ยื้อยุด

“เอ่ยเช่นนั้นได้อย่างไร หากป้ารู้ว่าเจ้ากลับมาแล้ว มีหรือจะไม่ให้คนส่งเทียบเชิญให้ เอาล่ะ...ใครก็ได้ จัดโต๊ะให้องค์รัชทายาทที”

“ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคุ้นเคยกับคุณชายสามเซี่ยอยู่ก่อนแล้ว นั่งตรงนี้ก็ได้ จะได้ไม่รบกวนคนอื่นๆ”

ท่าทีไม่ถือตัวของมู่หรงฉางชิง ทำเซี่ยหรงเหยารู้สึกว่า องค์รัชทายาทผู้นี้ช่างประหลาดนัก ไม่เย่อหยิ่งแต่กลับดูลึกลับน่าค้นหา

ทว่า...เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น ตอนนี้ตนเองยังต้องออกไปบรรเลงกู่ฉินอยู่หรือไม่ ท่าทียึกยักทำตัวไม่ถูกของเซี่ยหรงเหยา ที่ไม่รู้ควรก้าวออกไป หรือกลับมานั่งลงที่เดิม ทำร่างสูงนึกขบขันในใจ

“คุณหนูเซี่ย เหตุใดไม่นั่งลงเล่า เจ้ากำลังบดบังเปิ่นไท่จื่อ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกับนางอย่างหยอกเย้า คนที่ต้องการเห็นหญิงสาวขายหน้า มองมาอย่างไม่สบอารมณ์ รวมถึงหลินเสวี่ยถง

เซี่ยหรงเหยาเห็นช่องทางเอาตัวรอด นางจึงรีบนั่งลงทันที

“ขอบพระทัยเพคะ” ร่างบางเอียงกายไปกระซิบเบาๆ

ท่าทีสนิทสนมของทั้งสอง ทำใครบางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแสดงออกว่าไม่พอใจ และยิ่งเมื่อเห็นพวกเขาพูดคุยอย่างถูกคอ ความร้อนรุ่มในอกกลับตีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

“เหตุใดนางถึงได้รู้จักกับพี่รอง” มู่หรงจ้านพึมพำเสียงเบา

หลังรัชทายาทมู่หรงฉางชิงก้าวเข้ามาร่วมงานเลี้ยงชมดอกเหมย เหล่าสตรีที่หมายปองตำแหน่งไท่จื่อเฟยของชายหนุ่ม ต่างแย่งชิงกันแสดงความสามารถ เพราะไม่บ่อยนักที่จะได้พบราชามังกรที่เห็นหัวไม่เห็นหางผู้นี้

ทว่า...ในงานเลี้ยง มีเพียงสองคนท่านั้นที่ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากของว่างตรงหน้า และจิบชาชื่นชมบรรยากาศ

“อากาศดียิ่งนัก ขนมก็อร่อย คิดไม่ผิดเลยที่ตามพี่ห้ามาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้” ว่านหนิงอวิ๋นกล่าวพลางลูบท้องอย่างพอใจ หลังกวาดของหวานในจานตรงหน้าจนหมดเกลี้ยง รวมถึงของในจานของพี่ชายด้วย

เซี่ยหรงเหยาที่นั่งข้างๆ หัวเราะเบาๆ

“เหอะ! เป็นข้าเสียอีก หากมิได้องค์รัชทายาทช่วยไว้ เกรงว่าวันนี้คงต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่”

นางถอนหายใจพลางเหลือบมองไปยังฝั่งตรงข้าม ที่ซึ่งหลินเสวี่ยถงกำลังออดอ้อนมู่หรงจ้าน ราวกับโลกทั้งใบมีเพียงพวกเขาสองคน ใบหน้าของนางยามนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มหวาน

แต่เมื่อสายตาของเซี่ยหรงเหยาเผลอมองไป กลับพบว่ามู่หรงจ้านเองก็กำลังมองมายังตนด้วยสายตาไม่พอใจ

“เขามองข้าทำไมกัน...” เซี่ยหรงเหยารีบหลุบตาลงต่ำ

ทั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับคนที่สั่งฆ่านางอย่างโหดเหี้ยมในชาติก่อน แต่หัวใจของนางยามนี้กลับเต้นแผ่วเบาและสงบอย่างน่าประหลาด

การแสดงออกอย่างไม่ใส่ใจของหญิงสาว ทำตวนอ๋องมีโทสะขึ้นมาจางๆ เพราะในยามปกติแล้ว หากเห็นทั้งสองคนแสดงความรักต่อกัน นางคงไม่พลาดที่จะเข้ามาโวยวายหรือหาเรื่องตามนิสัยเดิม

แต่วันนี้กลับต่างออกไป ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในงานเลี้ยง เซี่ยหรงเหยาไม่แม้แต่จะปรายตามองตน ไม่ยอมเข้ามาทักทาย ในสายตาของนาง...ขนมตรงหน้ายังสำคัญกว่าเขาเสียอีก

มือที่วางอยู่ด้านหน้ากำเข้าหากันแน่น ยามปกติเขามักจะผลักไสและพูดจาไม่น่าฟัง รู้สึกรำคาญทุกครั้งที่นางคอยตามติด ทว่าครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม มิใช่ตนเอง หากแต่เป็นนาง เซี่ยหรงเหยาดูต่างออกไปตั้งแต่ที่ได้พบกันที่หน้าสำนักศึกษา

นางดูเฉยชาไม่มองมายังตนด้วยสายตาหลงใหลอีกต่อไป ในนั้นมีเพียงความว่างเปล่าและเหินห่าง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

ชายหนุ่มครุ่นคิดเพียงลำพัง ทว่าเมื่อมองไปอีกครั้ง ที่นั่งของเซี่ยหรงเหยากลับว่างเปล่าเสียแล้ว

เพราะดื่มชามากเกินไปจนรู้สึกปวดท้อง เซี่ยหรงเหยาจึงลุกออกจากลานชมดอกเหมยไปยังห้องน้ำด้านหลังศาลา สายลมหนาวพัดกลีบดอกเหมยปลิวว่อนรอบตัว

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ คล้ายจะช่วยทำให้นางรู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเมื่อกลับออกมา กลับพบร่างสูงของมู่หรงจ้านยืนอยู่เพียงลำพัง ชายหนุ่มยามนี้กำลังหันหลังให้กับทางเดิน ดวงอาทิตย์ยามบ่ายทอดเงาของเขายาวเหยียดบนพื้นหิน

เซี่ยหรงเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งใจเดินอ้อมไปอีกทางอย่างเงียบๆ แต่ยังไม่ทันก้าวพ้น เสียงทุ้มต่ำพลันดังขึ้นจากด้านหลัง

“เดี๋ยวก่อน!” ร่างบางหยุดฝีเท้า จากนั้นจึงหันกลับมาช้าๆ

“ตวนอ๋องมีอะไรจะพูดกับหม่อมฉันหรือเพคะ” น้ำเสียงเรียบเฉยของนางทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม มู่หรงจ้านขมวดคิ้วแน่น

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร หากเปิ่นหวางไม่มีอะไรแล้วเรียกเจ้ามิได้รึ” น้ำเสียงแฝงโทสะของเขา ทำหญิงสาวรู้สึกกลัวในใจ

“มิใช่เช่นนั้นเพคะ เพียงแต่ถ้าท่านอ๋องไม่มีธุระสำคัญ พี่ชายของหม่อมฉันกำลังรออยู่” คำตอบนั้นทำชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาด

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมสตรีตรงหน้าจึงเย็นชาเช่นนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนเพียงเห็นตนเองอยู่กับหลินเสวี่ยถง นางก็พร้อมจะปรี่เข้ามาหาเรื่องให้ปวดหัว

เซี่ยหรงเหยายืนนิ่ง รอให้อีกฝ่ายพูดต่อ แต่จนแล้วจนรอด มู่หรงจ้านกลับยังคงเงียบ นางจึงขยับเท้าคิดเดินจากไป ทว่ามือใหญ่กลับคว้าแขนของนางไว้แน่น

“ท่านอ๋อง ปล่อยข้านะ!”

ร่างบางสะบัดแขนเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม สีหน้าไม่หลงเหลือความสุภาพใดใดอีกต่อไป การกระทำของนางเริ่มแสดงออกถึงนิสัยเดิม และมู่หรงจ้านก็ยกยิ้มอย่างพอใจ

“ต้องอย่างนี้สิ ถึงจะสมกับเป็นเจ้า” เซี่ยหรงเหยาขมวดคิ้วมุ่น มองเขาด้วยสายตางุนงง

“เจ้าเห็นข้ากับหลินเสวี่ยถงแสดงความรักต่อกัน ในใจคงจะเจ็บปวดและอัดอั้นมากสินะ” ชายหนุ่มโน้มกายเข้าใกล้ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

“ไม่เป็นไร ข้าอยู่นี้แล้ว เจ้าสามารถอาละวาดได้ตามใจชอบ”

บัดนี้เซี่ยหรงเหยารู้แล้วว่า คนผู้นี้ต้องการอะไร เหตุใดเขาถึงต้องมาดังรอตนเองที่นี่...นั่นก็เพราะ นางมิได้ตามตอแย จึงทำให้เขารู้สึกว่า อำนาจในการแสดงออกและควบคุมของตนลดน้อยลง

“ประสาท”

หญิงสาวสะบัดแขนออกจากมือเขา แล้วทำท่าจะหมุนตัวเดินจากไป แต่กลับยังหลบไม่พ้น เพราะขาที่ยาวกว่า ทำให้มู่หรงจ้านตามมาทัน และขวางนางเอาไว้อีกครั้ง

“นี่! เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่ มู่หรงจ้าน!”

ร่างบางเริ่มมีโทสะ นางตวาดแหวออกไป...ทั้งที่ไม่คิดข้องเกี่ยวกับคนผู้นี้อีกแล้ว แต่เขากลับเป็นฝ่ายตามตอแยไม่ปล่อยนาง

“เจ้ากล้าเรียกชื่อของข้าตรงๆ เช่นนี้ คงจะโกรธจริงๆ แล้วสินะ” ท่าทีพออกพอใจของบุรุษตรงหน้า ทำเซี่ยหรงเหยาเดือดดานขึ้นมาทันที

“ปล่อยนางซะ!”

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังยื้อยุด เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของใครบางคนพลันดังขึ้นทางด้านหลัง เซี่ยหรงเหยามองร่างสูงที่สวมชุดคลุมสีเดียวกับตน ในใจของนางพลันรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

“พี่รอง”