บทที่ 2.3

เสี่ยวหมานเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้น เขาคุกเข่าลงโขกศีรษะให้นาง “ข้าน้อยเสี่ยวหมานนับจากนี้จะติดตามคุณหนู รับใช้ ดูแล ทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่าง”

เซี่ยหยวนเล่อถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้าใจสงสาร นางประคองเขาลุกขึ้นจากนั้นเขาก็ยอมหยิบตะเกียบกินข้าวโดยดี

ตอนเดินทางออกจากโรงเตี๊ยมเสี่ยวหมานเอาแต่มองไปยังถนนสายหนึ่ง เดาว่านั่นเป็นถนนที่ตรงไปยังบ้านเดิมของเขา เมื่อพ้นหมู่บ้านสีหน้าเศร้าสร้อยของเขายังคงอยู่ แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้พูด ไม่ร้องไห้ ไม่แสดงท่าทีใดนอกจากรอฟังคำสั่งของเซี่ยหยวนเล่อ

รถม้าแล่นมาจอดยังท่าเรือข้ามฟาก แต่เรือที่ใช้สำหรับพารถม้าข้ามฟากกลับรั่วรอซ่อมแซม คนขับรถม้าจนใจจึงได้แต่ส่งหญิงสาวกับสาวใช้ไปขึ้นเรือโดยสารที่ท่าเรืออีกแห่ง

เรือทวนน้ำแล่นตรงไปยังเมืองหลวงแต่ก็อ้อมอยู่บ้าง ถึงอย่างนั้นหญิงสาวไม่ได้รีบร้อนอะไรจึงยอมไปขึ้นเรือโดยสาร

บนเรือมีชาวบ้านมากมายโดยสารมาจากต่างเมือง ทุกคนหาที่นั่งเพราะเรือต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วยาม[1]จึงจะถึงเมืองหลวง

เสี่ยวเถากังวลเพราะทั้งสองแอบหนีมา แม้เซี่ยหยวนเล่อเขียนจดหมายทิ้งเอาไว้ว่าคิดถึงแม่นมเฉาจึงแอบหนีมา แต่นางก็ยังกังวลว่าจะถูกลงโทษเพราะนางเป็นเพียงสาวใช้

“เจ้าอย่ากลัวไปเลย เจ้าก็รู้ว่าท่านพ่อรักข้าที่สุด เรื่องที่ท่านแม่ส่งแม่นมออกไปเร็วกว่ากำหนด ทำให้ข้าถึงกับล้มป่วย เรื่องนี้ทำให้ท่านพ่อไม่เคยกล้าลงโทษข้า”

“นายท่านน่ะข้าไม่กังวล แต่ฮูหยิน...”

มารดาของนางวางแผนการหลายๆ อย่างขึ้น ถึงกับทำร้ายจิตใจนางโดยส่งแม่นมเฉาเกษียณออกจากเมืองหลวงก่อนกำหนด ตอนนี้นางทำให้แผนการใหญ่ของมารดาล้มไม่เป็นท่าถึงสองครั้ง...

เซี่ยหยวนเล่อเลิกคิ้วความคิดหยุดชะงัก นางมองไปยังแผ่นหลังของบุรุษผู้หนึ่ง ด้านหลังของเขามีผู้ติดตามอีกสามสี่คน ทั้งหมดเดินไปยังท้ายเรือด้วยท่าทีระมัดระวัง

“เขามาทำอะไรที่นี่...” นางพึมพำจากนั้นลุกขึ้นยืน “เจ้ารอข้าตรงนี้ อยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวหมานอย่าไปไหน”

“คุณหนู” เสี่ยวเถามองตามหญิงสาวด้วยสายตางุนงง เสี่ยวหมานหลับไปแล้วเสี่ยวเถาจึงอยู่เฝ้า ได้แต่มองตามผู้เป็นนายไปด้วยความไม่เข้าใจ

เซี่ยหยวนเล่อเดินพ้นมุมทางเดินแคบๆ เห็นเฉิงเหยียนเดินผ่านประตูไป ทว่าเมื่อเขากับผู้ติดตามเดินผ่านประตูกลับแง้มเปิด บุรุษผู้หนึ่งเล็งหน้าไม้ไปที่แผ่นหลังของชายหนุ่ม

นางไม่มีเวลาคิด...วิ่งเข้าไปผลักประตูหนีบชายคนนั้น ตะโกนเสียงดัง “ใต้เท้าเฉิงด้านหลังท่านมีคนร้าย!!!”

คนที่เล็งหน้าไม้ไปยังเฉิงเหยียนโดนนางดันประตูหนีบก็เล็งพลาดเป้า เขาส่งเสียงร้องและเสียหลัก แต่พอตั้งตัวได้ก็ผลักประตูกลับมาที่หญิงสาว นางล้มหงายไปด้านหลัง ถึงเจ็บแต่เมื่อคว้าอะไรได้นางก็ขว้างส่งๆ ไปยังชายที่คิดทำร้ายเฉิงเหยียน

“จับเขาเอาไว้!” เฉิงเหยียนตะโกนหันกลับมาเล่นงานคนร้ายที่คิดสังหารเขา

ทุกอย่างวุ่นวายขึ้นทันที คนที่โดยสารมากับเรือพอได้ยินก็เข้ามามุงดู แต่พอรู้ว่ามีคนร้ายก็แตกตื่นลุกฮือไปอีกฝั่งของเรือ

เฉิงเหยียนปราดเข้ามาช่วยประคองเซี่ยหยวนเล่อขึ้น “คุณหนูสิบ? ท่านมาทำอะไรที่นี่??”

“ข้า...” นางขมวดคิ้วมองเขาจากนั้นก็ผลักเขาไปกระแทกกับขอบเรือ ลูกดอกปักลงไปที่ขอบไม้ข้างตัวคนทั้งสองห่างเพียงไม่ถึงช่วงนิ้วมือ

เฉิงเหยียนดันนางไปด้านหลังดึงกระบี่ออกมา นางมองเขารับมือกับคนร้ายด้วยความหวาดหวั่น ทว่าคนอย่างเฉิงเหยียนที่เป็นถึงหัวหน้าหน่วยของสำนักตรวจการ มีหรือจะเพลี่ยงพล้ำโดยง่าย หลายครั้งคนร้ายไม่กล้าจู่โจมเขา เพราะฝีมือที่ไม่เป็นสองรองใครของชายหนุ่ม ดังนั้นที่ทำได้จึงเพียงแค่ลอบโจมตีจากในที่มืด

กว่าจะจับคนร้ายได้ผู้คนก็แตกตื่นหวาดกลัว คนของสำนักตรวจการช่วยระงับความวุ่นวายได้ในที่สุด คนร้ายถูกจับมัดแยกตัวไปอีกด้านโดยมีคนของเฉิงเหยียนคอยควบคุม

“ขอบคุณคุณหนูสิบที่ช่วย อันที่จริงนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เจ้าช่วยชีวิตข้า” เฉิงเหยียนประสานมือคำนับนางด้วยท่าทีสุภาพ

“เอ๋” นางเลิกคิ้วมองเขาเพราะไม่เข้าใจ

ชายหนุ่มล้วงถุงปักใบหนึ่งออกมาจากสาบเสื้อ มันคือถุงปักที่แม่นมเฉาเคยมอบให้นางในตอนที่นางแอบหนีออกไปนอกเมืองครั้งก่อน ครั้งนั้นนางเห็นการลอบโจมตีเช่นในวันนี้ นางตะโกนเตือนคนที่ยืนหันหลังจึงโดนผลักล้ม แผลที่ขมับของนางก็ได้มาเพราะเหตุนี้...

เซี่ยหยวนเล่อรับถุงปักมาและเปิดออกดู ...ประคำหยก!!!

[1] 1 ชั่วยาม (จีน) เท่ากับ 2 ชั่วโมง 2 ชั่วยาม (จีน) เท่ากับ 4 ชั่วโมง