จิตวิญญาณ!"

ชินอ๋องกระชับร่างมะลิในอ้อมอกแน่นขึ้น มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามกระบี่มัจจุราชที่วางข้างเตียง ดันกระบี่ออกจากฝักครึ่งข้อนิ้ว คลื่นลมปราณเหมันต์ของกระบี่กลับส่งเสียงสั่นสะท้านดั่งหวาดกลัว!

“พลังอันใดกัน...” ชินอ๋องขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเคร่งเครียด

ตัดสลับไปที่... มิตินรกภูมิ ก้นบึ้งแห่งวัฏสงสาร

ณ ลานหน้าตำหนักพิพากษา

พญายมราชร่างยักษ์สามวา กำลังนั่งขัดสมาธิแทะเนื้อแกะย่างเนยหม่าล่าไม้ยักษ์อย่างสบายอารมณ์ ปากมันแผล็บ เคี้ยวเนื้อตุ้ยๆ พลางกระดกน้ำซุปกระดูกหมูทิพย์เข้าคอดัง อึกๆ!

“อาาาาาาาห์... มีความสุขสะท้านภพจริงๆ โว้ยยยย!” พญายมราชลูบพุงกางพลุ้ย

ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง!

ฟู่............................

เสียงดั่งน้ำราดลงบนถ่านไฟดังขึ้นจากเบื้องล่าง!

พญายมราชสะดุ้งเฮือก! ดวงตายักษ์เบิกกว้างจนแทบถลน เมื่อก้มลงมอง ‘เปลวไฟโลกันตร์ใต้กระทะทองแดงนับล้านใบ’!

เปลวเพลิงสีแดงชาดที่เคยลุกไหม้โชติช่วงมานับล้านปี... บัดนี้กลับมอดดับวูบลงไปกว่าครึ่งแถบ! น้ำทองแดงเดือดพล่านเริ่มเย็นตัวลงและจับตัวเป็นคราบแข็งอย่างผิดธรรมชาติ! เหล่าวิญญาณบาปที่แช่อยู่ในกระทะ แทนที่จะร้องโหยหวนด้วยความร้อน กลับพากันกอดอก ตัวสั่นงันงก ฟันกระทบกันดัง กึกๆๆๆ! เพราะความหนาวเหน็บที่ไร้ที่มา!

ฉึก!

พญายมราชทิ้งไม้เนื้อแกะ คว้าตรีศูลเพลิง ลุกพรวดขึ้นยืนด้วยสีหน้าตื่นตระหนกขีดสุด หนวดเคราเพลิงกระตุกยิกๆ!

“บ้าน่า... คลื่นไอเย็นที่ไร้กลิ่นอายแห่งกรรม... ไม่มีทั้งบุญและบาป...” พญายมราชมองขึ้นไปยังเพดานมิตินรก สุรเสียงคำรามสั่นสะท้าน:

“หรือว่า... ‘ผนึกบรรพกาลสูญสิ้น’ ที่กักขังความว่างเปล่าไว้ใต้ก้นบึ้งจักรวาล... กำลังจะแตกงั้นรึ?!”