Se connecterPartager
นางหาเรื่องให้ข้าอีกแล้ว
Date de publication:
2026-02-26 18:27:09ดวงตางามของเซี่ยหรงเหยามองไปยังเส้นทางเบื้องล่างที่ทอดยาว ไม่นานนัก...เสียงกีบเท้าม้าพลันดังขึ้นพร้อมกับรถม้าสีดำสนิทที่ประดับตราจวนแม่ทัพแล่นมาหยุดตรงหน้า สายลมหนาวพัดกลีบดอกเหมยปลิวว่อนราวกับต้อนรับผู้มาเยือน
ม่านรถม้าถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสองพี่น้องตระกูลว่าน ว่านหนิงอวิ๋นและว่านอวิ๋นเซียวบุตรชายคนที่ห้าของแม่ทัพใหญ่ แววตาของเซี่ยหรงเหยาอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อสบตากับสหายรัก ส่วนเซี่ยชิงสือเพียงยกยิ้มบางๆ พลางเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “พวกเจ้ามาช้า” เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางเบา “ไม่ช้าได้อย่างไร เจ้าตัวโง่งมของข้าถูกท่านแม่จับแต่งกายอยู่นาน กว่าจะถูกปล่อยออกจากจวน เวลาก็ล่วงเลยมาขนาดนี้” ว่านอวิ๋นเซียวเอ่ยแก้ตัว พร้อมกับหลบสายตาที่มองค้อนของน้องสาว “เอาเถอะ เรารีบขึ้นเขากันดีกว่า คนอื่นๆ ไปกันหมดแล้ว” เซี่ยชิงสือเหลือบมองเล็กน้อย และทันทีที่สายตาของทั้งสองสบกัน ใบหน้าของว่านหนิงอวิ๋นพลันแดงเรื่ออืมมม นางงามจริงๆ ชายหนุ่มแอบคิดในใจ หลังสนทนาเล็กน้อย คนทั้งสี่ก้าวขึ้นไปตามบันไดช้าๆ โดยที่มีข้ารับใช้ติดตามด้านหลัง และเมื่อก้าวเข้าไปในงานเลี้ยงที่ถูกจัดเตรียมอย่างอลังการ บรรยากาศที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกเหมย ทำสตรีทั้งสองเบิกตากว้าง ไม่ว่าครั้งก่อนหรือครั้งนี้ ความงามนี้ก็ทำให้เซี่ยหรงเหยารู้สึกตกใจได้ทั้งสิ้น ภูเขาชิงซานแห่งนี้ฮ่องเต้พระองค์ก่อนได้ยกให้เป็นสินเดิมขององค์หญิงใหญ่ และทุกปี...ที่นี่มักถูกนำมาจัดงานเลี้ยง และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน แต่แตกต่างที่จุดประสงค์ เมื่อทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อย เสียงพิณแว่วหวานดังขึ้นคลอไปกับสายลมหนาว กลีบดอกเหมยปลิวร่วงลงจากกิ่งไม้ราวกับโปรยปรายเพื่อต้อนรับขบวนขององค์หญิงใหญ่ มู่หรงจ้าวอี๋ พระนางทรงก้าวออกมาพร้อมบุตรสาวคนเล็กอย่างถังหลิงหลง ผู้ที่ได้รับพระราชทานตำแหน่งหนิงอันเสี้ยนจู่ขั้นสี่ หญิงสาวแรกรุ่นผู้งดงามดั่งภาพวาด งานเลี้ยงวันนี้ นางสวมอาภรณ์ที่ทำจากไหมสีชมพูอ่อนปักลายดอกเหมย ด้านนอกสวมชุดคลุมขนจิ้งจอกเพลิงสีแดงสดตัดกับผิวขาวของนาง ร่างบอบบางเดินเคียงข้างพระมารดาด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้างามละมุนแย้มยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตเปล่งประกายอ่อนโยนแต่แฝงความมั่นใจ เมื่อองค์หญิงใหญ่ประทับยังพระที่นั่งจัดเตรียม พระสุรเสียงนุ่มนวลทรงอำนาจพลันดังขึ้น “วันนี้เป็นวันที่ดอกเหมยบานสะพรั่งทั่วชิงซาน เปิ่นจ่างกงจู่ดีใจที่ทุกคนให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยงชมดอกเหมยในปีนี้” พระนางทอดพระเนตรไปทั่วลานงานเลี้ยง เพื่อมองหาเหล่าชายหนุ่มที่ตนหมายตา “ดอกเหมยแม้จะผลิบานท่ามกลางความหนาวเหน็บ แต่กลับงดงามและเข้มแข็ง เช่นเดียวกับบุตรหลานแห่งแคว้นเป่ยหมิงของเรา” องค์หญิงใหญ่หยุดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้ม “เพื่อให้บรรยากาศของงานเลี้ยงสนุกยิ่งขึ้น เปิ่นจ่างกงจู่อยากเชิญเหล่าบุตรหลานขุนนางทั้งหลาย ก้าวออกมาแสดงความสามารถที่ตนเชี่ยวชาญ เพื่อให้ทุกคนในที่นี้ได้ชื่นชม ไม่ว่าจะเป็นบทกวี ดนตรี หรือศิลปะใดก็ตาม” บุตรหลานขุนนางต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น บางคนเริ่มพูดคุยถึงการแสดงที่เตรียมมา บางคนมีสีหน้าวิตกกังวล หลินเสวี่ยถงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ นางมองไปรอบๆ ก่อนจะสบตาเข้ากับเซี่ยหรงเหยาที่นั่งห่างออกไป “วันก่อน คุณหนูเซี่ยได้รับคำชมจากท่านอาจารย์อวี๋ในการบรรเลงกู่ฉินเป็นอย่างมาก ไม่ดีกว่าหรือถ้าให้นางได้แสดงเป็นคนแรกเพื่อเป็นเกียรติในการเปิดงานลี้ยงชมดอกเหมยในปีนี้เพคะ” น้ำเสียงของนางดังขึ้นชัดเจน ท่ามกลางสายตาของคนมากมายที่มองมา และทันใดนั้นเอง บรรยากาศในลานดอกเหมยก็เปลี่ยนไปทันที “สารเลวหลินเสวี่ยถง! นางจงใจเล่นงานข้า” เซี่ยหรงเหยากัดฟันกรอด ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะผูกใจเจ็บไม่ยอมปล่อยตนไปเช่นนี้ “จะทำอย่างไรดี! หากเจ้าบรรเลงกู่ฉินได้ห่วยคนเหล่านี้ก็จะหัวเราะเยาะเจ้า แต่ถ้าหากไพเราะเกินไป โดดเด่นเกินหน้าหนิงอันเสี้ยนจู่ องค์หญิงใหญ่ได้บีบคอเจ้าแน่” ว่านหนิงอวิ๋นเอียงกายมากระซิบกับสหายรัก เรื่องที่นางบรรเลงกู่ฉินได้ไพเราะรู้กันเพียงในกลุ่มเล็กๆ เท่านั้น ก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์หวงได้กำชับมิให้เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องเรียนแพร่งพรายออกไป เพื่อไม่ให้หลินเสวี่ยถงเสียหน้า ทว่านางกลับนำเรื่องนี้มาเล่นงานตน “ไม่เป็นไร อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไปเถิด” หญิงสาวเอ่ยอย่างปลงตก ชาติก่อนเกิดเรื่องที่ทำให้องค์หญิงใหญ่ไม่พอพระทัย เพราะนางสวมชุดแดงมางานเลี้ยง ครั้งนี้...เฮ้อ! ตนคงหนีไม่พ้นจริงๆ ทว่า...ในระหว่างที่เซี่ยหรงเหยากำลังคิดไม่ตก เสียงรายงานจากด้านนอกพลันดังขึ้น “องค์รัชทายาทเสด็จ!!...” ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีเงินก้าวตรงมายังลานงานเลี้ยง โดยมีผู้ติดตามสองคนอย่างสืออี และหญิงสาวที่แต่งกายเหมือนชาวยุทธอีกคน ที่เซี่ยหรงเหยาไม่เคยพบหน้า ชายหนุ่มที่สวมหน้ากากหยกครึ่งหน้า ก้าวมาหยุดยืนยังจุดที่หญิงสาวยืนอยู่ สายตาคมเหลือบมองใบหน้างามที่มองมายังตนอยู่ก่อนแล้ว มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค้อมกายให้องค์หญิงใหญ่ “ได้ยินว่าเสด็จป้าจัดงานเลี้ยงบนเขาชิงซาน หลานจากเมืองหลวงไปนับสิบปี มิเคยได้เชยชมความงามอันเป็นที่เลื่องลือ วันนี้จึงถือวิสาสะมาร่วมงานโดยมิได้แจ้งล่วงหน้า ขอเสด็จป้าทรงให้อภัย” ชายหนุ่มกล่าวอย่างสุภาพ
Dernier chapitre
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 7
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 6
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 5
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 4
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 3
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 2
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม พวกเขาช่างมีใบหน้าที่เหมือนกัน
สายลมพัดผ่าน นำพาเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสองลอยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ลึกซึ้งในใจของทุกคนที่ได้เห็นหลังก่อเรื่องในเมือง มู่หรงจื่ออิงได้พาเด็กขอทานน้อยที่ร่างกายสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปภายในจวนรับรอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง ให้ความรู้สึกสงบยิ่งนักยามน
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เจ้าคือองค์หญิง
หลังคิดพาขอทานน้อยกลับไปที่จวนรับรองของตน เด็กทั้งสองก็เตรียมออกจากวัดร้าง ทว่าในตอนนั้น ทั้งสองกลับถูกขอทานกลุ่มเดิมที่เคยรังแกมู่หรงจ้านขวางทางเอาไว้ สีหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ส่งของมีค่ามาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้รู้รสของความเจ็บปวด!” ชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตะโกนเสียงกร้าว มู่ห
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เพื่อนคนแรก
ณ ประตูเมืองหลวงของแคว้นจ้าว ขบวนรถม้าจากแคว้นเจาแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ ภายในรถม้าคือ เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิง พร้อมด้วยบุตรสาววัยห้าขวบของนาง องค์หญิงใหญ่ มู่หรงจื่ออิง เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้าจะได้เจอฮ่องเต้หญิงแล้วใช่หรือไม่!”จื่ออิงน้อยส่งเสียงเจื้อยแ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ลักพาตัว
“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเก
Vous vous intéresseriez aussi à
กลมังกร พ่ายกลอนบุปผา
ปลายพู่กันจันทรา790 Vuesเขยอันดับหนึ่งของจักรพรรดิ
เฉินเจียเสี่ยวเกอ631.3K Vuesชายามังกร
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko881 Vuesวสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]
ม่านกู่1.1K Vuesเล่ห์รักอ๋องไร้ใจ
เสี่ยวล่า681 Vuesหงส์ซ่อนพิษ
Ziaka69 Vuesตำแหน่งองค์รัชทายาท ผมไม่เอาแล้ว
หออักษร29.6K Vuesองค์ชายหกผู้ไร้เทียมทาน
เหลียงซานเหลากุ่ย399.7K Vues
