บทที่ 2.4

นี่เป็นประคำหยกอันเดียวกันกับที่เฉิงเหยียนมอบให้นางที่ลานประหาร เซี่ยหยวนเล่อนิ่งงันจ้องมองประคำหยกนั้นนิ่งนานด้วยความสับสน

“ครั้งนั้นข้าได้ยินเพียงเสียงตะโกนบอก ดังนั้นคนร้ายจึงลอบทำร้ายข้าไม่สำเร็จ ตอนที่ทุกอย่างสงบข้าก็หาท่านไม่พบแล้ว พบเพียงถุงใบนี้ดังนั้นประคำหยกนี้คืนให้ท่าน ท่านช่วยชีวิตข้าเอาไว้ถึงสองครั้งหากวันหน้ามีเรื่องใดที่ข้าสามารถตอบแทน...”

หญิงสาวมองเสี่ยวหมานและเสี่ยวเถาที่เดินตรงเข้ามาหา “มี! ข้ามี!”

เขาเลิกคิ้วมองนางด้วยความประหลาดใจ “คุณหนูสิบเชิญกล่าว”

“ข้า...อยากฝากคนคนหนึ่งเอาไว้กับท่าน”

“คน?”

นางคว้าไหล่ของเสี่ยวหมานด้วยรอยยิ้ม หมุนตัวเด็กชายให้เฉิงเหยียนดู “นี่คือเสี่ยวหมาน ข้าซื้อเขามาจากมารดาที่ต้องการเขาให้เป็นทาสเมื่อเช้า หากข้าพาเขากลับจวนด้วยเขาจะกลายเป็นบ่าวในจวนตระกูลเซี่ย ข้าไม่อยากให้เขาเป็นบ่าวหรือตกเป็นทาส ข้า...อยากให้เขาได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาหลวง ท่านช่วยส่งเสริมได้หรือไม่”

เฉิงเหยียนมองเด็กชายตรงหน้า เขาค่อนข้างงุนงงกับการกระทำของนาง

“ยังมี...นี่เป็นสัญญาซื้อขาย ข้าฝากเอาไว้ที่ท่านชั่วคราว ข้าไม่อยากให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้”

ชายหนุ่มมองนางสลับกับมองเสี่ยวหมาน “เช่นนั้นก็ได้ ข้ารับปาก จะช่วยดูแลเขา หาทางให้เขาได้เข้าเรียนยังสำนักศึกษาหลวง จะฝากคนเอาไว้ที่ข้าตอนนี้เลยหรือไม่”

นางครุ่นคิดมองเรือที่กำลังจะเทียบท่า “คงต้องเป็นตอนนี้เลย” เพราะคนของบิดารอนางอยู่ที่ท่าเรือแล้ว หากลงเรือเกรงว่านางคงต้องรีบกลับจวน...

เฉิงเหยียนมองเห็นท่าทีของนาง เขามองตามสายตาของหญิงสาว “เกิดเรื่องหรือ” เขาถาม

นางพยักหน้า “ใช่ ข้าแอบหนีออกมาโดยที่คนในจวนไม่รู้น่ะ”

เขาเลิกคิ้วมองนาง

เซี่ยหยวนเล่อหัวเราะ “ประคำหยกนี้แม่นมของข้าได้มาจากอารามชิงหัว เป็นประคำหยกคุ้มภัย ท่านเก็บเอาไว้เพราะต้องการมันมากกว่าข้า สำนักตรวจการทำงานโดยไม่เลือกฐานะ ดังนั้นท่านจึงจะมีศัตรูมากกว่าข้า เก็บเอาไว้มันอาจคุ้มครองท่านได้มากกว่าอยู่กับข้า” นางส่งถุงปักที่มีประคำหยกคืนเขา

ครั้งก่อนนางได้มาจากเขาแล้วนางก็ถูกประหาร ครั้งนี้นางก็คืนให้เขาก็แล้วกัน เปลี่ยนทุกอย่างที่เคยเป็นให้เป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม บางทีอาจเป็นสัญญาณที่ดีซึ่งบอกว่านางเปลี่ยนหลายๆ เรื่องได้แล้ว

เซี่ยหยวนเล่อลูบศีรษะของเสี่ยวหมาน “เจ้าไปกับพี่ชายคนนี้ เขาจะดูแลเจ้า เชื่อฟังเขา ทำทุกอย่างที่เขาบอก หลังจากนี้เจ้าจะได้เรียนหนังสือ ได้กินอิ่ม นอนหลับ ไม่ต้องกังวลเรื่องใดทั้งสิ้น หากพี่สาวของเจ้ามาถึงเมืองหลวงข้าจะพานางไปหาเจ้าทันที ไว้ข้าจะพยายามไปเยี่ยมเจ้าบ่อยๆ”

“ขอรับคุณหนู”

“ข้าฝากเขาด้วย หลังจากนี้ข้าอาจถูกกักบริเวณในจวนไม่อาจออกมา หากข้าออกมาได้จะไปเยี่ยมเขา”

เห็นเขาทำหน้าราวกับพูดไม่ออกนางหัวเราะ “โดนกักบริเวณจนชินเสียแล้ว ท่านไม่ต้องกังวลท่านพ่อท่านแม่ไม่กล้าลงโทษข้ามากกว่านี้แน่นอน อย่างมากก็หนึ่งเดือนแล้วข้าจะหาทางไปเยี่ยมเสี่ยวหมาน” แล้วนางกับเสี่ยวเถาก็เดินลงก็ลงจากเรือ

ตอนนั้นที่กำลังจะก้าวขึ้นรถม้าที่มีพ่อบ้านรออยู่ นางหันหลังกลับไปมองเฉิงเหยียน เขาเองก็หยุดยืนมองนาง หญิงสาวยิ้มให้เขาจากนั้นขึ้นรถม้าจากไป

เฉิงเหยียนก้มลงมองถุงปักในมือด้วยสีหน้าหลากหลาย ครั้งก่อนเขาจดจำเสียงสตรีที่ตะโกนบอกได้ดี นึกไม่ถึงว่าจะเป็นถึงคุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดี

เขาเจอนางในจวนตระกูลเซี่ยวันที่นางปักปิ่น ทว่าวันนั้นนางไม่ได้ใช้น้ำเสียงตะโกนอย่างลนลานเช่นในวันนี้ ดังนั้นเขาจึงยังจำนางไม่ได้ วันนี้เขาได้ยินชัดเจน แถมหันมาเจอเจ้าตัวจึงมั่นใจ คนที่ช่วยชีวิตเขาครั้งก่อนก็คือนางนี่เอง

“หัวหน้า” ต้าสือมองเขาสลับกับเสี่ยวหมาน

“นี่คือเสี่ยวหมาน นับจากนี้ข้าจะดูแลเขา”

“ท่านไปเก็บเด็กคนนี้มาจากไหนกัน??”

เขาถอนหายใจมองตามรถม้าของหญิงสาว “...บนเรือ” เสี่ยวหมานเงยหน้าขึ้นมองเขาชายหนุ่มจึงเอ่ยถาม “เจ้ามาจากหมู่บ้านใด”

“หมู่บ้านซุนสือขอรับ”

“เช่นนั้นรู้จักกับคุณหนูสิบได้อย่างไร”

“นางรู้จักกับพี่สาวของข้า นางซื้อข้ามาจาก...ท่านแม่”

เขาพยักหน้ามองเห็นความเศร้าของเด็กชายตรงหน้า ถึงอย่างนั้นเด็กอายุเพียงเท่านี้กลับรู้ความยิ่ง ไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้ แม้ยังคงมีความเศร้าเมื่อกล่าวถึงมารดา แต่เขามองออกว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กดีคนหนึ่ง

“นางไม่ให้เจ้าไปกับนาง แต่ให้เจ้ามากับข้า บอกว่าจะให้ข้าหาทางส่งเจ้าเข้าเรียนในสำนักศึกษาหลวง เจ้ารู้หรือไม่ว่านางทำไปเพราะเหตุใด”

“อาจเพราะ...คุณหนูไม่อยากให้ข้ากลายเป็นทาส”

“ใช่ ดังนั้นมากับข้าเถิด ช่วงนี้เจ้าก็อยู่กับข้าไปก่อน ข้าจะหาทางให้เจ้าได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาหลวง”