บทที่ 1.4

หญิงสาวหลับตาขอบตาร้อนผ่าว สิ่งใดก็ไม่เจ็บปวดเท่าต้องมารู้เห็นความเสแสร้งของมารดาตัวเองเช่นนี้!!!

ทุกคนออกไปแล้วเพื่อไปรอยังโถงพิธี จริงๆ แล้วสมควรมีแม่นมและสาวใช้ข้างกายนางเพื่อประคองไปยังโถงพิธี ถึงตอนนี้หญิงสาวเข้าใจแล้วว่าเหตุใดมารดาบีบให้แม่นมที่อยู่ข้างกายนางเกษียณกลับบานเกิดเร็วกว่ากำหนด เข้าใจแล้วว่าเหตุใดวันนั้นจึงมีคนเข้ามาตามตัวเสี่ยวเถากลางทางเดิน ทั้งยังทิ้งให้นางอยู่ตามลำพังในสวน

แท้ที่จริงนี่ก็คือกระดานหมากที่มารดากับเฉินหลี่ร่วมกันวางเอาไว้ และตัวนางก็คือหนึ่งในตัวหมากสำคัญที่ถูกวางเอาไว้แต่แรก

เสี่ยวเถาถูกเรียกไปจริงๆ เหมือนเมื่อก่อน เซี่ยหยวนเล่อมองไปยังทางเดินที่ตรงไปยังสวน รอบด้านไม่มีใครสาวใช้ที่ควรเดินไปมาก็ไม่เห็น

นาง...แค่นหัวเราะกับตัวเอง เดินเลี้ยวมุมเรือนระเบียง อ้อมไปอีกด้านที่ทั้งไกลกว่าและผู้คนพลุกพล่านกว่า!!!

ชุดทางการเก้าชั้นทั้งหนาและหนัก หญิงสาวเดินลากชายชุดไปทั้งอย่างนั้น ไม่มีใครช่วยประคอง ไม่มีใครคอยระวังท่าทีในการเดินเหิน

ถึงอย่างนั้นนางยังต้องกังวลด้วยหรือ อย่างน้อยๆ นางก็เคยเป็นถึงพระชายาในองค์ชายหกเชียวนะ เรื่องธรรมเนียม การวางตัวสูงส่ง อีกทั้งมารยาทต่างๆ นางล้วนแตกฉาน!!!

ที่สำคัญตอนนี้นางก็มิใช่เซี่ยหยวนเล่อที่เพิ่งปักปิ่นแถมยังไร้เดียงสาคนเดิมแล้ว นางเคยผ่านชีวิตที่เต็มไปด้วยการเสแสร้ง การแก่งแย่ง และความเป็นความตายมาแล้ว

หากอยากเปลี่ยนทุกอย่าง มีเพียงต้องเดินหน้าเต็มกำลัง หาไม่ชะตากรรมนี้ก็อาจจะจบลงที่คนตระกูลเซี่ยถูกประหารสิ้นเช่นเดิมอีก!!

ชายชุดปักลายงดงามสีแดงกุ๊นขอบสีดำลากระไปกับพื้น ด้ายปักสีดำแซมทองส่องประกายระยิบระยับกับแสงแดดที่สาดส่อง สาวใช้ที่เห็นคุณหนูสิบตระกูลเซี่ยเดินผ่านล้วนมองด้วยสายตาตกตะลึง

จริงๆ แล้วนางไม่สมควรปรากฏตัวที่ฝั่งตะวันตกของโถงพิธี แต่นางไม่มีทางเลือกเพราะเลี่ยงที่จะเดินผ่านสวนซึ่งเฉินหลี่รออยู่ ดังนั้น...ตอนก้าวพ้นมุมทางเดินจึงชนเข้ากับใครบางคนที่เพิ่งเดินพ้นมุมทางเดินเช่นกัน

หน้าผากของหญิงสาวโขกเข้ากับอกแกร่งของคนผู้นั้น นางถึงกับเกือบล้มหงายหลังไม่เป็นท่า หากมิใช่เขาคว้านางเอาไว้ได้ทัน ดังนั้นนางจึงไม่ได้ขายหน้าต่อหน้าบ่าวไพร่ และ...แขกเหรื่อที่เต็มไปด้วยบุรุษ!!!

นางเดินผิดฝั่งจนมาโผล่ที่ลานรับรองฝั่งของบุรุษ!!

เซี่ยหยวนเล่อสบถออกมาเบาๆ นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่นางเพิ่งชน จากนั้นก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ “รองเจ้ากรมเฉิง!!”

ตอนที่พลั้งปากเรียกเขาก็ตกใจเพราะชุดที่เขาสวมอยู่นั้น...เป็นเพียงชุดของหัวหน้าหน่วยของสำนักตรวจการ

คิ้วเข้มขมวดมุ่นทันที ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววประหลาดใจระคนตกใจ “คุณหนูสิบข้าไม่ใช่... ข้าเป็นเพียงหนึ่งในหัวหน้าหน่วยสอบสวนของอวี้สือต้าฟู[1]”

“อ้อ เอ่อ...นางขยับถอยหลังสองสามเก้ารักษาระยะห่าง “ข้าคงจำผิดขออภัยด้วย แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยไม่ให้ข้าล้ม ข้า...มาผิดทาง”

เขาทำหน้าพิกล นางก็พอเดาได้... นี่เป็นจวนตระกูลเซี่ยแต่นางกลับบอกว่ามาผิดทาง นี่มิใช่เป็นเรื่องน่าขายหน้ามากหรือ

“โถงพิธีอยู่ทางนั้น แต่คุณหนูเดินเลี้ยวไปด้านนั้นจะเหมาะสมกว่า” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพจากนั้นจึงหมุนตัวหมายจะผละไป

เซี่ยหยวนเล่อคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขา แต่คว้าได้เพียงเชือกที่ใช้รัดแผ่นหนังหุ้มข้อมือ เขาชะงักก้มลงมองคล้ายไม่เข้าใจและตกใจอยู่บ้าง

เชือกเส้นนั้นถูกนางดึงจนหลุดลุ่ยแล้ว...

“ข้า...” นางอยากกล่าวขอบคุณเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะขอบคุณเขาเรื่องใด ความรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้านี้ทำให้นางสับสน “ไม่มีอะไรเพียงอยากขอบคุณท่านเท่านั้น” กล่าวจบก็รีบผูกเชือกรัดนั้นให้เขา ทว่า...ยิ่งผูกก็ยิ่งดูน่าเกลียด

เขาดึงมือกลับจนทำให้นางที่ไม่ทันตั้งตัวถูกดึงตามไปข้างหน้าด้วย เซี่ยหยวนเล่อเงยหน้ามองเขา “ข้า...ขออภัย” นางยอมปล่อยมือ

“ข้าน้อยขอตัว” มองดูเขาหมุนตัวหันหลังเดินจากไป

แผ่นหลังของเขาทำให้นางนึกถึงวันนั้นที่ลานประหาร จำได้ว่าหลังจากนางปักปิ่นหลายเดือนเฉิงเหยียนจึงมีความชอบ ต่อมาเขาเลื่อนขั้นขึ้นเป็นรองเจ้ากรมสำนักตรวจการ เพราะเช่นนี้เขาจึงตกใจที่นางเรียกเขาว่ารองเจ้ากรมเฉิง

[1] อวี้สื่อต้าฟู (御史大夫)สมุหอาลักษณ์หรือสำนักผู้ตรวจราชการราชสำนัก ในที่นี้นักเขียนขอใช้อ้างอิงแต่จะเรียกเป็นสำนักตรวจการแทน อวี้สือต้าฟูมีหน้าที่ตรวจสอบป้องกันการใช้อำนาจในทางมิชอบของข้าราชสำนัก รับผิดชอบหนังสือราชการทั้งปวง รวมถึงฎีกาที่จะถวายฮ่องเต้ และเป็นผู้รับสนองพระราชโองการ จึงเป็นตำแหน่งที่ใกล้ชิดกับฮ่องเต้มาก