บทที่ 1.5

“คุณหนูสิบ” พ่อบ้านเดินเข้ามาหานางด้วยท่าทีร้อนรน

“อะไรหรือ” นางกะพริบตามองอีกฝ่าย พ่อบ้านเหลือบไปอีกฝั่งของสวนตรงนั้นบิดาของนางกับขุนนางที่เป็นสหายสนิทกำลังมองมา “คงมิใช่...” นางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา คงมิใช่ว่าพวกเขาเห็นนางกับเฉิงเหยียนเมื่อครู่??

“เหตุใดท่านมาอยู่ตรงนี้ ท่านมิใช่ต้องเข้าโถงพิธีจากอีกฝั่งหรือหรือขอรับ อีกอย่าง...” พ่อบ้านมีท่าทีลำบากใจอยู่บ้าง

เซี่ยหยวนเล่อลอบแค่นยิ้ม “ข้าแวะมาเข้าสุขาเพราะตื่นเต้นดังนั้นจึงเดินมาด้านนี้ กะจะเดินเลี้ยวไปเข้าฝั่งเรือนระเบียง ไม่รู้ว่าที่นี่เป็นส่วนของแขกฝั่งบุรุษ”

“เช่นนั้นรีบตามข้าน้อยมาด้านนี้ขอรับ”

“อ้อ” นางหันไปมองบิดาแต่ก็ไม่พบความโกรธเกรี้ยวในดวงตาแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเขากลับมองนางด้วยความกังวลห่วงใย

ขณะนางเดินไปยังทางเข้าโถงพิธี มารดาก้าวเข้ามาหานาง กระชากแขนของนางจนนางแทบล้ม “เจ้าไปที่ใดมาเหตุใดจึง...”

“ท่านแม่ ข้าเจ็บ” ข้อมือของนางถูกมารดาจิกเล็บลงไปจนเจ็บอยู่บ้าง เห็นสีหน้าของมารดาหัวใจของนางเจ็บปวดยิ่งกว่า อีกฝ่ายคงผิดหวังมากที่นางทำให้แผนครานี้ล้มไม่เป็นท่า

“เหตุใดเจ้าเดินไปผิดฝั่ง ด้านนั้นเป็นลานสวนรับรองแขกของบิดาเจ้า เสียมารยาทยิ่งนัก”

“ข้าไปเข้าสุขา ยังนึกว่ามิใช่ที่นี่ที่ท่านแม่จัดเอาไว้รับรองแขกของท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว”

ตอนนี้แผนการเพื่อให้นางกับเฉินหลี่รู้จักสนิทสนมล้มไม่เป็นท่า มารดาของนางโกรธย่อมเป็นเรื่องธรรมดา พิธีปักปิ่นไม่ได้ทำให้นางตื่นเต้นดีใจอีกต่อไปแล้ว ตรงกันข้ามนางถึงกับไม่กล้ากวาดสายตามองไปยังผู้ใดทั้งสิ้น กังวลใจว่าจะเผลอมองไปยังเฉินหลี่เข้า กระทั่งเป็นสาเหตุให้มารดาใช้เรื่องนี้วางแผนทำอะไรลงไปอีก หลังเสร็จพิธีก็รีบกลับเรือนโดยให้เสี่ยวเถาอยู่เป็นเพื่อน แม้แต่ส่งอาหารก็ให้สาวใช้คนอื่นส่งเข้าไป ไม่ยอมให้เสี่ยวเถาถูกแยกตัวออกห่างเด็ดขาด

มองตัวเองที่นั่งอยู่หน้าคันฉ่องบานใหญ่ เซี่ยหยวนเล่อเหม่อลอยใช้ความคิดคนเดียวเงียบๆ มีเสี่ยวเถาคอยหวีผมปรนนิบัติอยู่ข้างๆ นึกถึงตอนนั้นขณะที่นางถูกคุมตัวไปยังคุกหลวงในฐานะชายากบฏ เฉินหลี่กลับรวบรวมองครักษ์หลบหนีไปกับชายารองที่เป็นคนของจวนแม่ทัพ!!

ไม่ใช่แค่หลอกใช้และเห็นนางเป็นหมากในกระดาน แต่เขายังทิ้งนางให้เผชิญชะตากรรมเพียงลำพังโดยไม่ไยดี ทั้งที่เรื่องนี้ตั้งแต่แรกนางก็หาได้เกี่ยวข้องด้วยไม่

...แค้นนี้นางไม่ชำระไม่ได้เด็ดขาด!!

“ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง”

มารดาของนางไม่มีทางหยุดเพียงเท่านี้แน่นอน แผนการไม่สำเร็จวันนี้วันหน้านางย่อมถูกจัดฉากอีกครั้ง ดังนั้นนางไม่อาจอยู่เฉยรอให้ชะตากรรมเดิมๆ ม้วนนางกลับเข้าสู่วังวนของความตายและความสิ้นหวังอีก

รุ่งเช้าวันต่อมามารดาส่งสาวใช้มายังเรือนเล่ออวี้อีกสองคน กล่าวว่านางปักปิ่นแล้วต้องมีสาวใช้ข้างกายที่รู้งานเพิ่ม เสี่ยวจูกับเสี่ยวฟางถูกอบรมให้ปรนนิบัติคุณหนูที่ปักปิ่นแล้ว ทั้งการต่างกาย การม้วนมวยผมปักปิ่น เครื่องประดับ สีสันของชุดที่ต้องสวมในวาระต่างๆ พวกนางสามารถให้คำปรึกษาได้ เห็นชัดว่ามารดาเตรียมการเอาไว้ดีมาก

เช้านี้นางออกมาคารวะบิดาเพื่อออกไปประชุมเช้า นี่เป็นครั้งแรกในฐานะบุตรสาวที่ปักปิ่นแล้ว และนางก็ออกมาพบปะผู้คนด้านนอกจวนได้แล้ว มิใช่ถูกจำกัดอยู่แต่เพียงเรือนหลัง ดังนั้นแม้รู้ดีว่านอกจวนเองก็ไม่ได้น่าตื่นเต้นแต่เต็มไปด้วยอันตราย เซี่ยหยวนเล่อก็ยังอยากออกมาอยู่ดี

นางล้วงเข้าไปในแขนเสื้อมองดูรายชื่อที่นางเขียนเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน คนแรกที่นางต้องหาตัวให้พบก่อนก็คือ...จื่อฉิง มือสังหารที่อยู่ข้างกายองค์ชายหกผู้นั้น สตรีชุดดำใบหน้าเย็นชาท่าทางน่ากลัว องครักษ์ของเฉินหลี่ที่สังหารนางกำนัลต่อหน้านาง ในวันนั้นที่นางเผลอได้ยินความลับที่สะเทือนฟ้าดินของสององค์ชาย

จะทำลายแผนการของเฉินหลี่และเฉินเซียวโดยที่พวกเขาไม่ระแคะระคายก็ต้องเริ่มตั้งแต่ตอนนี้ และนางก็ต้องเริ่มจากการดึงคนที่พวกเขาใช้ก่อนหน้านี้ เพื่อเป็นการทำลายความแข็งแกร่งของพวกเขา จากนั้นค่อยหาวิธีทำให้บิดาอยู่ให้ห่างจากองค์ชายทั้งสองพระองค์และ...ฮองเฮา

หนึ่งปี...นางมีเวลาหนึ่งปีเพื่อเปลี่ยนชะตากรรมของตัวเอง ต้องพยายามทุกหนทางที่จะไม่ต้องแต่งเป็นชายาองค์ชายหก ตอนนี้นางเปลี่ยนได้เรื่องหนึ่ง นั่นก็คือแรกพานพบในสวนวันปักปิ่น ตอนนี้นางจะต้องรวบรวมคนที่ในอนาคตเฉินหลี่จะดึงไปใช้งาน